ตราประทับสีชาดบนกระดาษปอนด์หนาหนักกระทบลงบนโต๊ะไม้สักเก่าครึ่งเสียง... *ตึง!*
เสียงนั้นดังก้องกังวานท่าย์กลางความเงียบงันของห้องรับรองกองอำนวยการรักษาดินแดนพิเศษ เจ้าหน้าที่สืบสวนจากเมืองหลวงผู้มีใบหน้าเรียบตึงราวกับแกะสลักด้วยหินผา ค่อยๆ ดึงมือกลับ ชายตามองเอกสารสิทธิ์การค้าเครื่องเทศล็อตใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ฉายประกายความระแวงระวังระคนทึ่ง
หลินมู่เฟยไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย นางนั่งหลังตรงสง่างามในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายทว่าตัดเย็บอย่างประณีต ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือตั้งแต่เริ่มต้น
"หมายจับลับจากเมืองหลวง... ดูท่าทางท่านสารวัตรโจวจะเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางไกลไม่น้อยนะคะ ถึงได้พกพาความเข้าใจผิดมาเต็มกระเป๋าเช่นนี้" น้ำเสียงของมู่เฟยราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้เจ้าหน้าที่หนุ่มผู้ถือหมายจับถึงกับชะงัก
สารวัตรโจวแค่นเสียงในลำคอเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มของผู้ตรวจการจากส่วนกลาง "หลินมู่เฟย เจ้าเป็นเพียงสตรีชาวนาในหมู่บ้านห่างไกล เหตุใดจึงมีเส้นสายติดต่อกับพ่อค้าคนกลางระดับมณฑล และที่สำคัญ... ผงเครื่องเทศสูตรลับของเจ้า มีฤทธิ์บำรุงกำลังและรักษาอาการเจ็บป่วยเรื้อรังได้จริงหรือ? นี่ไม่ใช่การกักตุนยาสมุนไพรควบคุมเพื่อเก็งกำไรใช่หรือไม่!"
คำกล่าวหานี้หนักหน่วงพอที่จะทำให้ชาวบ้านทั่วไปเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น แต่มู่เฟยกลับหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวسเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจทำเอาถังจื่อหาน ผู้ยืนนิ่งสงบเป็นเงาตามตัวอยู่ด้านหลัง ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองสารวัตรโจวด้วยรัศมีกดดันระดับนายทหารสนามรบ จนอีกฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
"ท่านสารวัตรพูดเกินไปแล้วค่ะ" มู่เฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน หยิบขวดแก้วบรรจุผงเครื่องเทศห้าพฤกษาที่ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลออกมารabกหนึ่งขวด วางลงตรงหน้าเขา "นี่คือภูมิปัญญาชาวบ้านที่ข้าค้นคว้าและปรับปรุงขึ้นด้วยตนเอง หาใช่ยาควบคุมพิเศษอันใดไม่ หากท่านไม่เชื่อใจ... จะลองให้แพทย์ประจำกองกำลังตรวจสอบส่วนผสมดูก็ได้นะคะ ข้ามีความบริสุทธิ์ใจเต็มร้อย"
สารวัตรโจวขมวดคิ้วมุ่น เขาเปิดจุกไม้ก๊อกออก กลิ่นหอมล้ำลึกของพริกเสฉวนคั่วเกลือผสมผสานกับรากโสมป่าและเครื่องเทศนานาชนิดพวยพุ่งเข้าจมูกทันที กลิ่นนี้มิเพียงแต่กระตุ้นต่อมรับรส แต่มันให้ความรู้สึกอบอุ่น แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับลมปราณถูกปลุกเร้า ความเคลือบแคลงสงสัยในใจมลายหายไปในพริบตา... นี่ไม่ใช่ยาพิษ ไม่ใช่สิ่งผิดกฎหมาย แต่มันคือ "ขุมทรัพย์" ทางการค้าชิ้นเอกอย่างแท้จริง!
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยการยอมจำนนต่อหลักฐาน สารวัตรโจวผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ "ฮ่าๆๆ... ดูท่าทางข้าจะหูเบาไปจริงๆ ต้องขออภัยคุณหนูหลิน... ไม่สิ ต้องเรียกว่า 'คุณหลิน' ผู้ทรงเกียรติแล้วกระมัง"
ฉับพลันนั้นเอง ตราประทับอนุมัติการค้าเสรีระดับภูมิภาคก็ถูกกดลงบนเอกสารอีกฉบับอย่างเป็นทางการ เป็นอันสิ้นสุดข้อครหา และเปิดประตูสู่อนาคตใหม่ในฐานะ "นักธุรกิจหญิงคนแรกของเขตปกครอง" อย่างเต็มตัว
เมื่อขบวนตรวจสอบจากเมืองหลวงคล้อยหลังไป ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันก็ระเหยหายไปเมื่อถังจื่อหานก้าวเข้ามาสวมกอดร่างบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาฝังลงกับซอกคอของนางสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวนางเสมอ
"ภรรยาของข้า... เก่งกาจจนน่ากลัวแล้วนะรู้ตัวไหม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้มู่เฟยรู้สึกจั๊กจี้จนต้องย่นคอหนี
"ถ้าไม่เก่งกาจแล้วจะเอาอะไรเลี้ยงสามีขี้อ้อนแถวนี้ล่ะคะ?" มู่เฟยเอี้ยวตัวกลับมาหยิกแก้มสากของเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่กลับถูกมือหนารวบเอวบางไว้แน่น ดวงตาทั้งสองสบกันในความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวานชื่นและเข้าใจกันอย่างลึกซึ้ง
ทว่า ความสงบสุขมักอยู่ไม่นาน เมื่อเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของอาเฉียง เด็กหนุ่มผู้ช่วยในฟาร์มมิติ
"พี่สะใภ้! พี่จื่อหาน!แย่แล้วครับ! ที่ตลาดมืดหน้าหมู่บ้าน... มีคนกลุ่มใหญ่จากตระกูลหลั่งไหลกันมาพังแผงสินค้าของเรา บอกว่าสินค้าล็อตแรกทั้งหมดถูกยึดในนามของ 'ภาษีครอบครัว' ครับ!"
มู่เฟยหรี่ตาลงทันที ประกายตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นมาวบหนึ่ง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก
ตระกูลหลงผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าเจียมตัว... กล้าดียังไงมาแตะต้องเงินในกระเป๋าของนาง!
ถังจื่อหานปล่อยมือจากเอวบาง ชำระแววตาคมกริบดุจใบมีดโกน เขาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบกระสุนอย่างใจเย็น พลางเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ
"ดูเหมือนว่า... เราต้องไปทวงคืนของขวัญต้อนรับการเป็นนักธุรกิจหญิงคนใหม่กันหน่อยแล้วกระมังที่รัก"
--------------------------------------------------
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาจนถึงตอนนี้ เตรียมพบกับความสะใจในบทต่อไปได้เลยนะคะ!
เซียนเครื่องเทศกับสหายร่วมรบในยุคขาดแคลน•ตอนที่ 20
นักธุรกิจหญิงคนใหม่
ผลงานโดย ไป๋เป่าเปาของแม่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ไป๋เป่าเปาของแม่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซียนเครื่องเทศกับสหายร่วมรบในยุคขาดแคลน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!