เครื่องเทศลับตำรับเซียน

คมมีดสั้นสะท้อนประกายสีเงินยวดรับกับแสงวาบของสายฟ้าที่ผ่าลงมาเปรี้ยงปร้าง เงาดำทะมัดทะแมงทั้งสามร่างพุ่งทะยานแหวกม่านสายฝนเข้ามาพร้อมจิตสังหารที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายหนתทึบขึ้นในพริบตา "ระวังค่ะ!" เสียงเตือนของหลินมู่เฟยรlดลอดไรฟัน ทว่าเร็วยิ่งกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของถังจื่อหานได้ก้าวข้ามขึ้นมาบังหน้าเธอไว้ รัศมีคุกคามอันเยียบเย็นแผ่ออกจากตัวชายหนุ่มราวกับพญาเสือที่ถูกลูบคม มือหนาคว้าเข้าที่ท่อนแขนของคนแรกที่พุ่งเข้ามาบิดหมุนด้วยความรุนแรงจนเสียงกระดูกหั่นลั่นดัง *กร๊อบ* ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม ไอร้อนจากกลิ่นอายเลือดและฝนตีคละคลุ้ง หลินมู่เฟยไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตากลมโตหรี่ลงพินิจมือสังหารที่ถูกส่งมาในคืนพายุโหมกระหน่ำนี้... คนพวกนี้ไม่ใช่โจรป่ากระจอก สัญชาตญาณนักปรุงยาบอกเธอทันทีว่าวิชาตัวเบาและร่องรอยการลงมือเป็นแบบฉบับของมืออาชีพจากเมืองหลวง หรือไม่ก็... คนจากตระกูลใหญ่ที่ต้องการปิดปากพวกเขาก่อนความจริงบางอย่างจะแดงขึ้น "ใครส่งพวกแกมา" น้ำเสียงของถังจื่อหานต่ำทุบและแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้มือสังหารอีกสองคนที่เหลือถึงกับชะงักฝีเท้า "ฮ่าๆๆ นายทหารผู้รอดตายจากแนวหน้า... แกคิดว่าจะปกป้องนังผู้หญิงนี่ได้ตลอดรอดฝั่งหรือไง!" หนึ่งในมือสังหารหัวเราะเยาะ พลางพุ่งเข้าใส่พร้อมเงาคมมีดที่กวาดตัดผ่านลำคอ หลินมู่เฟยแค่นเสียงเยาะในลำคอ ปลายนิ้วเรียวเนียนดีดออกไปเบาๆ เม็ดยาพิษสลายกลิ่นที่นางแอบปรุงขึ้นจากสมุนไพรในมิติพิเศษถูกดีดเข้าใส่กองไฟกองเล็กที่มอดดับอยู่ใกล้ๆ ในเสี้ยววินาที ควันสีม่วงจางๆ พวยพุ่งผสมไปกับละอองฝน กลิ่นหอมหวานประหลาดที่คล้ายดอกอู๋ถงลอยเข้าจมูกของมือสังหารทั้งสองโดยไม่ทันตั้งตัว เพียงชั่วลมหายใจเดียว ร่างของมือสังหารที่กำลังพุ่งทะยานก็เซถลน ดวงตาเบิกโพ้างงงัน ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงลงราวกับยืนอยู่บนปุยฝ้าย ก่อนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้นดินโคลนอย่างหมดสภาพ ถังจื่อหานก้มมองผู้บุกรุกที่นอนหมดสติด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง เขาสบตากับภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้างดงามฉายแววเย่อหยิ่งทระนงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากไอฝน "ภรรยา... มือคู่นี้ของเจ้า ซ่อนเร้นความลับไว้อีกเท่าไหร่กัน?" "เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยค่ะ สามี ตอนนี้เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญต้องจัดการลากไปเก็บไว้ในมุมมืดเสียก่อนที่ชาวบ้านจะตื่น" หลินมู่เฟยเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นโครมครามจากความใกล้ชิด แต่นางก็เก็บอาการไว้ได้อย่างแนบเนียน เมื่อเคลียร์พื้นที่เรียบร้อย ครอบครัวถังก็กลับเข้าสู่ความสงบภายในบ้านดินหลังเล็ก หลินมู่เฟยไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า ในเมื่อยุค 70-80 นี้เต็มไปด้วยความขาดแคลน และตระกูลเดิมของร่างนี้ก็คอยแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อ นางจึงต้องใช้ "สมุนไพรจากมิติ" มาพลิกฟื้นชีวิต เริ่มต้นจากการปรับปรุงสุขภาพของสามีและตัวนางเองผ่านการทำอาหารบำรุงกำลัง เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมแสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลอดผ่านรอยต่อของหลังคารั่ว หลินมู่เฟยยืนอยู่หน้าเตาฟืน กลิ่นหอมฉุยของ "พะโล้สมุนไพรโบราณ" ผสมผสานกับเครื่องเทศสวรรค์ที่นางแอบนำออกมาจากมิติพิเศษ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้านจนทะลุกำแพงดินออกไปเตะจมูกเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมา "อื้อหือ... กลิ่นอะไรน่ะ หอมยิ่งกว่าเนื้อตุ๋นในภัตตาคารเสียอีก!" ป้าซุน หญิงปากตลาดประจำหมู่บ้านถึงกับหยุดเดิน สูดน้ำมูกฟืดฟาด ใบหน้าย่นยู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางเดินดุ่มๆ เข้ามาผลักประตูรั้วบ้านของหลินมู่เฟยทันทีโดยไม่ได้รับอนุญาต ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ หลินมู่เฟยกำลังตักหมูสามชั้นเคี่ยวพะโล้สีอำพันเงางามใส่ชามกระเบื้องคานไม้ เนื้อหมูเปื่อยนุ่มละลายในปาก ลอยตัวเด่นเคียงคู่กับไข่พะโล้สีน้ำตาลเข้มที่ซึมซับเครื่องเทศล้ำค่าจนส่งกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอ "หลินมู่เฟย! นังตัวดี แกไปเอาเนื้อมาจากไหน อาหารดีๆ แบบนี้ สมควรเอาไปกตัญญูแม่สามีฝั่งโน้นไม่ใช่หรือไง มาแอบกินกันสองคนผัวเมียแบบนี้ เห็นแก่ตัวสิ้นดี!" ป้าซุนแผดเสียงแหลมสูงด้วยความริษยา มือหยาบกร้านเอื้อมคว้าตะหลิวบนโต๊ะเตรียมจะปัดชามอาหารทิ้งด้วยความหมั่นไส้ หลินมู่เฟยหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้ขยับตัวถอยหนีแม้แต่น้อย ทว่าก่อนที่มือของป้าซุนจะทันได้แตะต้องชามอาหาร มือหนาแกร่งราวกับคีมเหล็กของถังจื่อหานก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของป้าซุนไว้แน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ แรงกดดันระดับนายทหารสนามรบแผ่พุ่งจนป้าซุนหน้าซีดเผือด "ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้ใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวราวกับอสุนีบาต ป้าซุนสะอื้นฮักด้วยความหวาดกลัว นางถอยร่นก้นจ้ำเบ้าออกไปนอกรั้วพลางชี้หน้าด่ากราด "พวกแก... รอ0ดูก่อนเถอะ ฉันจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านว่าพวกแกซ่อนของเถื่อน!" หลินมู่เฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางตักเนื้อหมูพะโล้ชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างบ้าน ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะตักคำที่สองให้สามี สายตาก็เหลือบไปเห็นเศษกระดาษชิ้นเล็กที่ร่วงหล่นอยู่ใต้พื้นรองเท้าของป้าซุนที่เพิ่งวิ่งหนีไป นางก้มลงหยิบมันขึ้นมาคลี่ดู หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกวูบลั่นด้วยความตกตะลึง บนกระดาษแผ่นนั้นมีตราประทับลับของ "กองกำลังลับเมืองหลวง" พร้อมข้อความด้วยลายมือหวัดๆ ที่เขียนไว้ว่า— *"เป้าหมายที่แท้จริงไม่ใช่ถังจื่อหาน... แต่คือเลือดของหญิงสาวตระกูลหลิน เพื่อไขปริศนาแผนที่สมบัติราชวงศ์โบราณ!"* หลินมู่เฟยชะงักกุน มือที่ถือตะเกียบสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของนางในร่างนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สาวชาวนาขี้โรคธรรมดา แต่กำลังถูกชักใยอยู่เบื้องหลังโดยอำนาจมืดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่คาดคิด! --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้าง "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาจนถึงตอนนี้ และเตรียมพบกับความเดือดระอุในตอนหน้าได้เลยนะคะ!)