คืนเดือนดับที่ไร้ความปรานี

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในสายฝนโปรยปราย... มันไม่ใช่กลิ่นหอมของดอกไม้ราตรีที่ควรลอยอวลอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นนอก หากแต่เป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่ถูกชำระล้างด้วยหยาดน้ำจากฟากฟ้าอย่างไร้ความปรานี อัครินทร์ยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักหินแกรนิต ภายใต้เงาดำทะมึนของตรอกแคบระหว่างกำแพงอิฐสีชาด เสื้อคลุมผ้าแพรต่วนสีนิลเปียกชุ่มแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง มือหนากำด้ามกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อตoniปูดโปน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีจดจ้องไปยังความมืดเบื้องหน้า ท่ามกลางเสียงหยาดน้ำฝนที่กระทบหลังคากระเบื้องเคลือบเป็นจังหวะน่าสะพรึงกลัว "เจ้าซ่อนตัวได้ไม่นานหรอก อัครินทร์..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังแว่วมาจากมุมมืด เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังสีเข้มก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า แม่ทัพอคิน... ศัตรูผู้เหี้ยมเกรียมและจดจำฝังใจแม้ในความฝัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา ดวงตาดุจพญาอินทรีย์กระหายเลือดคู่นั้นกวาดมองอดีตราชองครักษ์ด้วยความสมเพชเวทนา "ข้าไม่ได้ซ่อนตัว แม่ทัพอคิน" อัครินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "ข้าเพียงแต่... รอเวลาที่จะส่งท่านลงไปชดใช้กรรมในขุมนรกต่างหาก" สิ้นคำ ประกายคมปلاของเหล็กกล้าก็กรีดผ่านความมืด อคินพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ กระบี่ในมือฟาดฟันลงมาหมายปลิดชีพในดาบเดียว แรงปะทะรุนแรงจนสะเก็ดไฟสีส้มสว่างวาบตัดกับความมืดมิดของราตรี อัครินทร์สะท้านเฮือกแต่ยังคงตั้งรับไว้อย่างมั่นคง ร่างทั้งสองร่างหมุนวนเข้าหักล้างกันอย่างดุเดือด เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นก้องตรอกแคบ ราวกับเสียงกู่ร้องของยมทูตที่มารับวิญญาณ ในห้วงเวลาเดียวกันนั้น ภายในตำหนักไอยรา องค์หญิงรวิภากำลังประทับนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์หอม พระพักตร์งดงามล่มเมืองซีดเผือดลงเล็กน้อย พระหัตถ์เรียวบางสั่นระริกขณะทรงถือจอกชาอุ่นที่เริ่มเย็นเฉียบ สายพระเนตรจับจ้องไปยังเปลวเทียนที่ไหววูบตามแรงลม พระองค์ทรงทราบดีว่าคืนนี้คือเดิมพันครั้งสำคัญ หากอัครินทร์พลาดพลั้ง... ทุกสิ่งที่ทรงเพียรสร้างและอดทนรอคอยมาข้ามภพข้ามชาติจะมลายหายไปในพริบตาเดียว *เพล้ง!* เสียงถ้วยชาในพระหัตถ์ร่วงหล่นแตกกระจาย น้ำชาสีอำพันนองเต็มพื้นพรม รวิภาทรงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวั่นไหวในพระH1ทัย ความรักที่ทรงมีต่ออัครินทร์ไม่ใช่เพียงความเสน่หาของบุรุษสตรี หากแต่มันคือพันธะแห่งเลือดและหยาดน้ำตาที่ผูกร้อยดวงวิญญาณทั้งสองเข้าด้วยกัน ท่ามกลางกระแสเชี่ยวของการชิงบัลลังก์ที่ไร้ซึ่งความเมตตา กลับมาที่ตรอกมืดอันนองเลือด... ลมหายใจของอัครินทร์เริ่มหอบกระชั้น บาดแผลที่หัวไหล่ซ้ายจากการปะทะครั้งก่อนเริ่มปริแตก ไหลโลหิตสีแดงสดไหลซึมย้อมอาภรณ์สีดำให้เข้มขึ้น ทว่าแววตาของเขากลับยิ่งคมกล้าและนิ่งสงบกว่าเดิม อคินเองก็มีบาดแผลลึกที่ต้นแขนขวาจากการสะบัดกระบี่สวนกลับเมื่อครู่ ความโกรธเกรี้ยวทำให้แม่ทัพใหญ่สูญเสียความสุขุม "เจ้ามันก็แค่สุนัขจนตรอก!" อคินคำรามลั่น เงื้อกระบี่หมายจะฟันซ้ำในท่าเผด็จศึก อัครินทร์ไม่หลบหนี เขากลับก้าวเท้าเข้าหาอย่างไม่เกรงกลัวความตาย ในวินาทีที่คมกระบี่จ่อชิดลำคอ ร่างสูงสง่ากลับเบี่ยงหลบด้วยเคล็ดวิชาลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ ปลายกระบี่ของเขาแทงทะลุผ่านช่องว่างของเกราะเหล็กเข้าสู่จุดตายตรงหัวใจของอคินอย่างแม่นยำไร้ที่ติ เวลาคล้ายหยุดนิ่ง... อคินเบิกAตาโพลงด้วยความตื่นตะลึง ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ความทะเยอทะยานและอำนาจทั้งหมดหยุดชะงักลงตรงนั้น ร่างใหญ่ยักษ์ทรุดฮวบลงคุกเข่าต่อหน้าอัครินทร์ หยดเลือดสีแดงฉานหยดลงกระทบพื้นน้ำฝนจนกลายเป็นสีชมพูจางๆ อัครินทร์ยืนหอบหายใจรดหยาดฝน ดวงตาสีรัตติกาลมองร่างไร้ลมหายใจของศัตรูคู่แค้นด้วยความว่างเปล่า ชัยชนะครั้งนี้แลกมาด้วยบาดแผลฉกรรจ์และหยาดเลือด ทว่ามันยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดของกระดานหมากรุกนี้ ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับเพื่อมุ่งหน้ากลับตำหนัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นล้อมรอบตรอกมืดแห่งนี้ไว้ทุกด้าน พร้อมกับแสงคบเพลิงสว่างจ้าที่แผดเผาความมืดมิดให้มลายหายไป เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแถวทหารองครักษ์หลวง สวมอาภรณ์ปักลายมังกรทองอร่ามและรอยยิ้มเย็นเยียบที่อัครินทร์คุ้นเคยเป็นอย่างดี... "ทำได้ดีมาก อัครินทร์... แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการตายของอคิน จะทำให้หกระดานนี้จบลงได้?" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!