ความลับที่ห้ามเปิดเผย

"เจ้าอธิบายข้ามาสิ... หลินมู่เฟย ว่าเศษกระดาษสีขาวเรียบเนียนชนิดนี้ ไร้ซึ่งร่องรอยการผลิตจากโรงงานกระดาษในมณฑลเหลียวหยางได้อย่างไร ทั้งที่เมื่อครู่... ข้าเห็นมันงอกเงยออกมาจากความว่างเปล่าด้วยตาของตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของถังจื่อหานดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บฟืนยามวิกาล แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดกะพริบไหววูบวาบสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเคร่งเครียดและแววตาสับสนระคนหวาดระแวง นายทหารหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน ไม่เคยรู้สึกไร้หนทางควบคุมสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน หลินมู่เฟยชะงักมือที่กำลังถือห่อสมุนไพรวิเศษจากมิติฟาร์ม หัวใจของนางกระตุกวูบไปสามจังหวะ ความตื่นตระหนกแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมลำคอ แต่นางเป็นใครกัน? อดีตเซียนปรุงยาผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน รอยยิ้มบางเบาจึงถูกยกขึ้นประดับริมฝีปากอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "ท่านพี่พูดเรื่องอันใดกันเจ้าคะ? ดึกดื่นตื่นมาพูดจาเลอะเลือนอะไร กระดาษพวกนี้ข้าก็เก็บสะสมไว้ตั้งแต่ตอนอยู่บ้านเดิม..." "พอเสียที!" ถังจื่อหานก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าทำให้เขารู้ทันทีว่าภรรยาตัวน้อยกำลังพยายามบิดเบือนความจริง มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนทำให้นางเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะไม่ยอมให้มีการหลบหนีอีกต่อไป "มู่เฟย... สายตาของเจ้า สายตาที่มองทะลุปรุโปร่งทุกโรคประหลาด สมุนไพรวิเศษที่รักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของข้าได้ในชั่วข้ามคืน และเมื่อครู่... วัตถุสิ่งของที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้จะครอบครองได้ เจ้า... เป็นใครกันแน่?" คำถามนั้นทิ่มแทงเข้ามาในอก หลินมู่เฟยเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความรังเกียจเดียดฉันท์ หรือความหวาดกลัวราวกับเจอภูตผีปีศาจ ทว่ามันเต็มไปด้วยความกังวล... ความกังวลว่านางจะหายตัวไปจากชีวิตของเขาต่างหาก บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาจากตัวของถังจื่อหาน ทว่าภายในใจของเขากลับสั่นไหวรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เขากลัวเหลือเกินว่าความลับนี้จะนำพานางไปสู่ภัยอันตรายที่เขาไม่อาจปกป้องได้ มู่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในมิติฟาร์ม เสียงเตือนจากระบบดังระรัวเพราะความผิดปกติทางชีวตึงเครียด แต่นางเลือกที่จะปิดกั้นมัน นางถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่กับความจริงใจของสามีหนุ่มผู้นี้ "หากข้าบอกท่านว่า... ข้าไม่ใช่คนของยุคนี้ ข้ามาจากที่อื่น... ที่ที่ไกลแสนไกล ท่านจะยังเกลียดชังข้าหรือไม่?" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่มันสั่นเครือเล็กน้อยในยملประโยคสุดท้าย ถังจื่อหานชะงัก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์ความทรงจำตลอดหลายวันที่ผ่านมาหลั่งไหลเข้ามาในหัว รอยยิ้มยามที่นางปรุงอาหาร รสชาติหอมกรุ่นของพริกหม่าล่าที่สะท้านไปทั่วหมู่บ้าน และความเด็ดเดี่ยวในการจัดการกับพวกตระกูลหลินจอมสูบเลือดสูบเนื้อ... ทุกอย่างกระจ่างชัดในพริบตา เขานิ่งเงไปนานราวกับโลกหยุดหมุน ก่อนจะขยับริมฝีปากเอמהเสียงแหบพร่า "ต่อให้เจ้าจะเป็นเซียนจำแลงกายมาลงทัณฑ์ข้า... ข้าก็ไม่มีวันปล่อยมือจากเจ้าเด็ดขาด หลินมู่เฟย" ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังจะหลอมรวมเข้าหากันด้วยความเข้าใจและอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ เสียงเคาะประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงราวกับจะพังทลาย ตามด้วยเสียงตะโกนโหว่เหวกโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านและผู้ตรวจการพรรคที่พังประตูเข้ามาพร้อมคบเพลิงสว่างจ้า "ถังจื่อหาน! หลินมู่เฟย! พวกเจ้าแอบซ่อนสิ่งผิดกฎหมายและค้าของเถื่อนในยามวิกาล จงเปิดประตูให้ตรวจค้นเดี๋ยวนี้!" หลินมู่เฟยหน้าถอดสีทันที ข้อมูลในมือและสมุนไพรในมิติยังไม่ได้ถูกเก็บเข้าที่ ร่างบางหันขวับไปมองหน้าสามีด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่ถังจื่อหานแววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีด ร่างสูงก้าวไปบังภรรยาไว้ด้านหลังทันทีพร้อมกับประกายตาดุดันที่พร้อมจะสังหารทุกคนที่กล้าเข้ามารังแกคนของเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!