หลักฐานสีเลือด

กลิ่นอับชื้นของสารเคมีผสมผสานกับสนิมเหล็กเก่าเก็บในชั้นใต้ดินระดับห้าของศูนย์วิจัยร้าง คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเราไม่ได้อยู่ในความฝันอันเลื่อนลอย "คุณกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญตัวเองได้ทุกเมื่อ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมัว มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอโฮโลแกรมพกพาที่สะท้อนกับใบหน้าคมสันอันเคร่งเครียดของเขา ร่างสูงใหญ่ในเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มยืนกอดอกพิงเสาคอนกรีตที่มีรอยร้าวลึก สายตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่ากำลังจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ผู้ซึ่งกำลังงدفนิ้วลงบนแผงควบคุมระบบคอมโบด-ไอดีที่ถูกปิดตายมานานกว่าทศศวรรษ รินรดาไม่หันกลับไปมอง ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือกันความร้อนยังคงเคาะจังหวะสม่ำเสมอบนคีย์บอร์ดเรืองแสง เสียงการทำงานของฮาร์ดไดรฟ์รุ่นโบราณส่งเสียงครางต่ำหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก "ถ้าฉันกลัวไฟ คงไม่เลือกเดินเข้ามาในกองเพลิงตั้งแต่แรกหรอกครับ คีย์" เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา แต่นัยน์ตาสีเทาเข้มกลับสะท้อนความไหววูบอันซับซ้อนที่เธอพยายามกดทับมันไว้ "คุณเองก็เหมือนกัน ถ้าไม่ต้องการคำตอบจริงๆ ทำไมถึงยอมตามลงมาในสุสานแห่งนี้ล่ะ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกาลเวลาขัดเกลาให้กลายเป็นความด้านชา มือหนาข้างหนึ่งเผลอยกขึ้นกุมขมับโดยสัญชาตญาณ ร่องรอยแผลเป็นจางๆ ที่ขมับซ้ายเตือนให้เขาระลึกถึงความทรงจำที่หายไป—ชิ้นส่วนปริศนาในสมองที่ถูกลบเลือนด้วยโปรแกรมล้างความทรงจำระดับทหาร "บางที... ผมอาจจะแค่ต้องการรู้ว่า ทำไมผมถึงจำไม่ได้ว่าเคยฆ่าใครที่นี่บ้าง" ประโยคเรียบง่ายแต่บาดลึกนั้นทำให้มือของรินรดาชะงักไปชั่วขณะ หลอดภาพโฮโลแกรมกะพริบไหว อากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงจนเฉียบพลัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วระยะหนึ่ง มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำร้างที่ดังสะท้อนก้องกังวานตอกย้ำความอ้างว้าง เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดไม่ให้ซึมออกมาไม่ได้ ความผิดพลาดในอดีตไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวเลขหรือโค้ดคำสั่งที่ผิดพลาด แต่มันคือโศกนาฏกรรมที่สร้างรอยแผลเป็นในจิตวิญญาณ แอนดรอยด์รุ่นต้นแบบ 'ซีรีส์-ไนน์' ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความทะเยอทะยานทางวิทยาศาสตร์ กลับกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่สูญเสียการควบคุม เพียงเพราะความประมาทเลินเล่อในชั่วพริบตาของเธอเอง และคีย์... คือคนที่ต้องแบกรับภาระกิจในการทำลายล้างมัน จนเกือบแลกมาด้วยชีวิตและความทรงจำของเขา "มันไม่ใช่ความผิดของคุณทั้งหมด... คีย์" รินรดากล่าวเสียงแผ่วเบa ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังหน้าจอหลักที่ในที่สุดก็ปลดล็อกรหัสผ่านชั้นสุดท้ายสำเร็จ "และที่นี่... คือหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่า คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่" หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์สว่างวาบขึ้น สีแดงฉานของระบบความปลอดภัยระดับฉุกเฉินฉาบทาไปทั่วห้องทดลองมืดทึบ ภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดสำรองที่ถูกเข้ารหัสลับขั้นสูงเริ่มเล่นย้อนอดีต ภาพที่ปรากฏทำให้ทั้งคู่ต้องกลั้นหายใจ ภาพบนจอแสดงห้องทดลองเดียวกันนี้เมื่อสิบปีก่อน ร่างของแอนดรอยด์หนุ่มรุ่นต้นแบบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากมนุษย์กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกองเลือด เสียงกรีดร้องและเสียงโลหะฉีกขาดดังสะท้อนผ่านลำโพงเก่าที่แตกพร่า แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด สิ่งที่ทำให้คีย์เบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน คือภาพของชายในเครื่องแบบระดับสูงของสภาจักรวาล กำลังยืนอยู่เบื้องหลังแอนดรอยด์ตัวนั้น พร้อมกับส่งคำสั่งผ่านรีโมทคอนโทรลเข้ารหัส คีย์ไม่ได้คลุ้มคลั่งและลงมือสังหารนักวิจัยตามรายงานทางการ แต่เขาเป็น 'แพะรับบาป' ที่ถูกจัดฉากโดยโครงสร้างอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่า เพื่อปกปิดการทดลองลับเกี่ยวกับการสร้างอาวุธจักรกลไร้สำนึก "ไอ้สารเลวเอ้ย..." คีย์สบถออกมาเบาๆ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เพิ่งปะทุขึ้น ความทรงจำบางส่วนที่กระจัดกระจายเริ่มต่อติดกันราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกวางถูกที่ ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะทันได้วิเคราะห์ข้อมูลเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก—เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตที่เป็นจังหวะของหน่วยรบพิเศษจักรกลรุ่นใหม่ล่าสุด รุ่นที่ไม่รู้จักความปรานีและถูกโปรแกรมมาให้เก็บกวาดทุกอย่างที่ไม่ควรหลงเหลือ รินรดาหันขวับมามองคีย์ ดวงตาของเธอฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "เราถูกพบตัวแล้ว... ระบบติดตามถูกเปิดใช้งานตั้งแต่เราถอดรหัส" คีย์ดึงดึงแขนของหญิงสาวให้หลบเข้าหลังเสาคอนกรีตหนา พร้อมกับปลดล็อกสลักปืนพกเลเซอร์พลังงานสูงในมืออย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเจ็บปวดในอดีตกลายเป็นนักรบผู้เด็ดเดี่ยวอีกครั้ง ร่างสูงกึ่งโอบกอดปกป้องวิศวกรสาวไว้ในวงแขนยามที่เงาดำของหุ่นสังหารเริ่มปรากฏขึ้นที่กรอบประตูกระจก กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศทะลุกระจกเข้ามาฝังลงบนผนังด้านหลังจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องจักรสังหารที่ดังสนั่นหวั่นไหว คีย์กระซิบชิดริมหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทและหนักแน่น ท่ามกลางวิกฤตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย "จับผมไว้ให้แน่น ริน... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะไม่ยอมให้ใครพรากความจริงนี้ไปจากเราอีกเป็นครั้งที่สอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเผชิญหน้ากับความจริงอันมืดมนนี้ไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ