การดูถูกของตระกูลใหญ่

"ถ้าเศษเงินสามแสนเครดิตมันทำให้พวกคุณลำบากใจนัก... งั้นเชิญเอาไปตบหน้าหมาแถวนี้เถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานด้วยแรงกดดันอันน่าประหลาดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องอาหารหรูระดับห้าดาว กลิ่นอายของความตึงเครียดพวยพุ่งปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารยุโรปราคาแพง สายตาทุกคู่ภายในห้องต่างพุ่งเป้ามาที่โต๊ะ VIP ตัวมุมสุด ซึ่งบัดนี้กำลังตกเป็นเวทีประลองการดูถูกเหยียดหยามระหว่างชนชั้น คีย์ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างยิ่ง ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากสะท้อนความเย้ยหยันที่ทรงพลังเสียยิ่งกว่าเสียงตะโกน บนโต๊ะตรงหน้ามีเช็คเงินสดที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อนราวกับเศษกระดาษไร้ค่า ตรงข้ามกับเขาคือ 'พงศธร' ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเขตตะวันออก ใบหน้าของชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัล รอบตัวของพงศธรยังมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทดำอีกสี่คนยืนคุมเชิงด้วยสายตาดุดัน "ไอ้คีย์! แกมันก็แค่ไอ้ขยะไร้ค่าที่เพิ่งถูกเขี่ยทิ้งจากตระกูล! มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้แทนพ่อแม่ที่ตายไปแล้วหรือยัง ถึงได้กล้ามาทำเป็นอวดดีแถวนี้!" พงศธรตบโต๊ะเสียงดังสนั่น จานกระเบื้องเคลือบราคาแพงสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ ริน ที่นั่งอยู่ข้างกายคีย์ขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมมาสัมผัสหลังมือของเขาอย่างแผ่วเบาเพื่อส่งมอบความอบอุ่น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเป็นห่วง แต่มันกลับเจือไปด้วยความมั่นคงและเด็ดเดี่ยวอย่างที่พงศธรไม่มีวันเข้าใจ เธอยังจำได้ดีว่าในวันที่คีย์สูญเสียทุกอย่างแม้แต่ที่ซุกหัวนอน มีเพียงรอยยิ้มและอ้อมกอดของเธอที่คอยยึดเหนี่ยวเขาไว้ และในวันนี้... เธอก็พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม "คุณพงศธรครับ" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่กลับเยือกเย็นเสียจนคนฟังต้องขนลุก "คำว่า 'ขยะ' กับ 'คนรวย' ในพจนานุกรมของผมน่ะ มันถูกคั่นด้วยเส้นบางๆ ที่เรียกว่า 'ตัวเลขในบัญชี' นะครับ และดูเหมือนว่า... ตัวเลขของพวกคุณในตอนนี้ มันจะดูน่าสมเพชเสียจนผมไม่อยากแม้แต่จะชายตามอง" "ปากดีนักนะไอ้สวะ!" พงศธรแค่นAเสียงหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน "แกคิดว่าแค่แต่งตัวด้วยชุดสูทสั่งตัดราคาถูกๆ แล้วจะแปลงร่างเป็นเศรษฐีได้หรือไงวะ? รู้ไว้ซะ! หนี้สินแปดหลักที่บริษัทเก่าของแกค้างอยู่ ฉันเป็นคนกว้านซื้อไว้ทั้งหมด! ถ้าวันนี้แกไม่มีปัญญาเอาเงินสดสอง0ล้านมากราบตีนฉันเพื่อขอผ่อนผัน... พรุ่งนี้เช้า ศาลล้มละลายจะไปยึดแม้กระทั่งบ้านหลังสุดท้ายที่พ่อแม่แกทิ้งไว้ให้!" บรรยากาศรอบโต๊ะหยุดชะงักลงทันที รินเม้มปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอก การเอาเรื่องความทรงจำของพ่อแม่มาข่มขู่ คือเส้นตายที่พงศธรไม่ควรล้ำเส้นเข้ามาเด็ดขาด ทว่าคีย์กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ราวกับกำลังฟังเรื่องตลกขบขันในยามบ่าย ดวงตาคู่คมจ้องมองตรงไปยังพงศธรด้วยประกายแสงสีฟ้าจางๆ ที่สะท้อนผ่านม่านตา—อินเทอร์เฟซของ 'ระบบเศรษฐีพันล้าน' ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการกดขี่ข่มเหงจากตัวละครระดับต่ำ 'พงศธร' ยอดหนี้รวมที่เกี่ยวข้อง: 23,450,000 เครดิต] [ระบบทำการคำนวณความเสียหายทางจิตใจ... ทำการปลดล็อกภารกิจพิเศษ: "การตบหน้าด้วยความมั่งคั่งระดับปรมาจารย์"] [รางวัล: สิทธิ์ในการซื้อกิจการในเครือของตระกูลพงศธรทั้งหมดในราคา 1 เครดิต!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับรอยยิ้มของคีย์ที่แย้มกว้างขึ้นทีละน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้พงศธรถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "สอง0ล้านเองเหรอครับ?" คีย์วางแก้วไวน์ลงกระทบโต๊ะเบาๆ เสียงนั้นดังชัดเจนในความเงียบ "ทำไม? ไม่มีปัญญาละสิ ถ้าไม่มีก็คุกเข่าลงแล้วเลือกรองเท้าให้ฉันซะ! แล้วฉันอาจจะเมตตาให้แกผ่อนเดือนละห้าพันไปสักร้อยปี!" พงศธรหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ ลูกน้องด้านหลังพากันส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตามนายหนุ่ม คีย์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบวัตถุสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุคาร์บอนไฟเบอร์ผสมไทเทเนียมน้ำหนักเบาออกมา บัตรเครดิตไร้ขีดจำกัด 'Black Infinite Card' ที่ไม่มีโลโก้ธนาคารใดๆ นอกจากตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎทองคำสลักลวดลายวิจิตรบรรจง—บัตรที่ทั่วโลกมีเพียงสามใบเท่านั้น เขาวางบัตรใบนั้นลงบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าพงศธรอย่างใจเย็น "นี่คืออะไรวะ? บัตรเครดิตปลอมจากร้านของเล่นรึไง?" พงศธรขมวดคิ้วมองวัตถุตรงหน้าอย่างสงสัย แต่บอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกาย ซึ่งผ่านโลกและสายตามามาก กลับมีสีหน้าเปลี่ยนสีทันที ดวงตาของชายร่างยักษ์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเห็นภูตผีปีศาจ "คะ... คุณพงศธรครับ นั่นมัน..." บอดี้การ์ดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือสั่นเทาเล็กน้อย "เงียบไปน่า!" พงศธรปัดมือลูกน้องออกอย่างรำคาญ ก่อนจะหันมามองคีย์ด้วยแววตาสสมเพช "คิดจะเอาบัตรพลาสติกเด็กเล่นมาหลอกตาฉันเหรอ? แกคิดว่าฉันโง่..." "รูดสิครับ" คีย์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "โทรเรียกเครื่องรูดบัตรของธนาคารกลางมาที่นี่ แล้วกดจำนวนเงินทั้งหมดที่บริษัทของตระกูลคุณมีส่วนเกี่ยวข้อง รวมถึงหนี้สินทั้งหมดที่พวกคุณกว้านซื้อไว้... รวมกันสิครับ ว่ามันสักเท่าไหร่" พงศธรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียง "อวดเก่งนักนะ! ได้! ถ้าแกอยากขายหน้าจนวินาทีสุดท้าย ฉันจะจัดให้!" เขาสั่งลูกน้องให้ไปนำเครื่องรูดบัตรฉุกเฉินระดับ VIP มาทันทีด้วยความหงุดหงิด ผ่านไปไม่ถึงสามนาที เครื่องรูดบัตรสีทองอร่ามก็ถูกนำมาวางตรงหน้า พงศธรหยิบมันขึ้นมาด้วยความฮึกเหิม กดตัวเลขจำนวนเงินทั้งหมดที่เขาคิดว่าจะทำให้คีย์ล้มละลายในพริบตา—**สามร้อยล้านเครดิต** "สามร้อยล้าน! แค่ค่าหุ้นส่วนที่ฉันเพิ่งฮุบมาจากบริษัทพ่อแก รวมกับดอกเบี้ยทั้งหมด! จ่ายมาสิครับท่านมหาเศรษฐี!" พงศธรยื่นเครื่องรูดบัตรไปจ่อใกล้บัตรสีดำบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มเยาะ รินเม้มปากแน่น มือของเธอเผลอจับแขนเสื้อของคีย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวเขา แต่ตัวเลขสามร้อยล้านนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย คีย์เหลือบมองรินเล็กน้อย เขาสส่งยิ้มอบอุ่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจให้เธอก่อนจะหันกลับมาหาพงศธร นิ้วเรียวยาวกดรหัสผ่านห้าหลักลงบนแป้นพิมพ์อย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว *ปี๊บ...* เสียงเครื่องรูดบัตรส่งสัญญาณประมวลผล หน้าจอสีฟ้ากะพริบถี่ๆ บรรยากาศภายในห้องอาหารเงียบสงบลงราวกับเข็มตกได้ยิน พงศธรกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก รอยยิ้มเยาะเย้ยค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เขาเฝ้ารอวินาทีที่หน้าจอจะแสดงข้อความ 'ปฏิเสธการทำรายการ' เพื่อจะได้หัวเราะเยาะให้อับอายขายขี้หน้า ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณอนุมัติดังขึ้นอย่างกังวาน สลิปกระดาษสีขาวถูกพ่นออกมาจากเครื่องพิมพ์ความร้อนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับข้อความสีเขียวเด่นชัดบนหน้าจอที่ทำให้พงศธรและลูกน้องถึงกับตาค้าง **[ TRANSACTION APPROVED : 300,000,000 CREDITS ]** **[ AVAILABLE BALANCE: ∞ ]** พงศธรทรุดฮวบลงไปกองกับเก้าอี้ทันที สีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า มือที่ถือเครื่องรูดบัตรสั่นเทาราวกับคนเป็นไข้ป่า คีย์ดึงบัตรเครดิตสีดำเก็บเข้ากระเป๋าอย่างใจเย็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของพงศธรที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "เศษเงินสามร้อยล้านเมื่อกี้... ผมซื้อหุ้นใหญ่ทั้งหมดในตระกูลของคุณเรียบร้อยแล้วนะครับ" คีย์ยิ้มมุมปาก "และตอนนี้... คุณต่างหากที่เป็น 'ขยะ' ที่ผมสามารถเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" พงศธรหน้าซีดเผือด อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง ทว่า ในวินาทีที่คีย์กำลังจะจับมือรินเพื่อเดินออกจากห้องอาหารนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็สั่นขึ้นพร้อมกันสามครั้งติด ภาพบนหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่เข้ารหัสระดับทหาร และข้อความสั้นๆ จากระบบที่ทำเอาคีย์ต้องหรี่ตาลงด้วยความระแวง *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ผู้เล่นหมายเลข 001' — บุคคลที่คุณตามหามาตลอดสามปี ปรากฏตัวขึ้นแล้วที่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแห่งนี้!]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาสะใจไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!