ความลับที่ไม่มีใครรู้

"ตัวเลขศูนย์บาทบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องเก่า... ช่างเป็นตัวเลขที่ซื่อสัตย์และโหดร้ายเสียจริงนะครับ ว่าไหมริน?" คีย์เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักขนาดคับแคบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าและฝุ่นละอองลอยวนอยู่ในอากาศ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน แต่ในวินาทีนี้ แววตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางทาง รินเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้ตัวเล็ก เธอกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดรอยเปื้อนบนรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคีย์อย่างเบามือ แม้ภายนอกเธอจะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายกะ แต่รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขากลับอบอุ่นและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกใบนี้ "ไม่ว่าคุณจะมีเงินในบัญชีศูนย์บาท หรือมีเงินล้นฟ้าจนซื้อตึกทั้งแถบนี้ได้... สำหรับรินแล้ว คุณก็ยังเป็นคีย์คนเดิมเสมอค่ะ" รินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แม้ในใจจะแฝงด้วยความกังวลต่อภาระหนี้สินมหาศาลที่พวกเขากำลังแบกรับอยู่ คีย์ยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่การฝืนยิ้ม แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู เขายื่นมือไปกุมมือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการทำงานของหญิงสาวไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอยังคงเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเกมออนไลน์ระดับตำนาน *‘Mythic Online’* ดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจออินเทอร์เฟซสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะในสายตาของเขาเท่านั้น [ระบบล็อกอินความมั่งคั่งระดับพระเจ้า ทำงานสำเร็จ!] [ยอดเงินฝากประจำวัน: 10,000,000,000 บาท (สหมูลค่าเครดิตในเกมและโลกความเป็นจริงเชื่อมต่อสมบูรณ์)] [สถานะบัญชีปัจจุบัน: 10,000,000,000 บาท] ตัวเลขสิบหลักที่มีเครื่องหมายคอมมาคั่นอย่างสวยงามปรากฏหราอยู่เบื้องตา คีย์จ้องมองมันด้วยความรู้สึกเรียบเฉย ราวกับว่าเงินหมื่นล้านนั้นเป็นเพียงเศษกระดาษทิชชูในห้องน้ำ ทั้งที่ในความเป็นจริง เงินจำนวนนี้สามารถซื้อบริษัทเกมยักษ์ใหญ่ที่ขับไล่เขาออกมาได้อย่างง่ายดายด้วยซ้ำ นี่คือพลังของระบบที่ตื่นขึ้นหลังจากที่เขาถูกทรยศและขับไล่ออกจากกิลด์อันดับหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อน พวกมันคิดว่าการตัดสิทธิ์เขาและยึดไอเทหายากไปจะทำให้เขาต้องตายอย่างอนาถในสลัม แต่พวกมันคงคาดไม่ถึงเลยว่า การกระทำนั้นจะปลดผนึกพลังที่แท้จริงของ 'ตัวประกอบเลเวลศูนย์' คนนี้ให้กลายเป็นเจ้าแท้จริงของเศรษฐกิจโลกเกมออนไลน์ "ริน... เก็บกระเป๋านะครับ" คีย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินชะงักมือเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ "เก็บกระเป๋าเหรอคะ? เราจะย้ายไปไหนกัน... ค่าเช่าห้องเดือนนี้เรายัง..." "เราไม่ได้จะย้ายไปห้องเช่าโทรมๆ ที่ไหนหรอกครับ" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เคยง้อมองความกดดันกลับผึ่งผายและเปี่ยมด้วยสง่าราศี เขาหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องเก่าขึ้นมาก่อนจะกดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารที่เชื่อมต่อกับระบบพิเศษ "เราจะไปอยู่สถานที่ที่เหมาะสมกับคุณที่สุด... และไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันเคยแย่งไปจากเรา" เสียงก๊อกแก๊กที่ประตูห้องดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงทุบกระแทกอย่างรุนแรงจนบานประตูไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน "ไอ้คีย์! เปิดประตูเรอะ! ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าห้องแล้วนะเว้ย ถ้ารอบนี้ไม่มีเงินจ่าย มึงไสหัวออกไปนอนข้างถนนได้เลยไอ้กระจอก!" เสียงตะโกนหยาบคายของ 'สมชาย' เจ้าاحุห้องหน้าเลือดดังลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของสมุนอีกสองคนที่ยืนประกบอยู่ด้านหลัง รินสะดุ้งสุดตัว สีหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ เธอกำชายเสื้อของคีย์ไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ความยากลำบากที่เคยเผชิญมาทำให้เธอกลัวการถูกขับไล่ แต่คีย์กลับตบมือเบาๆ ที่หลังมือของเธอเพื่อปลอบประโลม แววตาของชายหนุ่มฉายแววสนุกสนานราวกับกำลังดูละครสัตว์ฉากหนึ่ง เขาก้าวเดินไปที่ประตูช้าๆ หมุนลูกบิดเปิดออกด้วยความใจเย็น สมชายที่ง้างมือเตรียมจะทุบประตูอีกครั้งเกือบเซถลาเมื่อบานประตูเปิดออกเอง หน้าตาถมึงทึงของเจ้าของหอพักบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "อ้าวไอ้... นึกว่าจะหลบอยู่ในรูซะอีก ไหนล่ะค่าเช่า? หรือว่าต้องให้กูถีบหัวพวกมึงออกไปก่อนถึงจะยอมควัก?!" คีย์ไม่โต้เถียง เขาเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยርยหยัน สายตาที่มองเจ้าของหอพักราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ค่าเช่าห้องทั้งหมด... รวมถึงค่าปรับที่คุณขูดรีดพวกผมมาตลอดสามปี..." คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กดดันจนสมชายต้องผะหนถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ผมจะจ่ายให้หมดในครั้งเดียวครับ" "หึ! ทำเป็นปากดี มีปัญญาหาเงินมาได้ถึงพันบาทหรือยังเถอะวะ!" สมชายแค่นหัวเราะ คีย์ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เปิดหน้าจอโอนเงินด่วนผ่านระบบพิเศษที่เชื่อมต่อกับบัญชีวงเงินไม่จำกัดของระบบเกมออนไลน์ นิ้วเรียวกดเลือกโอนเงินเข้าบัญชีปลายทางของเจ้าของหอพักทันที พร้อมกับพิมพ์จำนวนเงินลงไปอย่างไม่ลังเล *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินสำเร็จดังขึ้นพร้อมกันที่โทรศัพท์ของทั้งสองฝ่าย สมชายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจ แต่ทันทีที่ก้มมองตัวเลขบนหน้าจอ ดวงตาของเจ้าของหอพักก็เบิกกว้างจนแทบจะถลอกจากเบ้า ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงเมื่อเห็นศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนตามด้วยเครื่องหมายบวก 1,000,000 บาทถ้วน! ไม่ใช่แค่ค่าเช่าห้อง... แต่มันคือเงินซื้อตึกหอพักหลังนี้ทั้งหลัง! สมชายอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุกตัวลงไปคุกเข่ากับพื้นฝุ่นตลบ เขาเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความดูถูกเหยียดหยามกลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าปีศาจ "มะ... มึง... มึงเอาเงินมาจากไหน..." สมชายเสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักพูดไม่ออก คีย์ก้าวเท้าออกไปยืนประจันหน้ากับเจ้าของหอพัก ร่างกายที่สูงโปร่งแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างเงียบเชียบ เขาก้มลงมองสมชายที่กำลังจะทรุกตัวลงกับพื้นด้วยสายตาเยียบเย็น "ตึกนี้... ผมซื้อต่อจากคุณแล้วนะครับ" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "และตอนนี้... เชิญคุณไสหัวออกไปจากพื้นที่ของ 'ผม' ได้แล้วครับ" พูดจบ คีย์ก็หันหลังกลับมาหารินที่ยืนอึ้งค้างจนพูดไม่ออก รอยยิ้มอ่อนโยนถูกระบายขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอีกครั้งทันทีที่เขามองหญิงสาวผู้เป็นที่รัก "ไปกันเถอะครับริน... รถรับส่งของเรามารออยู่ข้างล่างแล้ว" เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ตีวงกว้างลงจอดบนดาดฟ้าตึกเก่า เสียงใบพัดกรรโชกแรงพัดเอาฝุ่นละอองกระจายไปทั่วบริเวณ แสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าส่องทะลุผ่านหน้าต่างห้องพัก สาดกระทบใบหน้าของรินที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อ ขณะที่คีย์ยื่นมือหนาออกไปตรงหน้าเธอด้วยท่าทีของสุภาพบุรุษผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งโลกไว้ในกำมือ --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการฟาดฟันด้วยเงินตราและหัวใจที่มั่นคงในตอนนี้นะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส