ความตายเฉียดปลายกระบี่

ปลายกระบี่เหล็กกล้าอาบโลหิตสะท้อนประกายวาบกับแสงเพลิงจากค่ายกลที่ลุกโชน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานไปกับกลิ่นอายดินปืนและสนิมเหล็ก รอบกายของอ๋องเฉินจิ้งหานในยามนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังของตำหนักบูรพาและศัตรูที่รายล้อมดั่งฝูงหมาป่ากระหายเลือด "น้องรอง... ไม่เจอกันนาน เจ้ายังคงรอบคอบเช่นเคยนะ" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มที่ยกขึ้นอย่างน่าขนพองสยองเกล้าขององค์ชายใหญ่ผู้ทะเยอทะยาน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทองคำก้าวออกมาจากเงาไม้ พร้อมกับคันธนูเหล็กกล้าสลักลายพยัคฆ์ในมือที่ถูกดึงจนสุดสาย "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่หมากตานี้ ข้าเป็นคนเดินเองทั้งหมด" เฉินจิ้งหานไม่แม้แต่จะชายตามองพี่ชายผู้ทรยศ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทมิฬของท่านอ๋องยังคงจับจ้องไปที่เบื้องหน้า ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกลับเกร็งแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน เขารู้ดีว่าลูกศรอาบยาพิษสราญรมย์มรณะดอกนั้นไม่ได้เล็งมาที่หัวใจของเขา แต่มันเล็งไปยังจุดตายที่ต่อให้เป็นเซียนยาตั๊กแตนก็ไม่อาจยื้อชีวิตได้ทัน ทว่า... มีบางสิ่งที่เหนือการคำนวณของคนทั้งแผ่นดิน *ฟิ้ว—!* เสียงแหวกอากาศแหลมคมดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างบางที่พุ่งทะยานเข้ามาดั่งสายสว่าง หลินซูเหยาไม่ได้ใช้กระบวนท่าวิชาตัวเบาที่งดงาม นางใช้สัญชาตญาณและการคำนวณระยะทางของศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน *ฉึก!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกเจาะทะลวงดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันชั่วขณะ ธนูเหล็กดอกนั้นไม่ได้ปักลงบนแผ่นอกกว้างของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ แต่มันกลับจมลึกเข้าไปที่หัวไหล่ขวาของสตรีผู้ก้าวข้ามกาลเวลามาเพื่อเคียงคู่เขา หยาดโลหิตสีแดงเข้มไหลทะลักย้อมอาภรณ์สีขาวจนกลายเป็นสีชาด กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "ซูเหยา!" คำรามดั่งพญาเสือโคร่งบาดเจ็บเล็ดลอดออกมาจากลำคอของอ๋องเฉินจิ้งหาน ความเย็นชา ดุดัน และไร้ความรู้สึกที่เคยสวมใส่ไว้ดั่งเกราะเหล็ก พังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้น แว่นแคว้น บัลลังก์ หรืออำนาจใดๆ ล้วนไร้ความหมายเมื่อเทียบกับหยาดหยดโลหิตที่ร่วงหล่นจากเรียวปากบางของนาง เฉินจิ้งหานคว้าตัวนางไว้แนบอก แขนแกร่งสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่ผู้ใดในใต้หล้าไม่เคยได้เห็น เขารีบใช้ปลายนิ้วกดจุดสกัดกั้นโลหิตบริเวณหัวไหล่อย่างแม่นยำด้วยความร้อนรน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับแดงก่ำราวกับซาตานที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตให้แหลกเป็นจุล "ท่านอ๋อง... ท่านห้ามตายเด็ดขาดนะคะ... เอ่อ... ห้ามตายเด็ดขาดนะครับ" หลินซูเหยาฝืนยิ้มทั้งที่ใบซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า นางพยายามใช้นิ้วที่สั่นเทาหยิบเข็มเงินในถุงผ้าออกมาเพื่อกดจุดระงับพิษด้วยตนเองอย่างมีสติ "ข้า... ข้ายังไม่ได้หย่ากับท่านเลยนะ จะให้ข้าเป็นหม้ายขันหมากไม่ได้เป็นอันขาด" "เจ้าโง่... ใครใช้ให้เจ้ามารับแทนข้า!" เฉินจิ้งหานขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เพราะท่าน... คือหมอ... ที่ข้าต้องรักษา..." หลินซูเหยาเอ่ยเสียงแผ่วเบา สติของนางเริ่มพร่าเลือน พิษร้ายในลูกศรกำลังกัดกินเส้นประสาทอย่างรวดเร็ว แต่นางยังคงฝืนใช้มือข้างที่เหลือคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น "จำไว้... ห้ามพ่ายแพ้เด็ดขาด" ท่ามกลางสมรภูมิที่เลือดนองแผ่นดิน รอยยิ้มเย้ยหยันขององค์ชายใหญ่พลันแข็งค้างเมื่อเห็นสายตาที่เฉินจิ้งหานเงยหน้าขึ้นมองตน มันไม่ใช่สายตาสนนของอนุชาผู้พ่ายแพ้ แต่มันคือสายตาของพญายมที่ก้าวออกมาจากขุมนรก "เจ้า... กล้าดียังไง" อ๋องเฉินจิ้งหานค่อยๆ วางร่างของหลินซูเหยาพิงไว้กับเสาหินอย่างทะนุถนอมที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ รังสีอำมหิตแผ่ขยายออกรอบตัวจนทหารศัตรูที่รายล้อมต่างก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดาบยาวในมือถูกชักออกจากฝัก เสียงโลหิตหยดกระทบพื้นศิลาฟังดูคล้ายเสียงนับถอยหลังแห่งความตาย ทว่า ในขณะที่คมกระبี่กำลังจะพุ่งทะยานปลิดชีพกบฏผู้พี่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับพันนายก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกกำแพงตำหนัก ธงประจำกองทัพพยัคฆ์ทมิฬโบกสะบัดท่ามกลางราตรี แต่ผู้ที่ก้าวเข้ามานำหน้ากองกำลังเสริมหาใช่แม่ทัพรองผู้ใดไม่... หากแต่เป็นร่างระหงในชุดเกราะเงินประดับลวดลายหงส์สวรรค์ ใบหน้างดงามเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี พร้อมกับราชเลขานุการหลวงที่ถือราชโองการสีทองอร่ามในมือ "ราชโองการฮ่องเต้! อ๋องใหญ่และพวกพ้อง ก่อกบฏซ่องสุมกำลัง โทษทัณฑ์ประหารเก้าชั่วโคตร... จงวางอาวุธซะ!" เฉินจิ้งหานชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกวาดมองผู้มาใหม่ ก่อนจะเหลือบกลับไปมองร่างของหลินซูเหยาที่นอนหมดสติอยู่เบื้องหลัง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาจากบุคคลที่สามที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาตำหนัก "ท่านอ๋อง... เกรงว่าพิษในตัวฮูหยิน... จะรอให้ท่านชำระแค้นไม่ไหวแล้วกระมังครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระบี่และโลหิตมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ