เงื่อนงำจากวันวาน

กลิ่นออนของน้ำมันไฮดรอลิกเกรดสูงและสนิมเหล็กเก่าเก็บ คละคลุ้งปะปนอยู่ในห้องใต้ดินของสถานีวิจัยร้างเขตเจ็ด แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบโครงสร้างโลหะของแอนดรอยด์รุ่นโบราณที่ถูกชำแหละแยกชิ้นส่วนราวกับซากศพในห้องชันสูตร รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าจอคอนโซลพกพา แววตาหลังกรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงสีฟ้าจากชุดคำสั่งโค้ดโบราณที่กำลังรันตัวเองอย่างเชื่องช้า "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว มือหนายังคงกุมกระชับปืนพกเลเซอร์ข้างลำตัว สัญชาตญาณนักสืบของเขาไม่เคยไว้วางใจสถานที่แห่งนี้ และยิ่งไม่ไว้วางใจท่าทีของอดีคนักออกแบบสาวที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับคดีที่ทางการสั่งปิดตาย รินรดาไม่หันกลับไปมอง เธอเพียงกดปุ่มป้อนคำสั่งบรรทัดสุดท้ายลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม "ไฟกองนี้มันไหม้พวกเรามาตั้งแต่ห้าปีที่แล้วต่างหาก คุณคีย์... คุณคิดจริงๆ หรือว่าการลบความทรงจำของคุณออกไปครึ่งหนึ่ง จะทำให้ความจริงในอดีตมันสูญหายตามไปด้วย?" คีย์ขมวดคิ้วแน่น สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละน้อย ฝีเท้าหนักแน่นแต่เงียบงัน "ผมจำไม่ได้... แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่รู้ว่าคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง แอนดรอยด์ตัวที่อยู่ตรงหน้าคุณ มันคือตัวเดียวกับที่ก่อเหตุโศกนาฏกรรมในวันนั้นใช่ไหม?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเยือกเย็นและรอยร้าวลึกในจิตวิญญาณ เธอยอมหันกลับมาสบตากับชายหนุ่ม แววตาของทั้งคู่ปะทะกันราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พร้อมจะลัดวงจรได้ทุกเมื่อ "มันไม่ใช่แค่แอนดรอยด์ที่ผิดพลาดหรอกครับ... เอ่อ หมายถึง มันไม่ใช่แค่นั้น" รินรดากลืนคำพูดตัวเองชั่วขณะเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงประชดประชัน "สิ่งที่พวกคุณพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรมของสภาจักรกล มันคือโครงข่ายจิตสำนึกที่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือของใครบางคน... คนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงสุดในตอนนี้" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนความปลอดภัยระดับสีแดงก็ดัง "ปี๊บ!" แหลมสูงผ่าความเงียบ หน้าจอคอนโซลหลักที่รินรดากำลังเจาะระบบ ดึงข้อมูลดิบชุดสุดท้ายออกมาปรากฏเป็นภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ มันคือแฟ้มประวัติส่วนบุคคลของ "ผู้บงการ" ลึกลับที่คอยชักใยเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าของบุคคลนั้นฉายชัดขึ้นทีละส่วนท่ามกลางแสงสีแดงฉาน รินรดานิ่งงัน ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงอย่างที่สุด เมื่อชื่อและลายเซ็นดิจิทัลที่ปรากฏหรี่แสงอยู่เบื้องล่างของเอกสารลับชิ้นนั้น คือชื่อเดียวกับคนที่คอยส่งเสบียงและให้ท้ายเธอมาตลอดสิบปี... และที่สำคัญที่สุด มันคือรหัสลับทางพันธุกรรมที่เชื่อมโยงโดยตรงกับดีเอ็นเอในร่างกายของเธอเอง คีย์สังเกตเห็นความผิดปกติ เขารีบก้าวพรวดเข้าไปมองหน้าจอโฮโลแกรมนั้นทันที ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร แสงไฟนีออนทั้งหมดในห้องใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูทางเข้าห้องใต้ดินทีละน้อย พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดชวนขนหัวลุก และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบผ่านเครื่องขยายเสียงจากภายนอกที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกสาวของฉัน”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาอันล้ำลึกในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ