รอยร้าวในอุดมการณ์

เสียงโลหะบดกันในห้องปฏิบัติการใต้ดินดังเสียดแท่นประสาท ราวกับกระดูกสันหลังของจักรวาลกำลังปริร้าว รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียว แสงสะท้อนจากข้อมูลโค้ดนับล้านบรรทัดอาบไล้ใบหน้าด้านข้างที่เรียบนิ่งราวกับรูปสลักหินอ่อน เธอไม่แม้แต่จะชายตามองร่างสูงของคีย์ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงระดับสิบจี "คุณกำลังทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุด ริน" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ใช่การคาดคั้น แต่เป็นประโยคที่กลั่นกรองมาจากความเหนื่อยล้าและรอยแผลเป็นในความทรงจำที่ปะติดปะต่อไม่ รินรดายังคงไม่ขยับปลายนิ้ว เธอกำลังป้อนคำสั่งสุดท้ายเพื่อลบไฟล์บันทึกความทรงจำของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบ—หน่วยความจำชิ้นเดียวกับที่เคยคร่าชีวิตทีมวิจัยเมื่อสามปีก่อน โศกนาฏกรรมที่เธอแบกรับไว้ในฐานะผู้สร้าง และเป็นตราบาปที่คีย์ไม่มีวันลืมเลือน แม้ว่าเขาจะสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปจากภารกิจในวันนั้นก็ตาม "มันไม่ใช่หลักฐาน คีย์ แต่มมันคือเศษซากความผิดพลาดที่ระบบกฎหมายของพวกคุณไม่มีวันเข้าใจ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล "ถ้าปล่อยให้ข้อมูลนี้หลุดรอดออกไป องค์กรจะใช้มันสร้างกองทัพจักรกลสังหารที่ไร้จิตสำนึก... มากกว่าที่คุณเห็นในตอนนี้เสียอีก" "และคุณคิดว่าการทำลายมันทิ้งแบบลับหลัง จะทำให้บาปในอดีตของคุณหายไปอย่างนั้นหรือ?" คีย์ก้าวเข้าไปประชิด รัศมีคุกคามจากสัญชาตญาณนักสืบแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวแทบอึดอัด มือหนาเอื้อมไปกดทับลงบนแผงควบคุมหลักเพื่อระงับคำสั่งการลบข้อมูล ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ระลอกคลื่นของเธอ "หยุดริน... อย่าทำให้ผมต้องมองคุณในฐานะผู้ต้องสงสัย" รินรดาหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความโกรธขมุกขมัวฉายชัดในแววตาคู่สวย แต่เธอกลับเลือกที่จะคลี่ยิ้มเยียบเย็นออกมา—รอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในAความรู้สึกของคนมอง "ผู้ต้องสงสัย?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คุณลืมไปแล้วหรือคีย์ ว่าเราไม่ได้ยืนอยู่บน2ฝั่งของกฎหมาย... เรายืนอยู่บนซากปรักหักพังของมนุษยชาติที่พวกคุณร่วมกันสร้างขึ้นต่างหาก คุณคิดว่าความทรงจำที่หายไปครึ่งๆ กลางๆ ของคุณ มันทำให้คุณถือไพ่เหนือกว่าผมหรือไง" คีย์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามเต้นตุบ เขารู้ดีว่าเธอกำลังจี้จุดอ่อนที่สุดของเขา ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบในหัว สมองของเขาพยายามประติดประต่อเสียงกรีดร้อง เสียงระเบิด และกลิ่นไหม้ของแผงวงจรในคืนวันโศกนาฏกรรมนั้น แต่มันก็ถูกกั้น1ไว้ด้วยม่านหมอกสีเทา ความอึดอัดนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนคนจมน้ำ "ผมอาจจะจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้..." คีย์โน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นเครือเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ "แต่สัญชาตญาณของผมบอก1ว่า ผู้หญิงคนที่ผมเคยรัก... ไม่ใช่คนใจคอโหดเหี้ยมที่จะล-บแม้กระทั่งเศษเสี้ยววิญญาณของเครื่องจักรที่ตัวเองสร้างขึ้น" คำพูดนั้นทำให้รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจใต้ทรวงอกกระตุกวูบอย่างรุนแรง เธอกลืนก้อนสะอื้นผาดๆ ลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความหวาดกลัวตีรวนกันอยู่ในอก แต่วินาทีต่อมา แววตาของเธอก็กลับมาแข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็ก "คุณจำผิดคนแล้วล่ะ, นักสืบ" เธอพูดเสียงลอดไรฟัน พลางใช้มืออีกข้างกดปุ่มฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการ ร่างของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่ควรจะเสียหาย กลับส่งเสียงระบบปฏิบัติการรีบูตดัง *'กริ๊ก'* ขึ้นมาในความมืด คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมองร่างโลหะที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ดวงตาสีแดงฉานของมันเปิดโพลงขึ้น พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าขนลุก *“ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ... ผู้บัญชาการคีย์”* คีย์ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว สมองของเขาราวกับถูกค้อนมหึมาทุบซ้ำลงมา ความทรงจำที่ขาดหายไปนับปีถูกกระชากกลับมาด้วยประโยคเดียว รินรดายืนมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเผชิญหน้ากับความจริงอันมืดมนนี้ไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ