ซื้อทั้งบริษัทในห้านาที

เสียงกริ่งเตือนสีแดงฉานยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ ราวกับเสียงสัญญาณชีพของผู้ป่วยในห้องไอซียู *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ผู้เล่นหมายเลข 001' — บุคคลที่คุณตามหามาตลอดสามปี ปรากฏตัวขึ้นแล้วที่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแห่งนี้!]* หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีแดงฉานสั่นกระพืออยู่เบื้องหน้า ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของห้องประชุมใหญ่ระดับวีไอพี คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาสีดำสนิทสะท้อนภาพแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าเบื้องล่าง ความเย็นชาที่เคยถูกแช่แข็งไว้ใต้ความยากลำบากตลอดสามปี บัดนี้กำลังเดือดพล่านขึ้นด้วยความร้อนแรงของอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด มือขวาของเขาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของรินไว้อย่างมั่นคง สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของเธอยังคงเป็นสิ่งเดียวในโลกที่ดึงรั้งเขาไว้ไม่ให้กลายเป็นปีศาจกระหายการแก้แค้น รินส่งยิ้มบางเบาให้เขา แววตาสีน้ำตาลคู่สวยคู่นั้นสะท้อนความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม เธอไม่เคยถามสักคำว่าเขาไปเอาเงินหมื่นล้านมาจากไหน รู้เพียงแค่ว่า... วันนี้ ไม่ว่าท้องฟ้าจะถล่มลงมา เธอก็จะยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายคนนี้เช่นเดิม "ตกลงว่าไงนะ ไอ้สวะคีย์? แกพาผู้หญิงไส้แห้งคนนี้มาเดินโชว์โง่ในงานประมูลลิขสิทธิ์เกม 'Aether World' ของพวกฉันเนี่ยนะ คิดว่ามีปัญญาจ่ายค่าลิขสิทธิ์ระดับคลาส S หรือไง!" เสียงหัวร่อต่อกระซิกด้วยความดูแคลนดังขึ้นจากหัวโต๊ะประชุม 'ภาคิน' ประธานกรรมการบริหารบริษัทเกมยักษ์ใหญ่ 'Titanium Entertainment' คู่แข่งทางการค้าที่เหยียบย่ำบริษัทสตาร์ทอัพเล็กๆ ของคีย์จนจมดินเมื่อสามปีก่อน กำลังนั่งไขว่ห้างพ่นควันซิการ์ราคาแพงใส่หน้าพวกเขาอย่างไม่ไว้หน้า รอบกายของภาคินรายล้อมไปด้วยบอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นใหญ่ที่ส่งเสียงหัวร่อเยาะเย้ยกันระงม รินขยับตัวจะก้าวออกไปบังหน้าคีย์ด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง แต่คีย์กลับใช้มืออีกข้างดึงเอวบางของเธอกลับมาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงทันที "คุณภาคินครับ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "คนเรามักจะมองไม่เห็นภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด... จนกว่าลาวาจะไหลมาถึงปลายเท้าสินะครับ" "ฮ่าๆๆ! พูดจาภาษาเกมอะไรของแกวะไอ้คีย์? สมองกลับไปแล้วรึไง ถึงได้มานั่งเพ้อเจ้อในห้องประชุมที่มูลค่าบริษัทฉันแตะหลักหมื่นล้าน!" ภาคินตบโต๊ะเสียงดังลั่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม "ร, สัญญาซื้อขายลิขสิทธิ์เซิร์ฟเวอร์หลักเซ็นซะ! ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายค่ามัดจำสิบล้าน ก็ไสหัวออกไปจากตึกนี้ซะ!" คีย์ไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นสิ้นเชิง "สิบล้านเหรอครับ?" คีย์หยิบสมาร์ตโฟนสีดำสนิท ดีไซน์ล้ำยุคที่ไม่มีวางขายทั่วไปในท้องตลาดขึ้นมาปลดล็อกด้วยระบบสแกนเรตินา หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า "ผมคงไม่มีปัญญาจ่ายสิบล้านหรอกครับ... เพราะสำหรับผมแล้ว ตัวเลขแค่นั้นมันดูเล็กน้อยเกินกว่าจะเสียเวลาควักกระเป๋า" สิ้นคำพูดของคีย์ บรรยากาศในห้องประชุมก็เงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่หน้าจอโฮโลแกรมสีทองที่มีสัญลักษณ์รูปตัว 'S' เปล่งประกาย "แกกำลังเล่นตลกอะไรวะ!" ภาคินเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ใบหน้าเริ่มถอดสีเมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าไร้ก้นบึ้งของคีย์ คีย์ไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขจนตรอก เขานิ้วเรียวแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อกดเลือกเมนูพิเศษที่ระบบปลดล็อกให้เมื่อทำภารกิจรายวันสำเร็จ *[แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบคำสั่งซื้อกิจการ 'Titanium Entertainment' ทั้งหมด 100% — มูลค่าประเมินมูลค่าตลาดรวม: 15,400,000,000 บาท (หนึ่งหมื่นห้าพันสี่ร้อยล้านบาท)]* *[ท่านต้องการใช้สิทธิ์ 'อภิมหาเศรษฐีข้ามมิติ' ในการควบกิจการแบบเบ็ดเสร็จทันทีหรือไม่? (Y/N)]* คีย์ก้มมองรินที่แหงนมองเขาด้วยความตื่นตะลึงเล็กน้อย เขาสบตาเธอนิ่ง ส่งกระแสความอบอุ่นผ่านแววตา ก่อนจะกดปุ่ม **[Y]** สีทองอร่ามอย่างไร้ความลังเล *ตี๊ดดดดดด!* เสียงสัญญาณอนุมัติธุรกรรมการเงินระดับโลกลั่นกังวานขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้องประชุม รวมถึงสมาร์ตโฟนราคาแพงนับแสนบาทของภาคินที่สั่นระรัวไม่หยุดหย่อน หน้าจอโทรศัพท์ของบอร์ดบริหารทุกคนปรากฏข้อความเร่งด่วนจากธนาคารกลางและสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) พร้อมกัน *[ประกาศด่วน: หุ้นของบริษัท Titanium Entertainment ทั้งหมด ถูกกว้านซื้อด้วยมูลค่า 100% โดยนักลงทุนนิรนามภายใต้นามแฝง 'S' บัดนี้อำนาจการบริหารและกรรมสิทธิ์ทั้งหมดได้โอนย้ายไปยังเจ้าของใหม่เรียบร้อยแล้ว]* "ม... ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!" ภาคินหน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ สมาร์ตโฟนในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นพรมราคาแพงจนแตกละเอียด เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนด้วยขาที่สั่นเทา "บริษัทของฉัน! ฉันสร้างมันมากับมือ! แกเป็นใครวะไอ้คีย์! แกเอาเงินหมื่นล้านมาจากไหน!" คีย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทราคาแพงที่รินเป็นคนเลือกซื้อให้ด้วยความบรรจง รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงด้วยรัศมีแห่งผู้ปกครองแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมจนทุกคนต้องก้มหน้าหลบสายตา เขาก้าวเข้าไปใกล้ภาคินที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นด้วยความหมดสภาพ ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหอคอยแห่งความหยิ่งยโสที่พังทลายลงมา "จำที่แกเคยพูดไว้เมื่อสามปีก่อนได้ไหมครับ... ว่าคนจนไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหงาในโลกใบนี้" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "วันนี้ ผมแค่อยากจะมาพิสูจน์ให้ดูว่า... คนที่ไม่มีอะไรเลยในวันนั้น สามารถซื้อหัวหัวหน้าหมาอย่างพวกแกได้ทั้งบริษัท... ภายในเวลาแค่ห้านาทีเท่านั้นเองครับ" ภาคินตัวสั่นเทา น้ำตาแห่งความอัปยศไหลพรั่งพรูออกมาจากเบ้าตา เขาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว อำนาจ เงินตรา และชื่อเสียงที่สั่งสมมานานสลายหายไปในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตอีกสายหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาทของคีย์โดยตรง เป็นเสียงที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสลายหายไปในเสี้ยววินาที *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบสัญญาณชีพของ 'ผู้เล่นหมายเลข 001' กำลังเคลื่อนที่ออกจากชั้นดาดฟ้า... ผ่านทางดิ่งพสุธา และเป้าหมายปลายทางที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไป คือห้องนอนส่วนตัวของ 'ริน' ที่คอนโดมิเนียมใจกลางเมือง ณ วินาทีนี้!]* ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายไฟแห่งความเดือดดาลระดับวิกฤต คีย์หันขวับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพกล้องวงจรปิดจากคอนโดของริน ร่างระหงของใครบางคนในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ กำลังยืนยิ้มเยาะใส่กล้องวงจรปิด พร้อมกับยกมือขึ้นเคาะประตูห้องของรินสามครั้ง ราวกับกำลังส่งสารท้าทายมาถึงเขาโดยตรง! "คีย์... มีอะไรเหรอคะ?" รินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เธอเอื้อมมือมาจับแขนเขาด้วยความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่ม คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะหันมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและห่วงหาอาทรอย่างสุดซึ้ง "รินครับ... อยู่ใกล้ผมไว้นะครับ" คีย์พูดเสียงเรียบ แต่เด็ดขาดราวกับเหล็กกล้า ก่อนที่เขาจะกดปุ่มเรียกใช้งานระบบขนส่งด่วนพิเศษขั้นสูงสุดบนหน้าจอโฮโลแกรม "เพราะดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ผมตามหามาตลอดสามปี... เขามาเคาะประตูรอต้อนรับเราถึงห้องแล้วล่ะครับ" *โครมคราม!* เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดของเครือ Titanium ที่ถูกสั่งการด้วยระบบอัจฉริยะ บินมาจอดลอยลำนิ่งสนิทอยู่ริมระเบียงกระจกบานใหญ่ของห้องประชุม พร้อมกับที่กระจกนิรภัยบานยักษ์กำลังถูกระบบกลไกอัตโนมัติเลื่อนเปิดออกรับลมยามค่ำคืนที่พัดโหมกระหน่ำเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง! ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ