กับดักในโลกเสมือน

"รหัสผ่านเก้าหลักนั่นไม่ใช่ของระบบความปลอดภัยสาธารณะ... มันคือรหัสฉุกเฉินที่ใช้ล้างหน่วยความจำของคอร์ปอเรชันเซเนธ" เสียงของคีย์ลอดผ่านระบบสื่อสารเข้ารuหูของรินรดา ท่ามกลางความมืดมิดของห้องเซิร์ฟเวอร์เสมือนจริงที่ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง ข้อมูลดิจิทัลนับล้านลอยเคว้งคว้างรอบตัวพวกเขาเหมือนละอองฝุ่นเรืองแสงสีฟ้าคราม สภาพแวดล้อมจำลองนี้ถูกออกแบบให้เหมือนห้วงอวกาศอันว่างเปล่า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากวาดนิ้วมือผ่านอากาศเพื่อเรียกหน้าต่างคำสั่งโปรแกรมขึ้นมา แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงสีแดงกระพริบถี่จากระบบเตือนภัย ความเย็นชาที่เธอใช้ปก ้ป้องความรู้สึกพังทลายลงทีละน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ระบบที่เธอกำลังตรวจสอบไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องความทรงจำของคีย์ แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ "ลบ" เขาต่างหาก "คุณกำลังบอกฉันว่า ตัวตนทั้งหมดของคุณถูกตั้งเวลาให้หายไปตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาในห้องทดลองของฉันเมื่อสามปีก่อนอย่างนั้นหรือ?" รินรดาถาม น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในคืนไร้ลม แต่ปลายนิ้วที่กำลังรัวคีย์บอร์ดเสมือนกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความผิดพลาดในอดีตที่เธอเคยสร้างแอนดรอยด์จนเกิดโศกนาฏกรรมยังคงตามหลอกหลอน และเธอก็ไม่ยอมปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับมนุษย์—หรือสิ่งที่อยู่กึ่งกลางระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักร—คนนี้เป็นอันขาด คีย์หันมามองเธอ แววตาคมกริบของอดีตนักสืบผู้สูญเสียความทรงจำฉายแววซับซ้อน เขายกมือขึ้นสัมผัสขมับด้านซ้าย ที่ซึ่งรอยต่อของผิวหนังเทียมและเนื้อเยื่อจริงเชื่อมต่อกันอย่างไร้รอยต่อ "บางที... การลบความทรงจำอาจเป็นความเมตตาปรานีที่สุดที่เซเนธมอบให้ผมก็ได้ ริน" คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แฝงรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง "แต่สิ่งที่ผมสงสัยมากกว่าคือ ทำไมคุณถึงรู้รหัสผ่านนั้น... ทั้งที่คุณบอกว่าตัวเองเป็นเพียงวิศวกรผู้บริสุทธิ์ที่ทำงานอยู่หลังฉาก?" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดขึ้นในทันที ช่องว่างความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวจากอดีตถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางวงล้อมของข้อมูลดิจิทัล ความรู้สึกผิดและความรักที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจของทั้งคู่กลายเป็นอาวุธที่ต่างฝ่ายต่างถือไว้คนละ ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำก็ดังขึ้นสะท้อนก้องไปทั่วห้วงมิติจำลอง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* แสงสีฟ้าครามของเซิร์ฟเวอร์รอบตัวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา พื้นที่โล่งกว้างที่พวกเขาเคยยืนอยู่เริ่มบิดเบี้ยว ข้อมูลดิจิทัลที่เคยลอยเคว้งคว้างรวมตัวกันกลายเป็นกลุ่มก้อนรูปร่างทรงเรขาคณิตขนาดมหึมานับสิบชิ้น เสียงโลหะกระทบกันและเสียงคำรามต่ำๆ จากระบบประมวลผลดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า "โปรแกรมสังหาร...!" คีย์สบถเบาๆ พร้อมกับชักปืนพกลำกล้องสั้นคู่ใจออกจากซองสะพายข้าง แม้จะเป็นโลกเสมือน แต่ระบบประสาทสัมผัสที่เชื่อมต่ออยู่ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดได้หากถูกโจมตี กลุ่มก้อนเรขาคณิตเหล่านั้นแปรสภาพเป็นร่างของแอนดรอยด์ติดอาวุธหนัก ร่างกายของพวกมันไร้ใบหน้า มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองตรงมายังพวกเขาอย่างไร้ความรู้สึก ลายเซ็นดิจิทัลของพวกมันตรงกับรหัสความปลอดภัยระดับสูงสุดของเซเนธ ไม่มีทางที่นี่จะเป็นการรบกวนของระบบทั่วไป นี่คือการ "เก็บกวาด" อย่างเต็มรูปแบบ "พวกมันไม่ได้มาเพื่อลบข้อมูล..." รินรดาพูดเร็วปรื๋อขณะที่ดึงหน้าต่างโค้ดคำสั่งมาไว้ตรงหน้า "พวกมันถูกโปรแกรมให้ฟอร์แมตจิตสำนึกของเราจนกว่าจะไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของรอยต่อทางความคิด" แอนดรอยด์ตัวแรกพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ประกายแสงจากการเคลื่อนไหวทิ้งร่องรอยเป็นเส้นตรงสีแดงในอากาศ คีย์พุ่งตัวเข้าไปขวางพร้อมกับยิงกระสุนพัลส์ออกไปอย่างแม่นยำ กระสุนเจาะทะลุกระจกตาของแอนดรอยด์ตัวนั้นจนมันสะดุด แต่ด้วยจำนวนที่มีนับสิบ การตอบโต้เพียงครั้งเดียวจึงเปรียบเสมือนการหยดน้ำลงบนกองไฟ "ถอยไป!" คีย์ตะโกนพร้อมกับคว้าแขนของรินรดาให้หลบจากการโจมตีด้วยดาบเลเซอร์ที่เฉียดผ่านศีรษะเธอไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการฟันทำให้เส้นผมของเธอปลิวสยาย รินรดาไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองตกเป็นภาระ เธอกัดริมฝีปากแน่น นิ้วมือรัวเข้าใส่แป้นพิมพ์เสมือนด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อเจาะระบบป้องกันของโปรแกรมสังหาร "ฉันกำลังพยายามหาจุดอ่อนในซอร์ซโค้ดของพวกมัน... แต่ระบบป้องกันถูกเข้ารหัสด้วยโครงสร้างควอนตัม ฉันต้องใช้เวลาอีกสามนาที!" "เราไม่มีเวลาสามนาทีหรอก ริน!" คีย์ยิงสกัดแอนดรอยด์อีกสองตัวที่กำลังตีวงล้อมเข้ามาจากด้านหลัง กระสุนนัดสุดท้ายหมดลงพอดี เขาจึงเปลี่ยนมาใช้การประมือระยะประชิด เตะตัดขาแอนดรอยด์ตัวหนึ่งจนล้มลง ก่อนจะใช้มือเปล่ากระชากแผงวงจรที่อกของมันออกมาอย่างดิบเถื่อน แต่วงล้อมกลับแคบลงเรื่อยๆ ความร้อนจากระบบจำลองที่สูงขึ้นทำให้เหงื่อชุ่มแผ่นหลังของรินรดา แววตาของเธอจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโค้ดที่กำลังวิ่งผ่านอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่แอนดรอยด์ตัวหนึ่งกำลังเงื้อมือพุ่งเข้ามาหมายจะปลิดชีพลักลอบของคีย์จากมุมอับ รินรดากลับตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธอยกมือขึ้นปัดหน้าต่างควบคุมของตัวเองทิ้ง แล้วพุ่งตัวเข้าไปเอา1ร่างของตัวเองบังด้านหน้าของคีย์ไว้ พร้อมกับกดปุ่มส่งคำสั่งฉุกเฉินที่เธอซ่อนไว้ในระบบส่วนตัว แสงสีขาวจ้าสว่างวาบทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์เสมือนจริง แรงกระแทกจากการระเบิดของระบบป้องกันทำให้ร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง ท่ามกลางซากปรักหักพังของข้อมูลที่แตกละเอียด รินรดานอนหอบหายใจอยู่บนพื้นผิวเสมือนจริง ร่างกายของเธอชาหนึบจากการเชื่อมต่อที่เกินขีดจำกัด คีย์รีบคลานเข้ามาหาเธอด้วยความรวดเร็ว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวระคนกัน "คุณทำบ้าอะไรลงไป ริน? คุณเกือบตาย!" คีย์ตะคอกเสียงดัง มือหนาประคองร่างเธอขึ้นมาแนบอก รินรดายิ้มมุมปากอย่างเหนื่อยอ่อน เธอยกปลายนิ้วที่สั่นเทาขึ้นแตะที่หน้าอกของคีย์ จุดที่เคยมีรหัสผ่านปริศนาซ่อนอยู่ "ฉันไม่ได้เกือบตาย... คีย์" เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความเงียบ "เพราะคนที่ตายไปแล้ว... คือคนที่ส่งพวกมันมาต่างหาก" หน้าจอหลักที่เคยดับมืดไปกลับสว่างขึ้นอีกครั้งด้วยตัวเอง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในระบบ รหัสลับสามบรรทัดสุดท้ายเปิดเผยชื่อของเจ้าของคำสั่งการตัวจริง—ชื่อที่ทำให้ดวงตาของคีย์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาอันล้ำลึกในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ