เซียนเครื่องเทศกับสหายร่วมรบในยุคขาดแคลน•ตอนที่ 20

นักธุรกิจหญิงคนใหม่

ผลงานโดย ไป๋เป่าเปาของแม่
ตราประทับสีชาดบนกระดาษปอนด์หนาหนักกระทบลงบนโต๊ะไม้สักเก่าครึ่งเสียง... *ตึง!* เสียงนั้นดังก้องกังวานท่าย์กลางความเงียบงันของห้องรับรองกองอำนวยการรักษาดินแดนพิเศษ เจ้าหน้าที่สืบสวนจากเมืองหลวงผู้มีใบหน้าเรียบตึงราวกับแกะสลักด้วยหินผา ค่อยๆ ดึงมือกลับ ชายตามองเอกสารสิทธิ์การค้าเครื่องเทศล็อตใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ฉายประกายความระแวงระวังระคนทึ่ง หลินมู่เฟยไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย นางนั่งหลังตรงสง่างามในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายทว่าตัดเย็บอย่างประณีต ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือตั้งแต่เริ่มต้น "หมายจับลับจากเมืองหลวง... ดูท่าทางท่านสารวัตรโจวจะเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางไกลไม่น้อยนะคะ ถึงได้พกพาความเข้าใจผิดมาเต็มกระเป๋าเช่นนี้" น้ำเสียงของมู่เฟยราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้เจ้าหน้าที่หนุ่มผู้ถือหมายจับถึงกับชะงัก สารวัตรโจวแค่นเสียงในลำคอเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มของผู้ตรวจการจากส่วนกลาง "หลินมู่เฟย เจ้าเป็นเพียงสตรีชาวนาในหมู่บ้านห่างไกล เหตุใดจึงมีเส้นสายติดต่อกับพ่อค้าคนกลางระดับมณฑล และที่สำคัญ... ผงเครื่องเทศสูตรลับของเจ้า มีฤทธิ์บำรุงกำลังและรักษาอาการเจ็บป่วยเรื้อรังได้จริงหรือ? นี่ไม่ใช่การกักตุนยาสมุนไพรควบคุมเพื่อเก็งกำไรใช่หรือไม่!" คำกล่าวหานี้หนักหน่วงพอที่จะทำให้ชาวบ้านทั่วไปเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น แต่มู่เฟยกลับหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวسเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจทำเอาถังจื่อหาน ผู้ยืนนิ่งสงบเป็นเงาตามตัวอยู่ด้านหลัง ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองสารวัตรโจวด้วยรัศมีกดดันระดับนายทหารสนามรบ จนอีกฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ท่านสารวัตรพูดเกินไปแล้วค่ะ" มู่เฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน หยิบขวดแก้วบรรจุผงเครื่องเทศห้าพฤกษาที่ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลออกมารabกหนึ่งขวด วางลงตรงหน้าเขา "นี่คือภูมิปัญญาชาวบ้านที่ข้าค้นคว้าและปรับปรุงขึ้นด้วยตนเอง หาใช่ยาควบคุมพิเศษอันใดไม่ หากท่านไม่เชื่อใจ... จะลองให้แพทย์ประจำกองกำลังตรวจสอบส่วนผสมดูก็ได้นะคะ ข้ามีความบริสุทธิ์ใจเต็มร้อย" สารวัตรโจวขมวดคิ้วมุ่น เขาเปิดจุกไม้ก๊อกออก กลิ่นหอมล้ำลึกของพริกเสฉวนคั่วเกลือผสมผสานกับรากโสมป่าและเครื่องเทศนานาชนิดพวยพุ่งเข้าจมูกทันที กลิ่นนี้มิเพียงแต่กระตุ้นต่อมรับรส แต่มันให้ความรู้สึกอบอุ่น แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับลมปราณถูกปลุกเร้า ความเคลือบแคลงสงสัยในใจมลายหายไปในพริบตา... นี่ไม่ใช่ยาพิษ ไม่ใช่สิ่งผิดกฎหมาย แต่มันคือ "ขุมทรัพย์" ทางการค้าชิ้นเอกอย่างแท้จริง! บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยการยอมจำนนต่อหลักฐาน สารวัตรโจวผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ "ฮ่าๆๆ... ดูท่าทางข้าจะหูเบาไปจริงๆ ต้องขออภัยคุณหนูหลิน... ไม่สิ ต้องเรียกว่า 'คุณหลิน' ผู้ทรงเกียรติแล้วกระมัง" ฉับพลันนั้นเอง ตราประทับอนุมัติการค้าเสรีระดับภูมิภาคก็ถูกกดลงบนเอกสารอีกฉบับอย่างเป็นทางการ เป็นอันสิ้นสุดข้อครหา และเปิดประตูสู่อนาคตใหม่ในฐานะ "นักธุรกิจหญิงคนแรกของเขตปกครอง" อย่างเต็มตัว เมื่อขบวนตรวจสอบจากเมืองหลวงคล้อยหลังไป ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันก็ระเหยหายไปเมื่อถังจื่อหานก้าวเข้ามาสวมกอดร่างบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาฝังลงกับซอกคอของนางสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวนางเสมอ "ภรรยาของข้า... เก่งกาจจนน่ากลัวแล้วนะรู้ตัวไหม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้มู่เฟยรู้สึกจั๊กจี้จนต้องย่นคอหนี "ถ้าไม่เก่งกาจแล้วจะเอาอะไรเลี้ยงสามีขี้อ้อนแถวนี้ล่ะคะ?" มู่เฟยเอี้ยวตัวกลับมาหยิกแก้มสากของเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่กลับถูกมือหนารวบเอวบางไว้แน่น ดวงตาทั้งสองสบกันในความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวานชื่นและเข้าใจกันอย่างลึกซึ้ง ทว่า ความสงบสุขมักอยู่ไม่นาน เมื่อเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของอาเฉียง เด็กหนุ่มผู้ช่วยในฟาร์มมิติ "พี่สะใภ้! พี่จื่อหาน!แย่แล้วครับ! ที่ตลาดมืดหน้าหมู่บ้าน... มีคนกลุ่มใหญ่จากตระกูลหลั่งไหลกันมาพังแผงสินค้าของเรา บอกว่าสินค้าล็อตแรกทั้งหมดถูกยึดในนามของ 'ภาษีครอบครัว' ครับ!" มู่เฟยหรี่ตาลงทันที ประกายตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นมาวบหนึ่ง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก ตระกูลหลงผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าเจียมตัว... กล้าดียังไงมาแตะต้องเงินในกระเป๋าของนาง! ถังจื่อหานปล่อยมือจากเอวบาง ชำระแววตาคมกริบดุจใบมีดโกน เขาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบกระสุนอย่างใจเย็น พลางเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ "ดูเหมือนว่า... เราต้องไปทวงคืนของขวัญต้อนรับการเป็นนักธุรกิจหญิงคนใหม่กันหน่อยแล้วกระมังที่รัก" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาจนถึงตอนนี้ เตรียมพบกับความสะใจในบทต่อไปได้เลยนะคะ!
สารจากนักเขียน (ไป๋เป่าเปาของแม่)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซียนเครื่องเทศกับสหายร่วมรบในยุคขาดแคลน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%