ของขวัญชิ้นแรกที่โลกต้องจำ

เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นแอดวานซ์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แรงลมมหาศาลพัดกระโชกจนเส้นผมสีดำสนิทของรินปลิวไสว แต่ดวงตาคู่สวยของเธอกลับไม่ได้มองไปยังทัศนียภาพเบื้องล่างที่กำลังเปลี่ยนผ่านจากตึกรามบ้านช่องอันแออัดกลายเป็นหมู่ตึกระฟ้าใจกลางมหานคร เธอกำลังมองมือหนาของคีย์ที่กุมมือเธอไว้แน่น มือคู่นี้ที่เคยสั่นเทาด้วยความสิ้นหวังในวันที่พวกเขาถูกขับไล่ออกจากห้องเช่ารูหนู แต่วันนี้... มันอบอุ่น มั่นคง และเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่สามารถสั่นคลอนโลกใบนี้ได้ทั้งใบ "คีย์... เรากำลังจะไปไหนกันแน่ครับ?" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความระคนสงสัย แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่มคนนี้หมดหัวใจ แต่ภาพของพิกัดลับที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโฮโลแกรมของระบบเมื่อครู่ มันไม่ใช่สถานที่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย คีย์ไม่ตอบทันที เขารอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบทอประกายเยือกเย็นแต่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนยามที่มองสบตาหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ "รินจำวันที่เราสัญญากันไว้ได้ไหมครับ... ว่าผมจะสร้างวิมานที่ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกนี้กล้าไล่เราออกได้อีก" ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของคีย์ [ติ๊ง! ตรวจพบผู้ถือครองสิทธิ์ระดับ 'เดอะโซเวอเรนท์' (The Sovereign) เดินทางเข้าสู่เขตพื้นที่ 'The Celestia Residences' อาคารชุดพักอาศัยที่แพงที่สุดในทวีป] [ระบบทำการยืนยันตัวตน... สำเร็จ!] [ยอดเงินในบัญชีพิเศษ: 10,000,000,000 บาท ถูกเบิกจ่ายอัตโนมัติเพื่อทำการซื้อกรรมสิทธิ์แบบเบ็ดเสร็จ (Freehold) ห้องเพนต์เฮ้าส์หมายเลข 1 ทรงคุณค่าสูงสุด!] เฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ ลดระดับลงจอดบนลานจอดดาดฟ้ากระจกใสของอาคาร ‘เดอะเซลเอนเทีย’ (The Celestia Residences) ตึกระฟ้าทรงล้ำอนาคตที่สูงเสียดฟ้าจนเหมือนเอื้อมแตchedหมู่ดาว แสงไฟนีออนสีนวลสะท้อนกับโครงสร้างสถาปัตยกรรมกระจกคริสตัลระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่ง คือกลุ่มคนที่ยืนรอต้อนรับอยู่บนลานจอด... พวกเขาไม่ใช่พนักงานต้อนรับธรรมดา แต่คือบรรดาผู้บริหารระดับสูงของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ และเหล่าไฮโซชื่อดังที่บังเอิญพักอาศัยอยู่ที่นี่ นำโดย 'ก้องภพ' ทายาทนักธุรกิจอสังหาฯ ผู้เคยเหยียดยามคีย์และรินในงานประมูลเกมเมื่อสัปดาห์ก่อน ก้องภพขยับแว่นตากันแดดราคาแพงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว เขากวาดสายตามองคีย์และรินในชุดธรรมดาด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "โอ้ นึกว่าใคร... ไอ้เศษสวะกับผู้หญิงขายตัวนี่เอง กล้าดียังไงถึงขึ้นมาเหยียบบนลานจอดเพนต์เฮ้าส์ราคาพันล้านได้ รู้ไหมว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกจนตรอก!" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากกลุ่มผู้ติดตามและไฮโซรอบข้าง หลายคนมองด้วยสายตาสสมเพชเวทนา บางคนถึงกับเตรียมหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิประจานความหน้ามืดตามัวของสองหนุ่มสาวที่อาจจะแอบอجوขึ้นมาสร้างเรื่องอับอาย รินเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวเผลอบีบมือคีย์แน่นขึ้นด้วยความโกรธและอัปยศ เธอไม่ใช่คนกลัวความยากจน แต่เกลียดชังสายตาดูแคลนที่พวกมนุษย์หน้าเงินใช้มองพวกเขามาตลอดชีวิต ทว่า... คีย์กลับไม่มีอาการสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มก้าวเท้าลงจากเฮลิคอปเตอร์อย่างสง่างามราวกับกษัตริย์ที่กำลังเสด็จประพาสอาณาจักรของตนเอง ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ระบบเนรมิตให้ ส่งออร่าความกดดันระดับสูงแผ่ซ่านจนทุกคนรอบข้างต้องกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว "ก้องภพ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ปากของนายยังเหม็นเน่าเหมือนวันที่เจอกันครั้งก่อนไม่มีผิด" "แก! ไอ้สวะปากดี กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!" ก้องภพหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด ก้าวเท้าเข้าประชิดพร้อมชี้หน้า "การ์ด! ลากหัวสองตัวนี่โยนลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้! ที่นี่คือทรัพย์สินของตระกูลฉัน ห้ามพวกชั้นต่ำเข้ามาเหยียบเด็ดขาด!" ทว่า ยังไม่ทันที่บอดี้การ์ดร่างยักษ์จะขยับตัว เสียงก้าวเท้าอันเร่งรีบของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลภูมิฐานก็ดังแทรกขึ้นมา 'ท่านประธานใหญ่ธนาคารและผู้จัดการโครงการเดอะเซลเอนเทีย' กำลังวิ่งหน้าตื่นมาด้วยความตกใจกลัว ใบหน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด "คุณ... คุณก้องภพ! หยุดนะ! อย่าเสียมารยาทกับท่านเจ้าของอาคารเด็ดขาด!" เสียงของผู้จัดการโครงการตะโกนลั่นด้วยความหวาดผวา ก้องภพชะงักกึก หัวเราะออกมาในลำคอด้วยความไม่เชื่อหู "ท่านเจ้าของอาคาร? ฮ่าๆๆ ผู้จัดการตาถั่วหรือเปล่า? มันคือกากเดนสังคมที่เพิ่งถูกไล่ออกจากห้องเช่า จะเอาปัญญาที่ไหนมาเป็นเจ้าของตึงนี้!" ผู้จัดการโครงการไม่สนใจก้องภพ เขารีบวิ่งผ่านหน้าไฮโซหนุ่มไปคุกเข่าลงแทบเท้าของคีย์ด้วยความเคารพสูงสุด เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง "กราบเรียนท่านประธานคีย์... กระผมในฐานะตัวแทนคณะผู้บริหาร ขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่ปล่อยให้สุนัขบ้ามาเห่ารบกวนการเสด็จมารับมอบกรรมสิทธิ์ในวันนี้ครับ เอกสารสิทธิ์ทั้งหมดและกุญแจเพนต์เฮ้าส์ชั้นบนสุดได้รับการโอนเข้าสู่ระบบของท่านเรียบร้อยแล้วครับ!" ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมลานจอดเฮลิคอปเตอร์ในทันที รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นที่รักอย่างไม่อยากเชื่อ เพนต์เฮ้าส์หมายเลข 1 ของตึกที่แพงที่สุดในโลก... กลายเป็นของพวกเขาแล้วอย่างนั้นหรือ? ส่วนก้องภพหน้าซีดเผือก ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ตึกนี้บริษัทของพ่อฉันร่วมลงทุนสร้างนะ! มันจะเป็นของไอ้บ้านี่ได้ยังไง!" คีย์ก้มมองก้องภพที่กำลังสติแตกด้วยสายตาเย้ยหยันราวกับมองมดปลวก เขายื่นมือไปโอบเอวบางของรินเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานที่สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ "เพราะฉันเพิ่งกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทพ่อแก... และปลดเขาออกจากตำแหน่งเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อสามนาทีที่แล้วยังไงล่ะครับ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของก้องภพ เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพรงด้วยความสิ้นหวังขีดสุด คีย์ไม่สนใจเศษสวะที่หมดสภาพเบื้องอีกต่อไป เขาดึงการ์ดสีดำขลิบทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นในมือออกมา ยื่นให้กับพนักงานต้อนรับเพื่อทำการสแกนเปิดประตูทางเข้าเพนต์เฮ้าส์ส่วนตัว เสียงสัญญาณอนุมัติจากระบบดังขึ้นก้องกังวาน [ติ๊ง! ยืนยันสิทธิ์สมบูรณ์ ขอต้อนรับท่านเจ้าของโลกสู่ 'สกายพาราไดซ์' เพนต์เฮ้าส์มูลค่าหมื่นล้าน] ประตูบานกระจกคริสตัลยักษ์ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นความอลังการภายในที่ราวกับสรวงสวรรค์บนดิน แสงไฟระยิบระยับจากดวงดาวและมหานครเบื้องล่างสะท้อนเข้ามาภายในห้องกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยความหรูหราอย่างไร้ที่ติ คีย์จูงมือรินก้าวเดินข้ามผ่านธรณีประตูแห่งชีวิตใหม่ ทิ้งให้เสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งของก้องภพและเสียงซุบซิบด้วยความอิจฉาริษยาของเหล่าไฮโซดังอยู่เบื้องหลัง ทว่า... ในขณะที่ประตูกำลังจะปิดลงเพื่อตัดขาดพวกเขาออกจากโลกภายนอก เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันในโสตประสาทของคีย์ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่สั่นไหวอย่างรุนแรง [คำเตือนจากระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นระดับพระเจ้า' อีกหนึ่งคนในพื้นที่เขตหวงห้ามชั้นใต้ดิน...] [และบุคคลที่กำลังยืนรอคอยคุณอยู่ที่ลิฟต์ส่วนตัวเบื้องล่างในขณะนี้... คือคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" ด้วยดีเสมอมานะครับ