การเสี่ยงโชคกับความตาย

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมที่ลอยวนอยู่ในห้องโถงลับใต้ตำหนักอัคคี มิได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันอันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วกลับทำให้เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาทีละน้อยนั้น... ชัดเจนและบาดลึกยิ่งกว่าเสียงระฆังประหาร "เจ้ากล้าดียังไงถึงนัดข้ามาที่นี่... อัครินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย่อหยิ่งและระแวดระวังดังขึ้น ทำลายความเงียบลง แม่ทัพอคินปรากฏกายขึ้นภายใต้เงาสลัวของเสาไม้สักทอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนสีนิลสะท้อนประกายเรืองรองยามต้องแสงไฟจากคบเพลิง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาจ้องมองบุรุษผู้ยืนรออยู่ก่อนแล้วด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างเหยียดหยันและระแวงภัย อัครินทร์มิได้หันกลับไปมองทันที เขายังคงยืนนิ่งทอดสายตาไปยังแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนจุดยุทธสำคัญซึ่งเคยเป็นลานประหารในความทรงจำอันมืดมนของเขา "ถ้าข้าไม่กล้าพอที่จะเดิมพัน แม่ทัพอคินคงไม่มีโอกาสได้เห็น... สิ่งนี้หรอกค่ะ" อัครินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้ฟังชะงักไปชั่วขณะ เขากลับตัวช้าๆ ดวงตาคู่คมที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งเต็มไปด้วยประกายระยับที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวาบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ในมุมมืดของฉากกั้นลายปักไหมทอง องค์หญิงรวิภาทรงซ่อนพระองค์อยู่หลังม่านบังตา พระเนตรคู่คมทอดมองสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยความระทึก พระหัตถ์เรียวงามกำชายฉลองพระองค์แน่นจนข้อพระหัตถ์ขาวซีด นี่คือหมากตาสำคัญ หากอัครินทร์พลาดพลั้งแม้แต่ก้าวเดียว ศัตรูตรงหน้าย่อมไม่ลังเลที่จะบดขยี้พวกเขาทั้งคู่ให้แหลกคามือ ดั่งเช่นที่เคยกระทำในอดีตชาติ "แผนที่แผ่นนั้น... เป็นของกองกำลังลับทางเหนือไม่ใช่หรือ?" อคินหรี่ตาลง สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าถูกปลุกเร้า เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะหินอ่อนทีละก้าว เสียงเกราะกระทบกันเบาๆ ยิ่งขับเน้นความตึงเครียดในอากาศให้พุ่งสูงขึ้น "เจ้าไปได้แผนที่นี้มาจากไหน? หรือว่า... ข่าวลือเรื่องหนอนบ่อนไส้ในกองทัพจะเป็นเรื่องจริง" "ข่าวลือมักมีความจริงครึ่งหนึ่งเสมอ ท่านแม่ทัพ..." อัครินทร์ก้าวเท้าเข้าไปประชิด ทอดสายตาสอดประสานกับดวงตาของศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว "แต่สิ่งที่ท่านควรกังวลในตอนนี้ มิใช่ว่าข้าได้มันมาจากไหน... แต่อยู่ที่ว่า ตอนนี้ใครกำลังถือหมากเหนือกว่าต่างหาก" บรรยากาศในห้องโถงพลันทึบตันลงถนัดตา อคินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที "เจ้าเด็กอวดดี คิดว่าใช้แผนลวงตื้นๆ แค่นี้แล้วจะบีบให้ข้าจนมุมได้งั้นรึ? จำไว้ว่าอำนาจที่แท้จริงในแผ่นดินนี้ไม่ได้วัดกันที่กระดาษแผ่นเดียว!" ฉับพลันนั้นเอง อคินก็ชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ปลายคมดาบจ่อตรงไปยังลำคอของอัครินทร์โดยปราศจากความลังเล! ทว่า อัครินทร์กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏชัดขึ้นบนเรียวปาก ท่าทีที่ไร้ความหวาดกลัวนั้นทำให้อคินชะงักมือที่กำลังจะปลิดชีพอีกฝ่ายไปชั่วเสี้ยววินาที "ท่านกล้าพอที่จะฆ่าข้าตอนนี้จริงหรือคะ... อคิน" เสียงหวานที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างระหงขององค์หญิงรวิภาที่ก้าวออกมาจากม่านบังตาอย่างสง่างาม พระพักตร์เรียบเฉย ทว่าแววตากลับทรงอำนาจดั่งพญาหงส์ที่มองลงมาจากยอดฟ้า "หากอัครินทร์ตายในที่แห่งนี้ ความลับเรื่องกองกำลังนอกราชสำนักที่ท่านซ่อนไว้... จะถูกประกาศก้องให้พระเนตรพระकर्णของฝ่าบาททรงทราบก่อนรุ่งสางอย่างแน่นอน" อคินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนกในคราเดียวกัน เขาไม่คาดคิดเลยว่าองค์หญิงผู้เงียบขربيةมาตลอดจะทรงกล้าเอาอนาคตของพระองค์เองมาเดิมพันในเกมนี้ด้วย ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่บادนี้กำลังตระหนักว่า ตนเองได้ก้าวเข้ามาติดกับดักที่อีกฝ่ายวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบเสียแล้ว อัครินทร์ยื่นมือออกไปอย่างใจเย็น ปัดปลายกระบี่ที่จ่อคอหอยให้ออกห่างด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะหยิบจอกสุราที่รินเตรียมไว้ขึ้นมาส่งให้ศัตรูตรงหน้าด้วยกิริยาอันนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นถึงขั้วหัวใจ "ดื่มจอกนี้เสียเถอะค่ะ... แล้วเราค่อยมาเจรจากันในฐานะ 'ผู้ร่วมชะตากรรม' คนใหม่" อคินจ้องมองจอกสุราในมืออัครินทร์สลับกับใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกขององค์หญิงรวิภา เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผมของยอดแม่ทัพผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในหล้า ทว่าในวินาทีนี้... มือที่ถือกระบี่กลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อปลายนิ้วของเขาเอื้อมไปสัมผัสกับขอบจอกสุราที่ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนดั่งความตายที่กำลังรอคอยอยู่เบื้องหน้า... ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!