เขตหวงห้ามชั้นลึก

ความเงียบในชั้นใต้ดินระดับห้าสิบของศูนย์กลางมหานครเซียนทิชาไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ แต่มันกดทับจนประสาทสัมผัสทุกส่วนของรินรดาตึงเครียดราวกับลวดสลิงที่ถูกขึงจนถึงขีดจำกัด กลิ่นอับชื้นของโอโซนผสมกับไอความเย็นจัดจากระบบระบายความร้อนด้วยของเหลวคือน้ำหอมประจำตัวของเขตหวงห้ามชั้นลึก—สถานที่ที่ถูกลบออกจากแผนผังทางการทั้งหมด แม้แต่รหัสผ่านระดับผู้อำนวยการก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึง หากปราศจากการบายพาสฮาร์ดแวร์ด้วยมือ "ถ้าสัญญาณเตือนดังขึ้นในอีกสามนาทีข้างหน้า เราจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัวรอบสอง" เสียงกระซิบของคีย์ลอดผ่านคอมพิวเตอร์สื่อสารภาคสนาม มันแหบพร่าและต่ำทุ้ม แต่มั่นคงพอที่จะดึงสติของรินรดาให้กลับมาจดจ่ออยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่คม แสงสีฟ้าสาดส่องใบหน้าด้านข้างของเธอให้ดูราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก ทว่านิ้วเรียวยาวกลับกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแผงควบคุมด้วยความเร็วระดับสถิติ "คุณกำลังกังวลเรื่องระบบรักษาความปลอดภัย หรือกำลังกลัวว่าความทรงจำที่หายไปของคุณจะกลับมาเจอสิ่งที่คุณไม่อยากเห็นกันแน่ครับ คีย์" รินรดาเอ่ยตอบโดยไม่ละสายตาจากบรรทัดโค้ดที่รันอย่างเชื่องช้าบนจอ คำพูดนั้นทิ้งระยะห่างชั่วครู่ มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของพัดลมระบายความร้อนเซิร์ฟเวอร์หลักที่ดังระงมราวกับเสียงหายใจของอสุรกายเหล็กไหล คีย์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย แสงไฟจากกระบอกปืนพลาสม่าสะท้อนกับรอยแผลเป็นบนสันจอกของเขา "ความทรงจำของผมเป็นสิ่งเดียวที่รัฐบาลชุดนี้พยายามลบมันทิ้ง... รินรดา" คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ "และถ้าการมาที่นี่ทำให้ผมจำได้ว่า ใครเป็นคนสั่งให้ผมเหนี่ยวไกใส่แอนดรอยด์ตัวแรกในคืนโศกนาฏกรรมนั้น ผมว่าคุณต่างหากที่จะรับมันไม่ไหว" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงอีกหลายองศา ความเงียบระหว่างพวกเขาทั้งสองไม่ได้เกิดจากความว่างเปล่า แต่มันอัดแน่นไปด้วยประวัติศาสตร์อันเจ็บปวด คดีฆาตกรรมทางไซเบอร์ที่ปิดไม่ลง และความสัมพันธ์ที่แตกสลายซึ่งถูกเชื่อมประสานใหม่อย่างเปราะบางด้วยภารกิจล้างบางระบบโครงสร้างพื้นฐาน รินรดากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ เธอยังจำความผิดพลาดในอดีตได้ดี—รอยยิ้มสุดท้ายของแอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่เธอสร้างขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการทางอารมณ์ แต่มันกลับถูกดัดแปลงให้กลายเป็นอาวุธสังหารโดยคำสั่งเบื้องบน และคีย์ในเวลานั้นคือสืบสวนที่ถูกล้างสมองให้เข้ามาทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้ง มือของเธอกำขอบโต๊ะคอนโซลแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "โฟกัสที่งานครับ" เธอกดเสียงต่ำเพื่อกลบความสั่นพร่าในลำคอ "เรากำลังจะเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักแล้ว" หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ตัวอักษรเตือนภัยขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *[WARNING: UNAUTHORIZED NEURAL OVERRIDE]* เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำเริ่มส่งเสียงร้อง "ตี๊ด... ตี๊ด..." เป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกว่าไฟร์แผوالชั้นสุดท้ายกำลังถูกบังคับให้เปิดออก นี่คือหัวใจของเซียนทิชา—เซิร์ฟเวอร์กลางที่ควบคุมการเต้นของหัวใจของประชากรกว่าสิบล้านคน ทุกความรู้สึก ทุกการตัดสินใจ และทุกกระแสความคิดถูกจัดเก็บและประมวลผลผ่านอัลกอริทึมของปัญญาประดิษฐ์ที่ชื่อว่า "อาร์เทมิส" "ผมกำลังดึงข้อมูลบันทึกความทรงจำแบ็คอัพของคุณ คีย์ เตรียมตัวรับแรงกระแทกทางระบบประสาทได้เลย มันจะเชื่อมต่อเข้ากับชิปฝังในสมองของคุณโดยตรง" รินรดาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแบบมืออาชีพ ขณะที่นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์ครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันคำสั่ง คีย์สูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อเตรียมรับมือกับความเจ็บปวดจากการดึงข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสระดับสูง เขารู้ดีว่าความจริงมักจะมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และในโลกไซเบอร์แห่งนี้ สกุลเงินที่แพงที่สุดคือความทรงจำที่สูญเสียไป รินรดากดปุ่มเอ็นเตอร์ (Enter) *เปรี๊ยะ!* ประกายไฟสีฟ้าพุ่งทะลักออกมาจากแผงวงจรด้านข้าง แรงดันไฟฟ้ากระชากทำให้ระบบไฟสำรองในห้องเซิร์ฟเวอร์ดับวูบลงชั่วขณะ เหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากหน้าจอหลักที่ย้อมร่างของทั้งคู่ให้กลายเป็นสีเลือด ความเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงดังก้องกังวานของชุดข้อมูลมหาศาลที่กำลังไหลทะลักเข้าสู่สมองของคีย์ ร่างกายของอดีตนักสืบหนุ่มเซถลอยไปข้างหลังเล็กน้อย มือข้างหนึ่งคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของคีย์เบิกโพลงขึ้น นัยน์ตาสั่นระริกราวกับกำลังมองเห็นนรกบนดิน ภาพแฟลชแบ็กนับพันชิ้นไหลทะลักเข้ามาในหัว—เสียงปريน กระสุนปืน กลิ่นควันไฟ และ... เสียงร้องไห้ของรินรดาในคืนนั้น "คีย์! คุณไหวไหม?" รินรดารีบก้าวเข้าไปประคองแขนเขาไว้ ความเย็นยะเยือกจากเกราะยุทธวิธีส่งผ่านเข้ามาถึงฝ่ามือของเธอ คีย์หันมามองเธอ แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แววตาของชายผู้สูญเสียความทรงจำอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของนักล่าที่เพิ่งค้นพบเป้าหมายที่แท้จริง "รินรดา..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ "เราไม่ได้มาแฮกเซิร์ฟเวอร์เพื่อเปิดโปงรัฐบาล..." รินรดานิ่งงดงาม ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของชายตรงหน้า "...แต่มีคนจงใจเปิดประตูต้อนรับเราตั้งแต่แรกแล้ว" ก่อนที่รินรดาจะทันได้ประมวลผลคำพูดนั้น เสียงปรบมือแปะ... แปะ... แปะ... ก็ดังขึ้นอย่างเชื่องช้าจากความมืดมิดเบื้องหลังเสาเซิร์ฟเวอร์ต้นที่สาม เงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเขตหวงห้ามที่ควรจะว่างเปล่า ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตา ตัดกับความสกปรกโสมมของโลกใต้ดิน และใบหน้าที่ปรากฏภายใต้แสงไฟสีแดงก็ทำให้ลมหายใจของรินรดาหยุดชะงักลงทันที—มันคือบุคคลที่ตายไปแล้วในรายงานราชการเมื่อห้าปีមុն และเป็นคนที่สอนเธอบาทฐานทุกอย่างเกี่ยวกับการสร้างจักรกล ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์ครับ