กลยุทธ์ล้อมปราบศัตรูธุรกิจ

รอยยิ้มของเถ้าแก่กัวในยามนี้ ช่างน่าขยะแขยงเสียจนหลินมู่เฟยแทบอยากจะควักยาเบื่อหนูในมิติลับออกมาหยอดใส่กาน้ำชาตรงหน้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด "คุณหนูหลิน... เอ่อ สหายหลิน ว่าอย่างไรล่ะครับ? ผงพะโล้สูตรพิเศษของคุณล็อตนี้ แม้จะหอมฟุ้งจนคนแห่กันมาซื้อจนเกลี้ยงแผงในเวลาไม่ถึงชั่วโมง แต่ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้กว้างใหญ่อย่างที่คิด ต้นทุนสมุนไพรและเครื่องเทศจีนพวกนั้น ต่อให้หามาจากป่าหลังหมู่บ้าน มันก็มีค่าแรงค่าเหนื่อยใช่ไหมล่ะ? ผมให้ราคานี้... ครึ่งหยวนต่อหนึ่งชั่ง ถือว่าใจกว้างที่สุดในอำเภอแล้วนะ" วาจาโอ้อวดพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าอูมๆ ที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคล เถ้าแก่กัวผู้ผูกขาดการรับซื้อสินค้าเกษตรและเครื่องปรุงรสในตลาดมืดกวาดสายตามองหีบไม้ใส่ผงพะโล้สูตรลับด้วยความโลภระคนดูแคลน เขารู้ดีว่าหญิงสาวชาวนาท่าทางบอบบางผู้นี้ไม่มีเส้นสาย ไม่มีอำนาจต่อรอง และที่สำคัญ... สามีที่เป็นทหารของเຫຼ่านั้นถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจลับ ชายหนุ่มไร้ที่พึ่งพิงเช่นนี้ย่อมตกเป็นเหยื่ออันโอชะของคนเขี้ยวลากดินอย่างเขาเสมอ หลินมู่เฟยไม่ตอบทันที ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย นางยกถ้วยชาหยาบๆ ขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงกดดันพ่อค้าหน้าเลือดผู้นี้ ภายในมิติลับของนางเวลานี้ กลิ่นหอมของเครื่องเทศนานาชนิดทั้งโป๊ยกั๊กอบเชย ลูกผักชี และพริกเสฉวน กำลังหมุนวนส่งกลิ่นยั่วยวนราวกับจะประท้วงความหน้าเลือดของชายตรงหน้า สูตรลับที่นางคิดค้นขึ้นโดยผสานภูมิปัญญาเซียนปรุงยาเข้ากับวิทยาการสกัดกลิ่นสมัยใหม่ มีหรือที่จะมีค่าแค่ครึ่งหยวน? นั่นมันราคาขโมยกันชัดๆ! "เถ้าแก่กัวพูดถูกค่ะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวเอ่ยขึ้น ทำเอาเถ้าแก่กัวยิ้มกริ่มคิดว่าปลาติดเบ็ดแล้ว "การทำธุรกิจต้องมีต้นทุน มีความเสี่ยง และที่สำคัญ... ต้องมีความซื่อสัตย์" "ฮ่าๆๆ ถูกต้อง! คุยกับคนฉลาดนี่มันง่ายจริงๆ งั้นก็เซ็นสัญญาผูกขาดการส่งสินค้าแต่เพียงผู้เดียว..." "ช้าก่อนค่ะ" หลินมู่เฟยยกมือเรียวขึ้นห้าม ดวงตาคมกริบราวกับมีประกายไฟลอดผ่าน "ดิฉันบอกว่าการค้าต้องมีความซื่อสัตย์ แต่มันไม่ได้หมายความว่าดิฉันจะยอมให้ใครมาสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัว... สัญญาผูกขาดห้าปี ให้ราคาครึ่งหยวนต่อชั่ง เถ้าแก่กัวกินอิ่มนอนหลับสบาย แต่ครอบครัวชาวนาตาดำๆ ที่ต้องเข้าป่าไปขุดรากไม้เสี่ยงตาย แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ... ท่านไม่คิดว่ามันบาปหนาไปหน่อยหรือคะ?" สีหน้าของเถ้าแก่กัวเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มจอมปลอมมลายหายไป เหลือเพียงแววตากระด้างและดุดัน "นังเด็กนี่! อย่าคิดว่าทำของอร่อยออกมาหน่อยแล้วจะปีนขึ้นมาขี่หัวฉันได้นะ! บอกไว้ก่อนว่าถ้าออกจากร้านฉันไป จะไม่มีพ่อค้าคนไหนในรัศมีร้อยลี้กล้ารับซื้อของจากเธอแม้แต่แดงเดียว! เดี๋ยวด็กๆ ก็ต้องเอาเครื่องเทศพวกนี้ไปเน่าคาคานหาบแน่!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้านค้ามืดทึบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวเข้มของนายทหารยศสูงก้าวเข้ามา เงาสูงโปรดบังแสงไฟสลัวจนมิด ชายหนุ่มใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหินผา ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเถ้าแก่กัวเพียงแวบเดียว ก็ทำให้พ่อค้าตัวอ้วนกลมถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง ถังจื่อหานก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางเอาไว้โดยสัญชาตญาณ ไออุ่นจากกายแกร่งแผ่ซ่านเข้ามาฮีลใจหลินมู่เฟยจนความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้ง "ภรรยาผมบอกว่าไม่ขาย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ในป่าลึก "และใครหน้าไหนที่กล้าขู่จะตัดทางทำมาหากินของเธอ... คงต้องถามกระบองในมือของกองพันทหารราบที่สามเสียก่อนว่ายอมไหม" เถ้าแก่กัวหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกสักคำ แต่ก่อนที่หลินมู่เฟยจะได้ทันยิ้มเยาะใส่ความสะใจ ทหารสื่อสารนายหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นฝ่าความมืดเข้ามา กระซิบรายงานข้างหูถังจื่อหานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ผู้กองครับ! สายรายงานด่วนจากค่าย... ทางการประกาศควบคุมราชาสินค้าเกษตรในตลาดมืด และมีคำสั่งด่วนที่สุดให้ท่านนำกำลังเข้าตรวจค้นโกดังสินค้าของเถ้าแก่กัวในข้อหา... กักตุนและรีดไถประชาชนครับ!" ถังจื่อหานหรี่ตาลงคมกริบ ก่อนจะหันมามองภรรยาตัวน้อยที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย เสียงกลองเพล็ดศึกในตลาดมืดดังสนั่นขึ้น พร้อมๆ กับกลิ่นหอมกรุ่นของหมูตุ๋นพะโล้สูตรพิเศษในมิติลับที่ลอยฟุ้งทะลุกำแพงร้านออกมาเตะจมูกผู้คนทั่วทั้งตรอก... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความกลมกล่อมนี้ไปพร้อมกับไป๋เป่าเปานะคะ