ภัยมืดจากเงามืด

นิ้วเรียวยาวของชายวัยกลางคนเคาะลงบนโต๊ะไม้สักทองราคาแปดหลักเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่เหล่าผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัท "ฟีนิกซ์ กรุ๊ป" ที่นั่งก้มหน้าตัวสั่นอยู่เบื้องล่าง โต๊ะประชุมตัวยาวนี้คือจุดศูนย์กลางอำนาจของตระกูลผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งในโลกเกมออนไลน์ *ดิ ♾️ เอ็มไพร์* (The Infinity Empire) แต่ในยามนี้ บรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวนกับห้องเก็บศพ "พวกแกใช้เวลาสืบเรื่องของไอ้เด็กเหลือขอคนนั้นมาสามวันเต็ม... แต่สิ่งที่ได้กลับมารายงานฉัน มีเพียงแค่เศษกระดาษไร้ค่าพวกนี้เนี่ยนะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ประธาน "ตระกูลบูรพาพิทักษ์" หรือ "ท่านดอน" ปรายตามองเอกสารปึกหนาบนโต๊ะด้วยความรังเกียจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งอำนาจและประสบการณ์ แต่ดวงตากลับคมกริบราวนกับใบมีดที่พร้อมเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางทาง "ท่านประธานครับ... มันไม่ใช่แค่เด็กเหลือขอธรรมดาแล้วนะครับ" หัวหน้าฝ่ายข่าวกรองกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง "บัญชีของมัน... ไม่สิ ระบบหลังบ้านของเกมตรวจพบความผิดปกติ วงเงินที่มันใช้ซื้อกิจการในเกมเมื่อวานนี้ ไม่ได้ผ่านกระบวนการฟอกเงินหรือกู้ยืมใดๆ ทั้งสิ้น แต่มันถูกโอนตรงมาจาก 'เซิร์ฟเวอร์ลับระดับพระเจ้า' ที่แม้แต่พวกเราก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึงครับ!" ภายในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช ตระกูลบูรพาพิทักษ์เคยชินกับการใช้อำนาจเงินและอิทธิพลมืดครอบงำทุกสิ่งในโลกเกมออนไลน์มาโดยตลอด ใครก็ตามที่กล้าขวางทางพวกเขา จะต้องถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก แต่การปรากฏตัวของ "คีย์" ตัวประกอบเลเวลศูนย์ผู้กอบโกยความมั่งคั่งหมื่นล้านในชั่วพริบตา กลับกลายเป็นหนามยอกอกที่ตระกูลใหญ่อย่างพวกเขาไม่อาจมองข้ามได้อีกต่อไป "ท่านครับ ถ้าเราปล่อยให้มันกว้านซื้อหุ้นในเขตการค้าหลักไปมากกว่านี้ อิทธิพลของเราในเกมจะสั่นคลอนอย่างแน่นอน..." ผู้บริหารอีกคนเสนอความคิดเห็นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราควรใช้ 'มาตรการเด็ดขาด' ดีไหมครับ?" ท่านดอนยกมือขึ้นห้าม ปรอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "มาตรการเด็ดขาดเหรอ? หึ... โลกในเกมก็เหมือนโลกความจริง คนที่ไม่มีอำนาจต่อรอง ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็เป็นได้แค่หมูที่รอวันเชือดเท่านั้น" ท่านดอนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์อันกว้างใหญ่ของมหานครในเกม "ส่งสาส์นไปบอก 'กลุ่มเงาสպิรัต' บอกว่าฉันต้องการหัวของมัน... และยึดทรัพย์สินทั้งหมดคืนมาให้หมด" ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์หรูใจกลางเขตวีไอพีของเกม ซึ่งถูกเนรมิตขึ้นด้วยงบประมาณหลายพันล้าน บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเรียบง่ายที่ตัดกับโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง รินกำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ เธอกำลังจัดปกเสื้อสูทราคาแพงให้ชายหนุ่มที่ยืนส่งยิ้มให้เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน มือเรียวบางของเธอลูบไล้เบาๆ ที่อกเสื้อของคีย์ ราวกับต้องการปัดเป่าความกังวลทั้งหมดออกไป "วันนี้... คุณดูแปลกไปนะคะคีย์" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นใต้น้ำบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น แม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังคงประดับด้วยรอยยิ้มก็ตาม คีย์ยกมือขึ้นกุมมือเรียวของรินไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาคือเครื่องยืนยันว่า ไม่ว่าโลกภายนอกจะพายุโหมกระหน่ำแค่ไหน เขาก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้เป็นอันขาด "ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกครับริน" คีย์กระซิบเสียงนุ่ม พลางเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนให้อย่างทะนุถนอม "คนที่ควรจะกังวล... น่าจะเป็นพวกที่กำลังนั่งไม่ติดอยู่ในเวลานี้ต่างหากครับ" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบเกมระดับเอ็กซ์คลูซีฟก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของกลุ่มผู้เล่นระดับสูง 'กลุ่มเงาสպิรัต' จำนวน 50 ชีวิต กำลังเคลื่อนพลเข้าสู่พิกัดเขตแดนส่วนตัวของคุณ เป้าหมาย: กำจัดและยึดครอง]* มุมปากของคีย์กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นและความสะใจที่เตรียมจะฟาดฟันกลับอย่างสาสม เขาก้มลงกระซิบข้างหูของรินด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและมั่นคง "รินครับ... อยู่รอผมตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมไปจัดการ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' สักครู่" คีย์หันหลังเดินไปหยิบการ์ดสีดำสนิทที่สะท้อนแสงระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะกดสมาร์ทโฟนส่วนตัวเพื่อต่อสายตรงไปยังหมายเลขปริศนา ปลายสายรับทันทีโดยไม่ต้องรอให้เสียงสัญญาณดังครั้งที่สอง "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวและกองกำลังรักษาความปลอดภัยระดับ S-Class ทั้งหมด... ไปรับแขกที่หน้าประตูกันครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" มาโดยตลอดนะครับ!