เงาที่ตามติด

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและคราบเขม่าดินปืนลอยอวลอยู่เบื้องหน้า อัครินทร์ไม่ได้หันกลับไปมองเงาดำที่ทาบทับลงบนม่านโปร่งสีนวลนั้นทันที ประสาทสัมผัสของอดีตราชองครักษ์ผู้ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ถูกปลุกเร้าให้ตื่นตัวเต็มพิกัดดั่งเสือซุ่มในพงไพร ความเงียบยามวิกาลภายในตำหนักบูรพาไม่ได้แปลว่าไร้ซึ่งสรรพเสียง หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เบาราวกับปุยนุ่นต่างหากที่น่ากลัวที่สุด คมดาบเหล็กกล้าแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วระดับปลิดวิญญาณ เป้าหมายคือจุดตายบริเวณต้นคอ แคว่ก! อาภรณ์ผ้าแพรชั้นนอกขาดวิ่นไปครึ่งแถบ แต่อัครินทร์กลับพลิ้วกายหลบหลีกได้อย่างงดงามราวกับสายน้ำไหลผ่านซอกหิน ร่างสูงสง่าหมุนตัวกลับครึ่งรอบในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีฉายประกายเยียบเย็น ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากซึ่งกรีดลึกจนผู้ลอบสังหารชะงักงัน "ฝีมือของหน่วยเงาทมิฬใต้สังกัดของท่านแม่ทัพอคิน... พัฒนาขึ้นมาได้เพียงเท่านี้เองหรอกหรือ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ราวกับกำลังวิจารณ์ผลงานศิลปะชิ้นหนึ่งที่บกพร่อง ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับความตายตรงหน้า มือหนาคว้าจับด้ามกริชเงินที่ซ่อนไว้ใต้ตั่งไม้อย่างแม่นยำ ปลายคมกริบสะท้อนแสงจันทร์สลัวเป็นประกายวาบ อัครินทร์ไม่ปล่อยให้ผู้บุกรุกได้ตั้งตัว เขาก้าวเท้าสืบเข้าไปประชิดด้วยกระบวนท่าที่รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ฝ่ามือทรงพลังซัดเข้าที่จุดชีพจรใต้ข้อศอกของมือสังหารจนอาวุธในมือหลุดร่วง เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัด มือสังหารในชุดดำสนิทพยายามจะใช้ยาพิษปลิดชีพตนเองตามกฎเหล็กขององค์กร แต่ว่องไวกว่า... อัครินทร์เตะกวาดขาจนอีกฝ่ายเสียหลักล้มคว่ำ ก่อนจะใช้เข่ากดทับลงบนแผ่นหลังอย่างมั่นคง พร้อมกับกระชากผ้าคลุมหน้าออก เปิดเผยให้เห็นใบหน้าที่เหเกด้วยความเจ็บปวดและตื่นกลัว "เจ้า... รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน อัครินทร์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ตั้งแต่ตอนที่กลิ่นอายความตายของพวกเจ้า... มันโชยมาแตะจมูกข้าตั้งแต่หน้าประตูตำหนักแล้ว" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตกอยู่ในกำมือของอัครินทร์นั้นเอง ประตูห้องนอนชั้นในก็ถูกผลักออกเบาๆ องค์หญิงรวิภาทรงก้าวออกมาในฉลองพระองค์สีงาช้างเรียบง่าย เส้นพระساที่ทิ้งตัวสลวยไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามลดลงเลยแม้แต่น้อย ดวงเนตรคู่คมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของมือสังหารที่ถูกกดไว้ใต้ร่างของสวามีในนาม "ดูท่าทาง... สุนัขรับใช้ของท่านแม่ทัพอคินจะร้อนใจอยากมาเคารพพวกเราเสียเหลือเกินนะคะ" พระสุรเสียงหวานกังวานเอื้อnเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ทว่าในแววตากลับไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง อัครินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาคู่คิด ท่วงท่าและสายตาที่ประสานกันนั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใด เกมการเมืองบนกระดานนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อตั้งรับ หากแต่เป็นการล่อให้เสือออกจากถ้ำเพื่อรอเวลาขย้ำให้จมเขี้ยว ทว่า... ก่อนที่อัครินทร์จะได้เค้นความลับใดๆ เพิ่มเติมจากปากเชลย เสียงฝีเท้าจำนวนมากนับสิบก็ดังขึ้นกะทันหันจากด้านนอกตำหนัก พร้อมกับเสียงทุบประตูที่ประกาศกร้าวด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ "เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ห้องเครื่อง! ราชองครักษ์อัครินทร์ โปรดเปิดประตูให้ตรวจค้นตามพระราชโองการด่วน!" น้ำเสียงที่ตะโกนเข้ามานั้น... คือเสียงของคนสนิทใกล้ชิดของแม่ทัพอคินเอง ดวงตาของอัครินทร์หรี่แคบลงทันที เขากวาดสายตามองมือสังหารใต้ร่างที่แอบยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะตระหนักได้ทันทีว่าการลอบสังหารเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ "เหยื่อล่อ" ชิ้นแรกเท่านั้น ส่วนกับดักชิ้นใหญ่ที่แท้จริงกำลังรออยู่เบื้องนอก องค์หญิงรวิภาก้าวเข้ามาใกล้ ทรงยื่นมือเรียวบางมาแตะที่แขนเสื้อของอัครินทร์เบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกลอนประตูห้องลับด้านหลังก็เลื่อนเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมจดหมายผนึกตราประทับลับในมือ "องค์หญิงเพคะ... สิ่งที่ท่านรอคอยมาถึงแล้ว" น้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยวเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นม้วนกระดาษให้ อัครินทร์รับม้วนกระดาษนั้นมาคลี่ออกอ่านด้วยความรวดเร็ว แสงเทียนวับแวมสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและรอยยิ้มอันตราย... มนตรากรรมสะท้อนหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านรี้ดจะยังคงตรึงใจไปกับเกมการเมืองอันเชือดเฉือนนี้ และพร้อมที่จะร่วมลุ้นระทึกไปกับชะตากรรมของพวกเขากลางพายุแห่งอำนาจในตอนถัดไปนะคะ