พิธีอภิเษกสะท้านแผ่นดิน

เสียงเครื่องทองกระทบกันเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของยมทูต ภายในตำหนักใหญ่ที่ถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรแดงผืนยาวจรดพื้น ขบวนขันทีและนางกำนัลนับร้อยต่างเคลื่อนไหวด้วยความสำรวมจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ ทว่าในสายตาของหลินซูเหยา อาภรณ์มงคลปักลายหงส์ทองเก้าตัวนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากเครื่องพันธนาการที่ทอด้วยด้ายอาคม นางเหลือบมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกสำริดโบราณ เหตุการณ์ที่ชายแดนเหนือในคืนแรมสิบห้าค่ำยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด สายตาคมกริบดั่งคมมีดที่กวาดมองความมืดมิดในคืนนั้น ราวกับเป็นลางบอกเหตุว่าชัยชนะที่เพิ่งได้มา เป็นเพียงแค่ฉากหน้าของมหาสงครามที่แท้จริง “พระชายา... ถึงเวลาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของขันทีเฒ่าดังขึ้นอย่างนอบน้อม หลินซูเหยากดมุมปากเป็นรอยยิ้มบางเบา นางดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบัน หมากตานี้ถูกวางลงบนกระดานแล้ว จะถอยหลังไม่ได้เป็นอันขาด เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูออกไป แสงแดดจ้าสะท้อนกับหลังคากระเบื้องเคลือบสีชาดของท้องพระโรงกว้าง ภาพเบื้องหน้าคือความยิ่งใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปทั้งเมืองหลวง งานอภิเษกสมรสระหว่างชินอ๋องผู้กุมกองทัพพยัคฆ์ทมิฬกับหมอหญิงผู้พลิกแผ่นดินถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ทหารอารักขานับหมื่นนายยืนเรียงรายเป็นระเบียบ ปลายหอกวาววับสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา ไม่มีเสียงพูดคุยแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่พร้อมใจกันก้าวราวกับจังหวะกลองศึก อ๋องเฉินจิ้งหานในชุดคลุมมงคลสีดำปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายทองคำ ยืนรออยู่เบื้องหน้า แท่นบูชาฟ้าดิน ร่างสูงสง่าราวดั่งภูผาที่ไม่เคยสั่นคลอนต่อพายุหมุน ทว่าเมื่อสายตาคมปลาบนั้นหันมาสบเข้ากับดวงตาของนาง ความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับละลายหายไปชั่วพริบตา เหลือเพียงความลึกซึ้งและหนักแน่นดั่งคำมั่นสัญญาที่ไร้คำเอ่ย เขายื่นมือหนาออกมาเบื้องหน้า นิ้วมือที่เคยชุ่มโชกไปด้วยเลือดของศัตรูในสนรภูมิ ตอนนี้กลับสั่นเล็กน้อยด้วยความทะนุถนอมยามเมื่อนางวางมือเรียวลงไป “เจ้ากังวลเรื่องใดอยู่หรือ ซูเหยา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบแผ่วเบา มีเพียงเข and นางเท่านั้นที่ได้ยิน ขณะที่ทั้งสองกำลังคุกเข่าลงคำนับฟ้าดินตามธรรมเนียม “หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่า... งานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ปานนี้ หากไร้ซึ่งแขกผู้มีเกียรติจากแดนไกล คงน่าเสียดายแย่เพคะ” หลินซูเหยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพเปลวเพลิงจากกระถางธูปสำริด เฉินจิ้งหานแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น “แขกที่เจ้าว่า คงกำลังเร่งเดินทางมาอย่างไม่คิดชีวิตกระมัง” พิธีการดำเนินไปอย่างเคร่งครัดและงดงามตามโบราณราชประเพณี ทุกก้าวเดิน ทุกการคำนับ ถูกควบคุมด้วยสายตาของขุนนางนับร้อยที่ต่างซ่อนคมเขี้ยวไว้ใต้รอยยิ้มแสดงความยินดี นี่คือการแต่งงานที่ทรงอำนาจที่สุดในรอบศตวรรษ อำนาจทหารในมืออ๋องเฉินจิ้งหาน ผสานเข้ากับบารมีทางการแพทย์และเครือข่ายลับของหลินซูเหยา ทำให้ราชสำนักแทบจะหมุนตามกำมือของคนทั้งคู่ ทว่า ในวินาทีที่ขันทีหลวงกำลังจะประกาศเสร็จสิ้นพิธีอภิเษก เสียงทหารยامหน้าประตูกลับแผดร้องขึ้นด้วยความตื่นตระหนก “รายงาน! มีกองทัพปริศนาธงตราหมาป่าฟ้าปรากฏตัวขึ้นที่นอกประตูนครหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นเสียงรายงาน บรรยากาศในงานมงคลที่ควรจะชื่นมื่นกลับพลันเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด ขุนนางหลายคนหน้าถอดสี แก้วสุราในมือสั่นเทาจนของเหลวสีมรกตกระฉอก เฉินจิ้งหานไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับขุนเขา มือข้างหนึ่งกุมกระชับมือของหลินซูเหยาไว้แน่นขึ้นโดยไม่ปล่อย หลินซูเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรู้ทัน ศึกที่คิดว่าจบลงในคืนแรมสิบห้าค่ำ แท้จริงแล้วเป็นเพียงการเปิดฉากเดินหมากกระดานใหม่ และผู้ที่ก้าวเข้ามาในยามวิกาลนี้ คือตัวหมากสำคัญที่นางเฝ้ารอมานาน ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกกับกองทัพปริศนา นางกำนัลสนิทคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ด้วยท่าทางเร่งรีบ ในมือประคองถาดไม้ลงรักปิดทอง บนนั้นมีราชโองการลับฉบับหนึ่งที่ประทับตราครั่งด้วยโลหิตสดๆ ส่งตรงมาจากแดนเหนืออันหนาวเหน็บ เฉินจิ้งหานรับราชโองการนั้นขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้านใน ดวงตาพยัคฆ์คู่นั้นก็วับโรจน์ด้วยประกายเพลิงแห่งความเหี้ยมเกรียม เขายื่นม้วนกระดาษนั้นให้หลินซูเหยาอ่าน นางกวาดสายตาผ่านตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดไปชั่วเสี้ยววินาที ข้อความในราชโองการลับเขียนไว้เพียงสั้นๆ แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่ากองทัพนับแสน: *[ฮ่องเต้สวรรคตแล้ว... และผู้ที่ถือตราประทับหยกตัวจริง กำลังรอพบท่านทั้งสองในห้องบรรทมส่วนพระองค์]* หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและระทึกไปกับหมากตานี้ ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดไปด้วยกันนะครับ