เมื่อทหารหนุ่มกลับมาทวงสัญญา

กลิ่นหอมฉุนของพริกเสฉวนคั่วแห้งและรากผักชีที่โขลกจนละเอียดเข้ากันกับมันหมูเจียวใหม่ๆ ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเหนียว หลินมู่เฟยใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อนในหม้อดินจนน้ำซุปเปลี่ยนเป็นสีขาวข้นราวกับน้ำนม ในมิติลับของเธอตอนนี้ สมุนไพรวิญญาณและเครื่องเทศนานาชนิดถูกแปรรูปจนพร้อมใช้งานแล้ว การค้าขายในตลาดมืดเมื่อวานนี้สร้างกำไรให้เธอจนสามารถกว้านซื้อแป้งสาลีชั้นดีและไข่ไก่มาตุนไว้ได้เต็มตู้ แต่ความสุขจากการทำอาหารฮีลใจและนับเงินในกระเป๋า กลับต้องสะดุดลงเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงสามครั้ง ตามมาด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าเกรงใจ "หลินมู่เฟย! นังเด็กขี้โรค! แกหลบอยู่ในนั้นใช่ไหม? เปิดประตูเดี๋ยวนี้! บ้านรองส่งคนมาทวงของฝากจากกองทัพที่แกแอบเก็บไว้กินคนเดียวรึเปล่า ถึงเวลาต้องส่งส่วยให้ตระกูลใหญ่แล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกแอบซุกซ่อนเนื้อตากแห้งเอาไว้!" มู่เฟยถอนหายใจเบาๆ ดวงตาหงส์หรี่ลงอย่างเย็นชา เธอวางทัพพีไม้ลงบนโต๊ะ ใบหน้าเรียาสวยฉาบด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน สตรีตระกูลถังพวกนี้ช่างหน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน คิดจะมาสูบเลือดสูบเนื้อเธอเหมือนชาติก่อนๆ ฝันไปเถอะค่ะ! แอด... เสียงประตูไม้เก่าๆ ถูกกระชากเปิดออกโดยฝีมือของหลินมู่เฟยเอง ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พังเข้ามา มือเรียวบางยกขึ้นกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองป้าสะใภ้ใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้ง ด้านหลังยังมีลูกพี่ลูกน้องตัวแสบยืนทำหน้าหิวโหยจ้องมองเข้ามาในครัว "ถ้าเสียงเห่าหอนของป้าดังกว่านี้อีกนิด เกรงว่าหมูตุ๋นเครื่องเทศในหม้อของฉันคงจะเสียรสชาติเพราะน้ำลายสกปรกๆ ที่กระเด็นเข้ามาแล้วล่ะค่ะ" มู่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำ "นัง... นังสารเลว! ปากคอเราะร้ายนักนะแก!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียด ยกมือชี้หน้าหมายจะตบสั่งสอน ทว่า ยังไม่ทันที่นิ้วหยาบกร้านนั้นจะได้สัมผัสอากาศเบื้องหน้า ลมพายุลูกใหญ่ก็พัดโหมกระหน่ำเข้ามาพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาที่ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกนางทั้งสองอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นอายความตายอันเข้มข้นแผ่ซ่านกดดันจนทุกคนในรัศมีส้าวซูหดหายใจแทบไม่ทั่วท้อง "ใครบังأนแตะต้องภรรยาของฉัน ถอยมือสกปรกของแกออกไปซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่ม ป้าสะใภ้ใหญ่ผงถอยหลังกู๊ดๆ ด้วยความตกใจจนก้นกระแทกพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวยามเมื่อเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยร่องรอยการผ่านศึก แม้ใบหน้าด้านหนึ่งจะมีรอยแผลเป็นจางๆ ขับเน้นให้ดูดุร้ายขึ้น แต่สันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาคู่นั้นกลับกวาดมองมาด้วยความเย็นชาไร้ปรานี ถังจื่อหาน... สามีตามกฎหมายที่ชาวบ้านต่างลือกันว่าบาดเจ็บสาหัสใกล้ตายจากสนามรบ บัดนี้เขากลับมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว มู่เฟยเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เธอมองชายหนุ่มที่แผ่นหลังกว้างใหญ่ปกป้องเธอไว้จากภยันตราย หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาในยุคสมัยอันโหดร้ายนี้กลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เคมีที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันช่าง... อบอุ่นและทรงพลังเสียจนน่าประหลาดใจ "จ... จื่อหาน? หลานชาย... แกยังไม่ตายหรอกรึ?" ป้าสะใภ้ใหญ่ละล่ำละลักละลานถามด้วยความหวาดกลัว ถังจื่อหานปราย1st หางตามามองนางด้วยแววตาดุจคมมีด ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าฉันตายไปแล้ว ใครจะปกป้องภรรยาของฉันจากพวกปลิงดูดเลือดอย่างพวกป้าเล่า ไสหัวไปซะ! ก่อนที่ฉันจะแจ้งกองกำลังรักษาความปลอดภัยมาจับพวกบุกรุกยามวิกาล" สิ้นคำขู่ทรงพลังนั้น สองแม่ลูกตระกูลถังก็ลนลานวิ่งหนีหายไปลับตาอย่างไม่คิดชีวิต ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง ถังจื่อหานค่อยๆ หันกลับมามองสตรีตรงหน้า ใบหน้าคมคายที่เคยเคร่งขรึมผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มทอประกายความอ่อนโยนล้ำลึกยามจ้องมองดวงหน้าหวานหยาดเยิ้มของภรรยาที่เขาไม่ได้เจอหน้ามานานแรมปี "มู่เฟย... ฉันกลับมาแล้ว" เขากล่าวเสียงพร่า พร้อมกับยื่นมือหนาหยาบกร้านแต่ทว่าอบอุ่นเข้ามาหมายจะกุมมือเรียวเล็กของเธอ ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนข้อมือของเธอ มู่เฟยกลับสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นผิดปรกติและกลุ่มพลังงานลมปราณที่ปั่นป่วนในร่างของเขา เธอขมวดคิ้วมุ่นทันที อาการบาดเจ็บภายในของเขายังไม่หายดี! แถมเขายังฝืนเดินทางไกลเพื่อกลับมาหาเธอ... ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากตำหนิความอวดดีของสามีหมาดๆ กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นยาจีนสูตรลับเฉพาะที่เธอเพิ่งเคี่ยวเสร็จก็โชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมๆ กับเสียงท้องของนายทหารหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ที่ส่งเสียงร้อง 'โครกคราก' ออกมาอย่างชัดเจน ท่ามกลางความเงียบงัน ถังจื่อหานชะงักค้างไปชั่วขณะ ใบหน้าคมเข้มปรากฏร่องรอยความเขินอายจางๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตทหารของเขา ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้าง "ไป๋เป่าเปา" เสมอมานะคะ