ปั่นหุ้นจนหมดตัว

"ถ้าคิดว่าหุ้นกลุ่มโลหะของตระกูลวรภัทรจะร่วงแค่สิบเปอร์เซ็นต์วันนี้... คุณคงประเมินความแค้นของผมต่ำไปหน่อยนะครับ ท่านประธาน" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ ชั้น 80 ของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ หน้าจอแสดงผลกราฟิกตลาดหุ้นขนาดมหึมาพาดผ่านผนังกระจกใส แสงสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าของเหล่าบอร์ดบริหารที่กำลังเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ คีย์ยืนประสานมือมองลงไปยังเบื้องล่างด้วยสายตาเรียบนิ่ง ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้รูปร่างสง่างามดูทรงอำนาจขึ้นเป็นทวีคูณ ในมือของเขาไม่ได้ถือเอกสารสำคัญใดๆ นอกจากบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำขาว—บัตรระดับ "แบล็กคาร์ดไร้ขีดจำกัด" จากระบบที่เปลี่ยนชีวิตเขาจากไอ้ขยะเลเวลศูนย์ให้กลายเป็นเจ้าโลกการเงินในพริบตา "คุณ... คุณคีย์! เป็นไปไม่ได้!" เสียงของชายวัยกลางคนผู้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการตระกูลวรภัทรแผדลั่นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด "เงินทุนมหาศาลขนาดนี้... คุณเอามาจากไหน! หุ้นสามล้านหุ้นในมือพวกเรากำลังถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ต! ใคร... ใครอยู่เบื้องหลังคุณ!" คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังมองดูเหยื่อดิ้นรนในตารางเวลาสุดท้ายของชีวิต เบื้องหลังของเขา รินยืนสงบนิ่งอยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ขับผิวผ่อง ดวงตากลมโตคู่นั้นมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรักและความภาคภูมิใจที่อัดแน่นเต็มอก มือเรียวเล็กของเธอยื่นเข้าไปสัมผัสเบาๆ ที่ข้อศอกของเขา เป็นสัมผัสที่ไร้คำพูดแต่มันคือพลังใจอันยิ่งใหญ่ที่คอยยึดเหนี่ยวจิตใจเขาไว้ตั้งแต่วันที่พวกเขาต้องกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน "จำวันที่พวกคุณเหยียบย่ำเราได้ไหมครับริน?" คีย์เอ่ยเสียงเบาแต่กลับดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคนในห้อง รินสบตากับชายหนุ่ม รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย "จำได้ดีค่ะ... ทุกหยดน้ำตา ทุกคำดูถูก วันนี้พวกมันต้องชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า" — แม้ว่าเธอจะรู้ว่าคีย์เป็นสุภาพบุรุษที่มักจะใช้คำพูดสุภาพเสมอ แต่ในยามที่เขาเอาจริง ความเด็ดขาดและเย็นชาของเขานั้นน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจในเกมออนไลน์ระดับ S-Class เสียอีก "ระบบแจ้งเตือน: ยืนยันคำสั่งซื้อขายล็อตสุดท้าย มูลค่า 5,000,000,000 เครดิต สำเร็จ!" เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในห้วงความคิดของคีย์ หน้าจอหุ้นของตระกูลวรภัทรดิ่งลงเหวในกราฟแท่งสุดท้ายจนแทบเป็นเส้นตรงแนวนอน มูลค่าบริษัทที่เคยยิ่งใหญ่ค้ำฟ้ามาหลายทศวรรษ พังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงของการซื้อขาย "ป... ปล่อยพวกเราไปเถอะครับคุณคีย์!" ประธานตระกูลวรภัทรทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง "ทรัพย์สินทั้งหมด... หนี้สินทั้งหมด... ตอนนี้ตระกูลเราล้มละลายแล้ว! ได้โปรด... เมตตาด้วย!" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่สั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ เขาก้มตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบมองลอดผ่านแว่นตาไร้กรอบไปยังชายแก่ที่เคยเหยียดหยามเขาว่าเป็นแค่ "ตัวถ่วงสังคม" "ความเมตตาเหรอครับ?" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "วันที่ผมกับรินไม่มีแม้แต่เศษเงินจะซื้อข้าวซักมื้อ พวกคุณเคยมีความเมตตากับเราบ้างไหม? วันนี้... เกมจบแล้วครับ" เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สะบัดข้อมือเบาๆ ก่อนจะดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ยื่นมันให้กับผู้ช่วยส่วนตัวที่ยืนรอคำสั่งอยู่ด้านหลัง "เคลียร์บัญชีทั้งหมดให้เรียบร้อย ผมต้องการซื้อตึกนี้... และเปลี่ยนชื่อเป็น 'รินทร์-คีย์ โฮลดิ้ง' ภายในสิบนาทีนี้" "รับทราบครับท่านประธาน!" ผู้ช่วยโค้งคำนับรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าบอร์ดบริหารต่างก้มหน้าซบกับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของพวกเขาไว้ในกำมือ ความสะใจพรั่งพรูเข้ามาในหัวใจของคีย์ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับการได้หันไปมองริน—หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจที่ยืนเคียงข้างเขาไม่ห่าง รินขยับเข้ามาใกล้ สวมกอดแขนของคีย์ไว้แน่น ใบหน้าแนบซบลงกับไหล่กว้างของเขาเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความรู้สึกขอบคุณที่เดินทางผ่านความมืดมิดมาด้วยกันจนถึงจุดสูงสุดของโลกใบนี้ ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบเกมออนไลน์ที่เชื่อมต่อกับโลกจริงก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของคีย์ *ติ๊ง!* [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นหมายเลข 0' คนอื่นนอกเหนือจากท่าน เป้าหมายกำลังเข้ายึดเซิร์ฟเวอร์หลักของโลกจริงในอีก 3... 2... 1...] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศขัดจังหวะความสุขของทั้งคู่ ประตูห้องประชุมที่ควรจะปิดตาย กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ "ยินดีด้วยนะคีย์... นายทำลายตระกูลวรภัทรได้สวยงามมาก" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่ทำเอาคีย์และรินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" มาโดยตลอดนะครับ!