ศัตรูคนแรกที่ต้องล้ม

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มคนนับสิบดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองระดับเริ่มต้นของเกม *Destiny Online* แสงไฟนีออนสีม่วงเข้มจากตึกระฟ้าจำลองในโลกเสมือนสาดส่องลงมากระทบชุดเกราะราคาแพงระยับของผู้เล่นระดับสูง รอบตัวพวกมันเต็มไปด้วยอوراของไอเทมหายากที่ส่องประกายระยิบระยับฟ้องฐานะ "ไอ้สวะเลเวลศูนย์ แกคิดจริงๆ เหรอวะว่าเศษขยะอย่างพวกแกจะมีสิทธิ์ยืนหายใจอยู่ในโซน VIP นี้?" เสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองดังขึ้นจากปากของ 'คาน ภูวดล' ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศในโลกแห่งความจริง ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกตกแต่งด้วยระบบแต่งตัวละครให้ดูคมคายขึ้นกำยำกำลังบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ดวงตาคู่คมจดจ้องมองชายหนุ่มชุดมอซอที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองแมลงสาบใต้รองเท้า คีย์ยืนนิ่งสงบ ความสูงและไหล่ที่กว้างขึ้นเล็กน้อยจากการปรับแต่งโครงสร้างร่างกายในเกมไม่ได้ทำให้เขาดูน่าเกรงขามในสายตาของพวกมันเลยแม้แต่น้อย มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ความแค้นที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่าในชีวิตจริงไหลทะลักเข้ามาในความทรงจำราวกับเขื่อนแตก แต่วินาทีนี้... สายตาของคไม่ได้มองที่คานเลยแม้แต่น้อย ร่างระหงของริน หญิงสาวในชุดนักเวทฝึกหัดสีขาวเรียบง่าย ยืนขวางอยู่ด้านหน้าเขาครึ่งก้าว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตาที่มองตรงไปยังกลุ่มของคานกลับเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความหวาดกลัว รินกำลังเอาตัวเข้าปกป้องเขา ทั้งที่เธอรู้ดีว่าในเกมนี้ หากตายจากการถูกสังหารโดยผู้เล่นอื่น เลเวลที่สะสมมาจะลดฮวบและไอเทมสวมใส่มีโอกาสสลายสูงมาก "พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาไล่ใครออกจากพื้นที่สาธารณะนี้ค่ะ พื้นที่ตรงนี้ระบบเปิดให้ทุกคนใช้งานได้" เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความราบเรียบ แม้จะซ่อนความกังวลไว้ภายใต้ร่มเงาของแพขนตางอนก็ตาม คานแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างงดงามของรินด้วยความโลภปนหมิ่นแคลน "แม่สาวน้อย หน้าตาก็จัดว่าดีไม่เบานี่ ทำไมถึงต้องมาจมปลักอยู่กับไอ้ขอทานไร้ค่าเลเวลศูนย์นี่ด้วยล่ะ? มาอยู่กิลด์ 'ราชันย์อัคคี' กับฉันดีกว่า อยากได้เงินเท่าไหร่ในโลกความจริง บอกมาคำเดียว ฉันเปย์ให้เธอได้มากกว่าที่ไอ้ขยะนี่หาได้ทั้งชีวิตแน่" ลูกน้องสมุนอีกสามคนที่ยืนล้อมรอบต่างส่งเสียงหัวเราะครื้นเครง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและความรังเกียจเดียดฉันท์ที่ตั้งใจพ่นใส่เพื่อเหยียบย่ำความมั่นใจของคนทั้งคู่ คีย์ค่อยๆ หลับตาลง ลมหายใจเข้าออกยาวลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก สมองของเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องการใช้กำลังเข้าแลกหมัดเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว เพราะในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและทุนทรัพย์ ความโกรธเกรี้ยวที่ไร้เงินตราก็เป็นได้แค่เสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยเด่นขึ้นตรงหน้าจอเรติน่าของคีย์ เป็นเสียงที่หวานหูที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา [ระบบเศรษฐีพระเจ้า ทำการเติมเงินเข้าสู่กระเป๋าหลักสำเร็จ: 10,000,000,000 บาท (สเกลแปลงค่าเงินในเกม: 1:1)] [ยอดเงินคงเหลือในระบบ: 10,000,000,000 เครดิต] [ปลดล็อกสิทธิพิเศษระดับสูงสุด: "การซื้อกิจการเซิร์ฟเวอร์ย่อย"] รอยยิ้มมุมปากที่คีย์แสดงออกมาในเสี้ยววินาทีนั้น เย็นเยียบเสียจนคานที่กำลังหัวเราะอยู่ถึงกับชะงักกึก ความรู้สึกหนาวเยือกวิ่งพล่านสันหลังอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน "แกยิ้มอะไรวะ ไอ้นี่... สงสัยสมองจะเพี้ยนเพราะโดนเลเวลศูนย์ตอกย้ำความจนสินะ" คานพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกประหลาดใจด้วยการตะคอกเสียงดังลั่น "จัดการมัน! เอาให้มันตายคาที่แล้วรีเซ็ตตัวละครกลับไปเกิดใหม่ที่หมู่บ้านเริ่มต้นซะ!" พริบตาที่ดาบยาวเคลือบเปลวเพลิงเวทมนตร์ของลิ่วล้อคนสนิทพุ่งตรงเข้ามาหมายจะเสียบอกของคีย์ รินส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจและเตรียมจะก้าวเข้ามาขวางหน้า หมับ! มือหนาคว้าข้อแขนเรียวของรินดึงถอยหลังมาไว้ด้านหลังอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด คีย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายที่เคยค่อมตัวด้วยความกดดันยืดตรงสง่างาม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากชายหนุ่มไร้ตัวตนกลายเป็นจุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงที่น่าสะพรึงกลัว นิ้วเรียวกดเปิดหน้าต่างเมนูระบบกลางอากาศอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตางงงวยของทุกคนที่คิดว่าเขาคงสติหลุดไปแล้ว "ซื้อกิจการ" คีย์เอ่ยพึมพำเบาๆ แต่ก้องกังวานในระบบเสียงภายในเกม [ท่านได้ทำการใช้จ่ายเงินจำนวน 5,000,000,000 เครดิต เพื่อซื้อกรรมสิทธิ์บริหาร "เขตโซน VIP และสนามประลองย่อยเซิร์ฟเวอร์ที่ 3" ทั้งหมดเสร็จสิ้นสมบูรณ์] [ท่านคือ "เจ้าของพื้นที่" คนใหม่อย่างเป็นทางการ] [ระบบกำลังรีเซ็ตสิทธิ์ผู้ใช้งาน... อนุญาตให้ผู้ถือครองสิทธิ์สูงสุดสามารถขับไล่ ปรับลดสถานะ หรือแบนผู้เล่นอื่นออกจากเขตพื้นที่ได้ทันทีโดยไม่ต้องมีเงื่อนไข] เปรี้ยง! จู่ๆ ท้องฟ้าจำลองสีม่วงเข้มเหนือหัวก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามสว่างจ้า พื้นผิวลานประลองสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ป้ายประกาศสีแดงสดขนาดมหึมาจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงประกาศของระบบ AI ส่วนกลางที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น "คีย์" ได้ทำการซื้อกิจการโซนพื้นที่นี้ทั้งหมด!] [สถานะของท่านคาน ภูวดล และสมาชิกกิลด์ราชันย์อัคคีถูกลดระดับสิทธิ์เป็น "บุคคลต้องห้าม" (Blacklisted)] คานเบิกตากว้างจนแทบถลน รอยยิ้มหยิ่งผยองเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "มะ... เป็นไปได้ยังไง! เขตนี้มันใช้ทุนสร้างนับพันล้าน แก... แกเอาเงินมาจากไหนวะไอ้สวะ!" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้คานทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ความกังวล สายตากวาดมองร่างของทายาทมหาเศรษฐีที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "เงินซื้อความสุขอาจจะไม่มีจริงสำหรับคนอื่น..." คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูคานด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความเยקטชา "แต่สำหรับฉัน เงินมันซื้อหัวหัวหน้ากิลด์โง่ๆ อย่างแกให้กลายเป็นขอทานในเกมนี้ได้ในพริบตาเดียว..." คีย์ปรายตามองกลุ่มลิ่วล้อที่ตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวทำท่าชักอาวุธ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ออกคำสั่งกับระบบ [คำสั่งจากเจ้าของพื้นที่: ทำการแบนถาวรและยึดไอเทมสวมใส่ทั้งหมดของ "คาน ภูวดล" เข้าสู่คลังกลาง] วูบ! ลำแสงสีดำสนิทพุ่งลงมาจากฟากฟ้าครอบร่างของคานในทันที เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและตกใจดังลั่นเมื่อชุดเกราะมูลค่าหลักล้านที่สวมอยู่ค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงหายไปต่อหน้าต่อตา เลเวลของคานร่วงกวาดจาก 75 ดิ่งลงเหลือ 0 ในชั่วพริบตาเดียว ร่างกายของเขาล้มพับลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความหมดสภาพ รินยืนมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอึ้งงดงาม ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น หัวใจของเธอดวงเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความอบอุ่นมั่นคงที่เธอสัมผัสได้จากผู้ชายคนนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาแบกรับอะไรไว้มากมายขนาดนี้นะ? คีย์หันกลับมาหาริน รอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขายื่นมือหนาออกไปตรงหน้าหญิงสาว แววตาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง "กลับกันเถอะครับริน... โลกใบนี้ ต่อไปนี้จะเป็นของเราสองคนแล้ว" รินแย้มยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาในรอบหลายปี เธอยื่นมือเรียวเล็กเข้าไปวางทาบลงบนฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างมั่นใจ ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่กำลังจะประสานเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง... กริ๊งงง—! เสียงโทรศัพท์มือถือในโลกแห่งความจริงของคีย์แผดเสียงดังลั่นห้องพักแคบๆ ท่ามกลางความเงียบงัน หน้าจอสมาร์ตโฟนราคาถูกที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเก่าๆ สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ แต่วินาทีต่อมา ชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์แข็งค้างในทันที มันคือเบอร์โทรศัพท์ของ "ประธานบริษัทตระกูลภูวดล" — พ่อแท้ๆ ของคานคนที่เพิ่งถูกเขาเหยียบย่ำจนจมดินในเกมออนไลน์เมื่อครู่! และเสียงปลายสายที่กดรับอัตโนมัติก็ดังลอดออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี: *"แกสินะไอ้เด็กเวร... กล้าดียังไงมาแตะต้องลูกชายฉัน แกคิดว่ามีเงินในเกมแล้วจะรอดพ้นจากโลกความจริงไปได้งั้นเหรอ?"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและซัพพอร์ตกันมาโดยตลอดนะครับ