ความลับใต้ตึกระฟ้า

"กลิ่นน้ำมันไฮดรอลิกเก่าผสมกับฝุ่นผงซิลิคอน... เป็นกลิ่นของความพินาศที่ไร้การบันทึกอย่างเป็นทางการเสมอ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของชั้นใต้ดินระดับลึก -12 ใต้ฐานรากของตึกระฟ้าคริสตัลสไปร์ สรรพเสียงจากโลกเบื้องบนถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงจังหวะการทำงานของเครื่องยนต์ระบายความร้อนขนาดมหึมาที่สั่นสะเทือนผ่านพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กขึ้นมาถึงฝ่าเท้า รินรดากดปลายนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมพกพา แสงสีฟ้าอ่อนสาดกระทบใบเรียบนิ่งที่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมกวาดมองโค้ดคำสั่งที่ถูกเข้ารหัสด้วยชั้นข้อมูลระดับทหาร เธอยืนนิ่งโดยไม่หันไปมองอดีตคนรักที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง แม้ในความมืด เขาก็ยังคงสร้างแรงกดดันทางกายภาพที่เธอสัมผัสได้เสมอ "คุณพูดยังกกับว่าเคยตายอยู่ที่นี่มาก่อน คีย์" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ นิ้วยังคงรัวแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วสูงเพื่อถอดรหัสประตูนิรภัยเบื้องหน้า "บางทีผมอาจจะเคย... หรือไม่ก็สัญชาตญาณของเครื่องจักรในตัวผมมันกำลังเตือนว่า เรากำลังก้าวเข้าไปในเขตหวงห้ามที่แม้แต่ผู้สร้างก็ยังอยากลืม" คีย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับแผ่นหลังของเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจผสมกับเสียงฮัมของระบบพลังงานสำรอง "คุณแน่ใจนะว่ากุญแจรหัสนี้จะไม่ทำให้ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติบดขยี้พวกเราเป็นเศษเหล็กก่อนจะถึงห้องเก็บข้อมูลหลัก" "ถ้าฉันไม่แน่ใจ เราคงไม่ได้มายืนเถียงกันในที่อับอากาศแบบนี้หรอกครับ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเป็นมืออาชีพ แม้สรรพนามและน้ำเสียงจะเต็มไปด้วยกำแพง แต่มือที่ถืออุปกรณ์ถอดรหัสกลับสั่นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ห้าปีที่แล้ว โศกนาฏกรรมในห้องทดลองใต้ดินลักษณะนี้คือสิ่งที่พรากอนาคตและชีวิตจิตใจของเธอไปครึ่งหนึ่ง การก้าวเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามของเมืองหลวงแห่งจักรกลนี้ ไม่ต่างจากการเปิดแผลเน่าเฟะที่เธอจงใจฝังกลบไว้ด้วยงานวิศวกรรมอันสมบูรณ์แบบ *คลิก* เสียงกลไกแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดใหญ่ปลดล็อกดังสะท้อนก้อง ประตูนิรภัยหนาเมตรครึ่งค่อยๆ แยกตัวออก เผยให้เห็นไอน้ำเย็นจัดที่พวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลิ่นอับชื้นของประวัติศาสตร์ที่ถูกปกปิด รินรดาเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปก่อน ไฟฉายแรงสูงจากมือเธอส่องกราดไปทั่วห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากหุ่นยนต์รุ่นโบราณ แอนดรอยด์นับร้อยตัวถูกแขวนห้อยเรียงรายด้วยสายเคเบิลราวกับซากศพในสุสานจักรกล ทุกตัวมีร่องรอยการถูกทำลายจากภายใน กะโหลกศีรษะโลหะถูกเจาะรูด้วยความร้อนสูงเพื่อดึงเอาหน่วยความจำหลักออกไป "พระเจ้า... นี่มันห้องเก็บกู้หรือห้องประหารกันแน่" คีย์สบถเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับแท่นประมวลผลกลางห้องที่มีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ หล่อเลี้ยงอยู่ "ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง..." รินรดากล่าวเสียงแผ่วเบา ขณะเดินเข้าไปใกล้แท่นประมวลผลนั้น ร่างกายของเธอหยุดชะงักราวกับถูกตรึงไว้กับที่ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมเมื่อเธอเห็นสัญลักษณ์สลักไว้บนโครงสร้างเหล็กสีดำสนิท มันคือตราสัญลักษณ์ของบริษัทที่เธอเคยทำงานร่วมกับบิดาผู้ล่วงลับ... สัญลักษณ์ที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของโครงการวิจัยลับที่ถูกสั่งปิดตายก่อนเกิดเหตุการณ์ระเบิดครั้งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน "ริน คุณเจออะไร?" คีย์สังเกตเห็นความผิดปกติในท่าทีของเธอ เขารีบก้าวเข้าไปประชิด พร้อมจะคว้าแขนเธอออกห่างจากแท่นนั้นทันทีหากมีอันตราย "อย่าเพิ่งขยับ..." รินรดายกมือห้าม เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมบนแท่นประมวลผลนั้นเปิดทำงานเองโดยอัตโนมัติ ราวกับมันกำลังรอการมาเยือนของใครบางคน *ปี๊บ... ปี๊บ...* เสียงสัญญาณชีพจรดังขึ้นจากระบบคอมพิวเตอร์โบราณ ไฟล์ข้อมูลขนาดมหศาลถูกดึงขึ้นมาแสดงผลกลางอากาศอย่างไร้การควบคุม ภาพโฮโลแกรมสามมิติปรากฏเป็นรูปโครงสร้างสมองกลที่ซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันจะสร้างได้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือรหัสประจำตัวของสมองกลนั้น... เป็นรหัสเดียวกับชุดคำสั่งที่คีย์ใช้ในการรีบูตระบบความทรงจำของตัวเองเมื่อสัปดาห์ก่อน คีย์นิ่งงัด เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีเมื่ออาการปวดหัวแปลบแล่นริ้วเข้าสู่สมอง ภาพความทรงจำที่ขาดหายไปเริ่มกรอวนกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกเร่งความเร็ว "ริน..." คีย์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความดุดันหายไป เหลือเพียงความหวาดระแวงและความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตา "ไฟล์พวกนี้... มันไม่ใช่ข้อมูลขององค์กร แต่มันคือ... โค้ดคำสั่งที่ใช้ควบคุม 'ตัวตน' ของผม" รินรดหันกลับมามองเขา หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ทันทีว่าการลงมาใต้ตึกระฟ้าครั้งนี้ ไม่ใช่การค้นหาความลับของเมือง... แต่มันคือกับดักที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้เพื่อให้คีย์เดินกลับมาหา 'ผู้สร้าง' ตัวจริงของเขา ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วห้องโถง เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงเครื่องจักรทั้งหมด ประตูนิรภัยด้านหลังที่เพิ่งเปิดออกเมื่อครู่ กลับค่อยๆ เลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังมาจากมุมมืดของห้อง "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ลูกชายของผม" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาอันล้ำลึกในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ