ในฐานะของมิตรแท้

กลิ่นหอมกรุ่นของชาไป๋HaoYin จางบางดุจหมอกยามเช้า แต่บรรยากาศภายในห้องหนังสือลับหลังเรือนพฤกษา กลับหนาทึบและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ท่านย่อมรู้ดีว่า เอกสารแผ่นนี้มีความหมายเช่นไรต่อหัวบนบ่าของท่าน, ใต้เท้า" อัครินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนในฝักแพรไหม ทอดมองบุรุษวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นถึงอดีตเสนาบดีคลัง ‘พงศกร’ ศัตรูทางการเมืองผู้เคยเหยียบย่ำตระกูลของเขาจนจมดินในชาติภพก่อน บัดนี้ ชายผู้เคยเย่อหยิ่งผู้นั้นกลับมีเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย นั่งตัวสั่นเทาอยู่เบื้องโต๊ะไม้แกะสลัก พงศกรลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สายตาหวาดระแวงเหลือบมองตราประทับลับของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งปรากฏหราอยู่บนแผ่นกระดาษสารภาพผิด—หลักฐานมัดตัวชิ้นเอกที่สามารถส่งเขาและตระกูลไปสู่ลานประหารเจ็ดชั่วโคตรได้อย่างง่ายดาย "เจ้าต้องการสิ่งใด... อัครินทร์" พงศกรเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นผสมความหวาดกลัว "การเอาหลักฐานนี้ไปยื่นต่อองค์เหนือหัว มีแต่จะทำให้เจ้าสูญเสียเบี้ยตัวสำคัญในการโค่นล้มแม่ทัพอคิน... เจ้ามิได้ต้องการทำลายข้าตั้งแต่แรก" อัครินทร์ระบายยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ทว่ากลับทรงพลังจนคู่สนทนารู้สึกราวกับหายใจไม่ออก นิ้วเรียวยาวรินน้ำชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีนิลอย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนมันข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม "ใต้เท้าพงศกร... ท่านเป็นคนฉลาด การเป็นศัตรูกับข้าในกระดานนี้ มีแต่จะนำพาความพินาศมาสู่ตระกูลของท่าน แต่หากเปลี่ยนมาเป็น ‘มิตรแท้’ ที่ร่วมชักใยอยู่เบื้องหลัง... ข้าสัญญาว่าตำแหน่งเสนาบดีใหญ่จะไม่หลุดลอยไปไหนอย่างแน่นอน" คำว่า *มิตรแท้* ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับก้องกังวานในความรู้สึกของพงศกรดั่งประกาศิตจากยมโลก สตรีผู้ยืนอยู่เงียบๆ เบื้องหลังฉากกั้นไหมปักลายหงส์เหิร—องค์หญิงรวิภา—ทรงแย้มพระสรวลน้อยๆ ยามทอดพระเนตรเห็นความลังเลที่ฉายชัดขึ้นในแววตาของเหยื่อ "พระองค์... และเจ้า... ช่างน่ากลัวนัก" พงศกรพึมพำอย่างคนสิ้นท่า มือที่สั่นเทายื่นออกไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาจรดริมฝีปาก การดื่มชานี้มิใช่การดื่มเพื่อรื่นรมย์ หากแต่เป็นการดื่มเพื่อสัตยาบันแห่งความตายที่ไร้ทางหลีกเลี่ยง ทว่า ในวินาทีที่พงศกรกำลังจะส่งน้ำชาเข้าปาก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ—ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ แต่เป็นฝีเท้าขององครักษ์เงาที่ถูกส่งไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของแม่ทัพอคิน ปัง! ประตูกถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงทันที ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "ทูลองค์หญิง! ทูลใต้เท้าอัครินทร์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เขารีบละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "กองกำลังทหารม้าเกราะเหล็กของแม่ทัพอคิน... เคลื่อนพลปิดล้อมเรือนพฤกษาแห่งนี้ไว้ทุกด้านแล้วพ่ะย่ะค่ะ และ... และพวกมันกำลังพังประตูเข้ามา!" อัครินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากยังคงสงบนิ่ง ทว่าแววตากลับวาบแสงคมกลาตัน องค์หญิงรวิภาก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น พระพักตร์ยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย พงศกรถึงกับทำถ้วยชาในมือหล่นแตกกระจาย น้ำชาสีอำพันนองเต็มพื้น—สัญญาณแห่งความพินาศที่คืบคลานเข้ามาเร็วกว่าที่คาดคิด ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใด เสียงเคาะประตูไม้บานใหญ่หน้าห้องลับก็ดังขึ้นสามครั้ง ราวกับเสียงกอล์ฟแห่งความตายที่มาเคาะเรียกวิญญาณ และพร้อมกันนั้น... บานประตูห้องลับที่ควรจะถูกปิดตาย ก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬของแม่ทัพอคิน ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและคราบเลือดสดๆ ที่ปลายดาบ! --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินหมากกระดานนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมานะคะ มนตรากรรมสะท้อนซาบซึ้งในไมตรีจิตอันลึกซึ้งของทุกท่านจริงๆ ค่ะ