ความเกลียดชังที่พุ่งสูง

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่กลางห้องโถงประมูลของกิลด์พายุทมิฬ ไม่ได้กำลังแสดงราคาประมูลไอเทมระดับตำนาน แต่มันกำลังสั่นสะเทือนด้วยตัวเลขยอดเงินในบัญชีของคีย์ที่พุ่งทะยานผ่านหลักหมื่นล้านขึ้นไปอย่างไร้ขีดจำกัด เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของมาสเตอร์วاركัส ผู้นำกิลด์ผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำคีย์ในอดีต ดังแข่งกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระรัวราวกับกลองศึก ดวงตาของวาร์กัสเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยในตาแตกซ่าน ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ความอิจฉาริษยาและความคลุ้มคลั่งกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น "เป็นไปไม่ได้! แก... แกเป็นแค่เศษสวะเลเวลศูนย์ที่ฉันไล่ออกไปเมื่อเดือนก่อน! เงินพวกนี้มาจากไหนวะ!" วาร์กัสแผดเสียงคำรามลั่นห้องโถง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่อัดแน่นจนสั่นสะเทือนไปถึงกระจกเวทมนตร์รอบด้าน เหล่าผู้เล่นระดับสูงนับร้อยคนที่มาร่วมงานต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่เคยเห็นผู้นำกิลด์ผู้ทรงอำนาจเสียอาการจนคลุ้มคลั่งได้ขนาดนี้มาก่อน คีย์ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายืนไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่ว แสงสีนวลจากหลอดไฟเวทมนตร์ตกกระทบลงบนใบหน้าคมคายที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มสะใจ แต่นั่นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าการหัวเราะเยาะเสียอีก ข้างกายของเขา ริน หญิงสาวผู้มีดวงตากลมโตคู่สวยกำลังนั่งเงียบๆ มือเรียวบางของเธอบรรจงรินชาอุ่นลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ท่าทีที่สง่างามและไม่สะทกสะท้านต่อความโกลาหลเบื้องหน้า ยิ่งทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกเหมือนกำลังถูกตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ความปรานี รินเหลือบสายตาขึ้นมองวาร์กัสด้วยแววตาเรียաբนิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตอนที่พวกคุณไล่เขาออก ตอนที่พวกคุณรุมเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา... คุณคงไม่คิดสินะครับ ว่าจะมีวันนี้" คำพูดของรินเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง วาร์กัสพุ่งเข้าใส่หน้าต่างกระจกเวทมนตร์ด้วยความบ้าคลั่ง มือหนากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า "แกซื้อทุกอย่าง! แกกว้านซื้อหุ้นของกิลด์ฉันจนหมด! นี่แกตั้งใจจะทำลายฉันให้พินาศใช่ไหมคีย์!" วาร์กัสกรีดร้องออกมาอย่างหมดสภาพความเป็นผู้นำ ศักดิ์ศรีที่เคยสะสมมาหลายปีพังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อรู้ตัวว่า ตอนนี้ตนเองกลายเป็นลูกจ้างภายใต้บริษัทของคนที่ตนเคยเหยียดหยาม คีย์ค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับวาร์กัส นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจมหาศาลที่ระบบเกมและเงินตราระดับหมื่นล้านมอบให้ "ทำลายเหรอครับ?" คีย์เอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรก น้ำเสียงทุ้มต่ำและสุภาพแต่น่าเกรงขาม "คุณเข้าใจผิดแล้วครับคุณวาร์กัส... ผมไม่ได้มาเพื่อทำลายกิลด์ของคุณ แต่ผมมาเพื่อซื้อความอับอายของคุณต่างหาก" สิ้นคำพูดของคีย์ ระบบแจ้งเตือนส่วนกลางของเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโลกเกมออนไลน์ [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'คีย์' ได้ทำการซื้อกิจการทั้งหมดของกิลด์พายุทมิฬด้วยวงเงิน 50,000,000,000 เครดิต เสร็จสิ้นสมบูรณ์!] เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นจากฝูงชนภายนอกห้องประมูล วาร์กัสทรรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาเหม่อลอยอย่างไร้จุด2หมาย ความร่ำรวยที่ไร้ขีดจำกัดของคีย์ไม่ใช่แค่การเอาชนะด้วยไอเทม แต่เป็นการบดขยี้จิตวิญญาณของศัตรูให้แหลกสลายคามืออย่างแท้จริง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลงสู่จุดสูงสุดแห่งความสะใจของคีย์ รินที่นั่งอยู่ข้างกายกลับสะดุ้งน้อยๆ มือที่ถือถ้วยชาสั่นเทาราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เธอกวาดสายตาไปยังมุมมืดของระเบียงชั้นสองที่ไร้เงาผู้คน ก่อนจะกระซิบลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คีย์... หยุดก่อนครับ... นั่นมันสัญญาณเตือนภัยระดับเก้าที่ไม่ได้ดังมาสามปีแล้ว..." ก่อนที่คีย์จะทันได้หันไปมองตามสายตาของหญิงสาว ประตูเหล็กกล้าหนาตันทางด้านหลังห้องโถงก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของเหล่าลูกน้องกิลด์พายุทมิฬกระเด็นไปคนละทิศละทาง ควันสีดำพวยพุ่งคละคลุ้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคนก้าวเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน ใบหน้าครึ่งซีกถูกสวมทับด้วยหน้ากากเหล็กกล้าลายกางเขนกลับหัว ดวงตาสสีแดงฉานจ้องตรงมาที่คีย์และรินด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ "ยินดีด้วยนะ... เจ้าหนูเศรษฐีใหม่" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้น "แต่เงินหมื่นล้านของแก... ซื้อลมหายใจของคนที่แกปกป้องไม่ได้หรอก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" มาโดยตลอดนะครับ!