รินคือทุกอย่างของผม

สายลมยามค่ำคืนที่พัดโหมกระหน่ำผ่านระเบียงกระจกบานใหญ่ หอบเอาความเย็นเยียบของมหานครเข้ามาปะทะใบหน้าของทุกคนในห้องประชุมจนเส้นผมปลิวไสว แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดจากเครือ Titanium กวาดเสียงคำรามก้องกังวานสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แสงไฟนีออนจากด้านนอกสะท้อนเงาร่างของคีย์ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าริน ผู้หญิงคนเดียวที่ยังคงกุมมือเขาไว้แน่น แม้ในวันที่มือคู่นั้นเคยว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยแผล "คุณคีย์คะ..." เสียงของรินสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันและความกังวล เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ถูกเหยียบย่ำว่าเป็นแค่ตัวประกอบไร้ค่าในเกมชีวิต จะก้าวขึ้นมาอยู่จุดที่สามารถสั่งการอากาศยานมูลค่าหลายพันล้านคันนี้ได้ด้วยปลายนิ้ว คีย์หันกลับมามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกอย่างเหลือเชื่อ เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรอทใบหน้าของเธออย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ไม่ต้องกลัวนะครับริน" น้ำเสียงของเขาเบาราวกับกระซิบ แต่กลับชัดเจนก้องกังวานในความเงียบงันของห้องประชุม "จำคำที่ผมเคยบอกได้ไหมครับ? ต่อให้คนทั้งโลกหันหลังให้คุณ ผมนี่แหละที่จะใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ผมมี... ซื้อทั้งโลกใบนี้มาวางไว้แทบเท้าของคุณเอง" คำพูดนั้นไม่ได้ดังแค่เพียงคนทั้งสองได้ยิน บรรดาผู้บริหารและเหล่าตัวแทนตระกูลดังที่เคยร่วมกันหัวเยาะเย้ยหยันคีย์ในตอนแรก ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคือง เสียงซุบซิบนินทาที่เคยดังระงมราวกับฝูงแมลงวัน เงียบสนิทลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด พวกเขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความอิจฉาริษยา ความหวาดกลัว และความไม่เข้าใจ *ไอนี่มันเสียสติไปแล้วหรือไง? แค่โชคช่วยถูกหวยหรือระบบบัคบ้าบออะไรสักอย่าง ถึงกล้าอาจหาญถึงขนาดท้าทายอำนาจของตระกูลใหญ่?* สีหน้าของประธานกรรมการอาวุโสบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン พยายามจะหาทางกู้หน้าคืนมาให้ได้ "I'm sorry, Mr. Key." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากชายชาวต่างชาติชุดสูทสั่งตัดพิเศษ มือขวาคนสนิทของประธานบริหารเครือ Titanium ที่เพิ่งก้าวลงมาจากบันไดเฮลิคอปเตอร์ เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาคีย์ด้วยท่าทีนอบน้อมโค้งคำนับให้ในระดับเก้าสิบองศา สร้างความตกตะลึงจนตาค้างให้กับทุกคนในห้อง "ทุกอย่างพร้อมตามที่คุณต้องการแล้วครับ ยานพาหนะและทีมแพทย์ส่วนตัวพร้อมดูแลคุณและคุณรินแล้วครับ" คีย์พยักหน้ารับช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปยังกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขา เขามิได้เอ่ยวาจาใดๆ ออกมาเพื่อแก้ตัว เพราะในโลกของคนที่มีอำนาจเงินตราและระบบมหาศาลหนุนหลังอยู่ การตบหน้าด้วยการกระทำนั้นเจ็บปวดและสะใจกว่าคำพูดเป็นล้านเท่า "เดี๋ยวก่อน!" เสียงตวาดดังลั่นทำลายความเงียบ ประธานกรรมการอาวุโสทุบโต๊ะลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความเคียดแค้น "แกคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอคีย์? แกมันก็แค่ไอ้ขยะเลเวลศูนย์ที่อาศัยโชคช่วย! หญิงคนนี้... นังผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่เกาะแกกินเหมือนปลิง!" บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที รินสะดุ้งเล็กน้อย เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บปวดจากการดูถูกเหยียดหยามที่ได้รับมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวถอยหลังเพื่อปกป้องคีย์ตามสัญชาตญาณ ร่างสูงของชายหนุ่มกลับก้าวเข้ามาบังเธอไว้มิดชิด ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย คีย์ไม่ได้โกรธเกรี้ยว สีหน้าของเขาราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่ดวงตากลับฉายแววคมกริบดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาชายชราทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อก... ก๊อก... ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง "คุณพูดว่าอะไรนะคับเมื่อครู่นี้?" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างน่าขนลุก "รินเป็นปลิง... อย่างนั้นเหรอครับ?" "ใช่! ถ้าไม่ใช่เพราะแกมีเงิน แกคิดว่าผู้หญิงระดับนี้จะชายตามองไอ้กระจอกอย่างแกเหรอ!" ชายชราตะโกนสวนกลับด้วยความหยิ่งยศ คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันสูงสุด เขายื่นมือไปจับมือเรียวบางของรินขึ้นมาจุมפิตเบาๆ ที่หลังมืออย่างแผ่วเบาและให้เกียรติ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้อง "คุณมันตาถึงแคบเกินกว่าจะเข้าใจความหมายของคำว่า 'รักแท้' นะครับ" คีย์หันกลับไปสบตาตรงๆ "ในวันที่ผมไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว กินมาม่าประทังชีวิตอยู่ในห้องรูหนู รินคือคนเดียวที่แบ่งขนมปังชิ้นสุดท้ายให้ผมเช็ดน้ำตาให้ผม และกอดผมไว้ในวันที่โลกทั้งใบตราหน้าว่าผมเป็นไอ้ขยะ" รินเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอรัก หยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งรินไหลลงมาอาบแก้ม เธอไม่เคยเสียใจเลยสักวินาทีเดียวที่เลือกเดินเคียงข้างผู้ชายคนนี้ "แล้ววันนี้..." คีย์ยกมืออีกข้างขึ้นดีดนิ้วเบาๆ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังกระหึ่มก้องกังวลในหูของทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการดูหมิ่นคู่ชีวิตของท่าน] [ระบบทำการประเมินมูลค่าทรัพย์สินของตraกูลผู้กล่าวหา...] [คำสั่งซื้อกิจการทั้งหมดของบริษัทในเครือศัตรู... เสร็จสิ้น 100%] [ท่านได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ 99.99% ของพวกมันอย่างเป็นทางการแล้วครับ!] สีหน้าของประธานกรรมการอาวุโสซีดเผือดลงจนกลายเป็นสีขาวราวกับกระดาษ สมาร์ทโฟนในมือของบรรดาผู้บริหารพากันสั่นระรัวพร้อมเพรียงกัน เสียงข้อความอีเมลจากฝ่ายกฎหมายและธนาคารดังขึ้นไม่ขาดสาย แจ้งข่าวร้ายที่สุดในชีวิตว่าพวกเขากลายเป็น "บุคคลล้มละลาย" และถูกปลดจากการเป็นผู้บริหารในเวลาเดียวกัน! "แก... แกทำอะไรลงไป!" ชายชราเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องประชุมด้วยความสิ้นหวัง คีย์ก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคาย "ผมก็แค่ใช้เงินซื้อบริษัทที่คุณรัก เพื่อที่จะได้มีสิทธิ์ไล่คุณออก... ได้อย่างถูกกฎหมายยังไงล่ะครับ" เขามีท่าทีสง่างามไร้ที่ติ ก่อนจะหันมาโอบเอวบางของรินเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม สัมผัสอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าทำให้หัวใจของหญิงสาวสงบลงอย่างประหลาด "กลับบ้านกันเถอะครับริน บ้านที่เราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข... โดยที่ไม่มีสุนัขตัวไหนกล้าเห่าใส่เธออีก" รินพยักหน้ารอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา เธอก้าวตามเขาเดินตรงไปยังระเบียงกระจกที่เปิดกว้างสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ลมพัดแรงกระโชกเส้นผมของทั้งคู่ แต่ไม่มีใครหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวขึ้นสู่บันไดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวเพื่อบินทะยานออกไปสู่โลกใหม่ที่พวกเขากุมชะตากรรมไว้ทั้งหมด เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาอีกเสียงก็ดังขึ้นเบาๆ ในหูของคีย์ พร้อมกับพิกัดลับและภารกิจมูลค่าหมื่นล้านบทใหม่ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" เสมอมานะครับ!