บาดแผลที่จำไม่ได้

เสียงกระแทกของแก้วกาแฟเซรามิกกระทบลงบนโต๊ะทำงานสเตนเลสสตีลดังสนั่น จนของเหลวสีเข้มกระฉอกเปื้อนเอกสารสืบสวนคดีที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นที่ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอโฮโลแกรมสามมิติที่กำลังประมวลผลโครงสร้างชิ้นส่วนโลหะสีนิล เธอเพียงแค่กวาดสายตาผ่านแว่นตากรองแสงไปยังชายหนุ่มผู้ยืนค้ำโต๊ะอยู่ฝั่งตรงข้าม ลมหายใจของคีย์หอบกระชั้นถี่ ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อแจ็กเก็ตหนังเซอร์กิตกำลังสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณกำลังทำให้ระบบกรองอากาศในห้องนี้ทำงานหนักเกินไป คีย์... และสติของคุณก็ดูเหมือนจะอาการหนักไม่แพ้กัน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยเหตุผลตามวิสัยของวิศวกรผู้ควบคุมสติในทุกสถานการณ์ แต่แววตาหลังเลนส์แว่นกลับไหววับอย่างระแวดระวัง "ผมไม่ได้บ้า ริน..." คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มคู่นั้นแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนราวกับกำลังอดกลั้นต่อแรงระเบิดบางอย่างภายในสมอง "ภาพพวกนั้น... มันไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของหน่วยความจำ แต่มันกำลังกรีดร้องอยู่ในหัวของผม ทุกครั้งที่ผมหลับตา ผมเห็นมือคู่นี้... มือคู่นี้ที่กำลังฉีกกระชากสายไฟออกจากอกของแอนดรอยด์ตัวนั้น และเสียงกรีดร้อง... เสียงสะอื้นของมันยังก้องอยู่ในกระดูกของผม!" คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ฝ่ามือหนากุมศีรษะตัวเองแน่นราวกับต้องการป้องกันไม่ให้กะโหลกศีรษะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รินรดานิ่งเงียบไปชั่วขณะ บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินของสถานีวิจัยลอยฟ้าช่างอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟควอนتمเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำหน้าที่คั่นกลางระหว่างความเงียบงันและอารมณ์ที่ปะทุขึ้นของคนทั้งคู่ เธอค่อยๆ ปิดจอโฮโลแกรมตรงหน้า ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปใกล้ชายหนุ่มผู้เป็นทั้งอดีตคู่หูและอดีตคนรัก นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสีดำยื่นออกไปแตะที่ขมับด้านซ้ายของคีย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและจังหวะการเต้นของชีพจรที่รัวเร็วจนน่าตกใจ คีย์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคู่นั้นมีความอ่อนแอที่เขาพยายามซ่อนมาตลอดชีวิตนักสืบปะปนอยู่กับความหวาดกลัว "คุณไม่ได้ฆ่าใครในคืนนั้น คีย์... ข้อมูลในชิปความทรงจำสำรองระบุไว้ชัดเจนว่าหน่วยความจำส่วนนั้นของคุณเสียหายจากสนามแม่เหล็กในภารกิจกู้ภัย ภาพที่คุณเห็นมันเป็นแค่ 'ภาพซ้อนทอน' (Phantom Glitch) ของระบบประสาทเทียมที่คุณฝังไว้เพื่อทดแทนเนื้อเยื่อที่เสียหายต่างหาก" รินรดาพยายามอธิบายด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ แม้ลึกๆ ในใจ เธอกับรู้ดีกว่าใครว่าระบบประสาทที่เชื่อมต่อกับแอนดรอยด์รุ่นทดลองนั้นมีความซับซ้อนเกินกว่าที่ตำราเล่มไหนจะอธิบายได้หมด "คุณโกหกผม..." คีย์พึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของเธอ "ถ้ามันเป็นแค่ความผิดพลาดของระบบ... ทำไมรอยแผลเป็นบนมือของผมถึงตรงกับรอยแผลในนิมิตนั้นพอดิบพอดี? ทำไมกลิ่นของน้ำมันเครื่องและเลือดสังเคราะห์ถึงยังติดอยู่ที่ปลายจมูกของผมเวลาที่ผมหายใจเข้าลึกๆล่ะ ริน?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดแทงลงบนความลับที่รินรดาพยายามฝังกลบไว้ในอดีต ร่างกายของหญิงสาวชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่ใบหน้าจะกลับมาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกอย่างรวดเร็ว เธอถอนหายใจยาวเหยียด ปล่อยมือออกจากขมับของเขาแล้วถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว "เพราะเราต่างก็เป็นเหยื่อของระบบที่เราสร้างขึ้นมาเองยังไงล่ะ คีย์" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ซ่อนความสั่นไหวไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "คุณอยากได้คำตอบใช่ไหม? งั้นก็เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วตั้งสติฟังให้ดี... ชิปหลักที่คุณพยายามตามหาในคดีนี้ ไม่ได้ถูกขโมยโดยกลุ่มก่อการร้าย แต่ข้อมูลที่อยู่ในนั้นต่างหาก คือหลักฐานว่าตัวตนที่คุณคิดว่าเป็นมาตลอดหลายปี เป็นเพียงแค่... โครงการทดลองที่ถูกลบเลือน" คีย์ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน "หมายความว่ายังไง... ตัวตนของผม?" คีย์เค้นเสียงถาม ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยคำตอบใดๆ เพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องปฏิบัติการ ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติถูกตัดขาดในเสี้ยววินาที ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาเตอะส่งเสียงกลไกปลดล็อกดัง *คลิก* หนักหน่วง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินมืดมิดด้านนอก และที่ตรงนั้น... ท่าุมกลางเงาสลัวของแสงไฟฉุกเฉิน ร่างหนึ่งกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดัง ก๊อป... ก๊อป... ก๊อป... สะท้อนก้องกังวาน รินรดาเบิกตากว้าง สีหน้าถอดสีเป็นครั้งแรกอย่างปิดไม่มิด ขณะที่คีย์หันขวับไปมองผู้มาเยือนด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า ร่างนั้นหยุดยืนตรงกรอบประตู แสงไฟสีแดงสาดส่องลงบนใบหน้าครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบและดวงตาสองสีที่จ้องตรงมายังคีย์ ราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรง "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ต้นแบบที่สมบูรณ์ที่สุดของฉัน" เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในหัวของคีย์ ราวกับเสียงกระซิบจากนรกที่เขาไม่มีวันลืม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาอันล้ำลึกในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ