รอยแยกของความเชื่อใจ

กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องผสมกับหยดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทบนพื้นห้องLabใต้ดิน ทำให้บรรยากาศในยามวิกาลนี้ดูหนักอึ้งเสียจนแทบหายใจไม่ออก "คำสั่งคือคำสั่ง ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยอบอุ่นในความทรงจำ บัดนี้ราบเรียบและเย็นชาไร้4คลื่นความรู้สึก แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนกับลำกล้องปืนพกพลาสมาไทเทเนียมในมือของคีย์ มันถูกยกขึ้นเล็งตรงไปยังจุดศูนย์กลางหน้าอกของหญิงสาวอย่างแม่นยำ ปลายกระบอกปืนห่างจากร่างของรินรดาไม่ถึงสามก้าว รินรดายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนโลหะ เธอมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวอย่างที่มนุษย์ทั่วไปพึงมี ดวงตาคู่คมกริบมองลอดผ่านแว่นตากรอบบางจ้องมองอดีตคนรักและคู่หูด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย เธอวางประแจในมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของโลหะดัง 'กริ๊ง' สะท้อนก้องในความเงียบ "นายจำไม่ได้จริงๆ หรือคีย์... หรือว่าโปรแกรมที่พวกมันฝังไว้ในสมองกลชีวภาพของนาย มันลบแม้กระทั่งความทรงจำที่เราเคยร่วมสร้างกันมาหมดแล้ว" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในย่านความถี่ต่ำที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอยังคงจดจำสัมผัสสุดท้ายก่อนที่เขาจะสูญเสียตัวตนไปได้ดี คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย กล้ามเนื้อบริเวณกรามขยับเกร็ง ดวงตาของเขาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—รอยร้าวเล็กๆ ที่ระบบประมวลผลตรรกะพยายามกลบเกลื่อน แต่มันรวดเร็วเกินกว่าที่วิศวกรผู้สร้างเขาขึ้นมาจะมองไม่เห็น "ความทรงจำคือข้อผิดพลาดที่ทำให้ระบบไร้ประสิทธิภาพ ริน" คีย์พยายามกดเสียงให้หนักแน่นเพื่อกลบเกลื่อนความลังเลที่แอบแล่นริ้วขึ้นมาในอก "ศูนย์บัญชาการแม่ข่ายยืนยันตัวตนแล้วว่า โค้ดดิ้งที่เธอซ่อนไว้ในระบบระบายความร้อนของฉัน คือภัยคุกคามต่อความมั่นคงของโคโลนี... และฉันได้รับมอบหมายให้ ‘รีเซ็ต’ เธอ เสียใหม่" "รีเซ็ต หรือทำลายทิ้งกันแน่?" รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนมรณะ ร่างระหงก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าวโดยไม่หวั่นเกรง กลิ่นอายความเป็นมนุษย์ที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอตัดกับความเยียบเย็นของจักรกลสังหารอย่างสิ้นเชิง "นายรู้ดีคีย์ ว่าถ้าฉันตาย โค้ดที่ฉันเขียนจะถูกส่งต่อไปยังเครือข่ายอิสระทันที พวกมันจะตื่นขึ้น และความจริงเรื่องเบื้องหลังสงครามครั้งนี้จะถูกเปิดเผย" คีย์ชะงัก นิ้วที่คาดอยู่บนไกปืนผ่อนแรงกดลงเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ข้อมูลในหน่วยความจำสำรองฉายภาพใบหน้าของรินรดาในอดีตซ้อนทับกับภาพตรงหน้า ภาพรอยยิ้ม ภาพเสียงหัวเราะ และภาพความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดนับตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในฐานะเครื่องมือสังหาร *ทำไมหัวใจจักรกลที่ถูกดัดแปลงของฉันถึงยังเต้นผิดจังหวะเมื่ออยู่ใกล้เธอกันนะ?* คำถามนี้วิ่งวนอยู่ในระบบประมวลผลของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า "หยุดพูดเสียที ริน!" คีย์คำรามออกมาอย่างเจ็บปวด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด ปลายกระบอกปืนจดลงบนเสื้อกาวน์สีขาวบริเวณหัวใจของเธอ "เธอคิดว่าฉันอยากทำแบบนี้หรือไง? ฉันไม่มีทางเลือก... ระบบบังคับให้ฉันต้องทำตามโปรโตคอล!" "นายมีทางเลือกเสมอ คีย์" รินรดายื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสกับแผ่นอกด้านซ้ายของเขา ช้าๆ และมั่นคง ปลายนิ้วของเธอแตะโดนผิวหนังเทียมที่ห่อหุ้มโครงสร้างโลหะผสม "นายไม่ใช่หุ่นเชิดของใคร นายคือคีย์... ผู้ชายที่เคยปฏิเสธคำสั่งของสภาสูงเพื่อปกป้องชีวิตของฉันเมื่อสามปีก่อนไงล่ะ" สัมผเรสจากปลายนิ้วนั้นส่งกระแสความร้อนแปลกประหลาดผ่านเซ็นเซอร์รับความรู้สึกของคีย์ มันไม่ใช่กระแสไฟฟ้าสถิต แต่มันคือความทรงจำทางอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า คีย์หลับตาลงชั่วขณะ ลมหายใจของเขาติดขัด เขาเป็นนักสืบผู้เก่งกาจและเป็นจักรกลสังหารที่ไร้ความปรานีในสายตาของคนอื่น แต่เบื้องหลังหน้ากากนั้น เขากำลังต่อสู้กับคำสั่งในระบบที่พยายามจะลบชื่อของเธอออกจากฐานข้อมูลถาวร "ถ้านายจะยิง..." รินรดากระซิบแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าเย็นชาของเขา "ก็ยิงให้ตรงจุดที่มีหัวใจจริงๆ ของฉันก็แล้วกัน... ไม่ใช่ที่อกเสื้อ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟสำรองที่มุมห้อง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นMก้อนได้ คีย์ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน เขากำด้ามปืนในมือแน่นเสียจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน นิ้วชี้ของเขาออกแรงกดลงบนไกปืนอีกครั้ง... โครงสร้างกลไกภายในเริ่มทำงาน เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับพลังงานพลาสมาที่สะสมตัวเตรียมปลดปล่อย ทว่า ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างเพียงมิลลิเมตรนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ถูกปิดการใช้งานไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งจากผู้ใด แสงสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าของทั้งสองคน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินที่เด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอขนาดใหญ่ และเสียงสังเคราะห์จากระบบAIกลางที่ดังขึ้นทำลายความเงียบ **[ตรวจพบสัญญาณชีวภาพต้องสงสัย: รหัสผ่านนิรภัย 'โปรเจกต์เนบิวลา' ถูกถอดรหัสแล้ว]** **[ผู้ส่งสารนิรนาม: ยืนยันตัวตน... อดีตผู้บัญชาการอาวุโสผู้ล่วงลับ]** คีย์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาลดปืนลงโดยอัตโนมัติ หันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ รินรดาเองก็หันไปมองตามด้วยความแปลกใจไม่แพ้กัน เพราะรหัสผ่านนั้นมีเพียงเธอกับคีย์... และบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ระเบิดเมื่อห้าปีก่อนเท่านั้นที่รู้ ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นก้องกังวานจากทางเดินมืดมิดเบื้องนอก... ใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาในแสงไฟ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์ครับ