ท่านอ๋องอย่าร้าย...ข้าแค่ทะลุมาเป็นหมอ•ตอนที่ 27

ล้มกระดานศัตรู

ผลงานโดย เฉินเว่ยสายลุย
เสียงสะท้อนของแผ่นไม้กระดานหมากรุกที่ถูกดีดด้วยนิ้วเรียวยาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องโถงใหญ่ จอกหยกเนื้อดีกลิ้งหล่นลงกระทบพื้นศิลาเบื้องล่างจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ กลิ่นอายของความตายและอำนาจคละคลุ้งปะปนไปกับควันธูปหอมหมื่นลี้ที่เผาไหม้อย่างเชื่องช้า ขุนนางเฒ่าตระกูลสือทรรุดกายลงคุกเข่า เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าย่นยู่ราวกับผิวส้มแห้ง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกยามมองเงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมปักลายมังกรห้ากรงเล็บที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็น "ใต้เท้าสือ... หมากตานี้ ท่านเดินผิดตาเสียแล้วนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดของอ๋องเฉินจิ้งหานดังขึ้น เขายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้กุมอำนาจคลังหลวงคนเก่า สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีวาดมองบัญชีลับสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์ มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่หลินซูเหยาใช้เวลาสามราตรีเต็มในการตรวจสอบร่องรอยการยักยอกเสบียงและทองคำนับล้านตำลึง ซึ่งถูกส่งต่อไปยังกลุ่มกบฏชายแดนเหนืออย่างเป็นระบบ หลินซูเหยาในอาภรณ์สีครามเข้มปักลายสมุนไพรจีน ก้าวตามหลังพระสวามีเข้ามาอย่างสง่างาม นางมิได้กล่าวสิ่งใด ทว่ารอยยิ้มบางเบาที่มุมปากและแววตานิ่งสงบราวน้ำในบึงลึก กลับทรงพลังยิ่งกว่ากองทัพนับหมื่น สัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ทะลุมิติมาสู่ยุคราชวงศ์อันผันผวน เรียนรู้แล้วว่าในสมรภูมิการเมือง การใช้มีผ่าตัดรักษาชีวิตคนนั้นง่ายดายกว่าการถอนรากถอนโคนเนื้องอกร้ายในราชสำนักเสียอีก "ท่านอ๋อง... พระองค์ทรงฟังคำแก้ตัวจากกระหม่อมก่อนเถิด พะย่ะค่ะ!" เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นอย่างน่าเวทนา ทว่าแววตาของขุนนางเฒ่ากลับซ่อนประกายอาฆาตมาดร้ายไว้ลึกซึ้ง นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อเริ่มขยับส่งสัญญาณบางอย่าง เฉินจิ้งหานแค่นเสียงหัวسخرเยาะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องผงะถอยหลัง "แก้ตัวหรือ? เจ้าใช้ข้ออ้างเรื่องโรคระบาดในกองทัพมาเบิกงบประมาณหลวงถึงสามครั้ง แต่กลับนำเงินเหล่านั้นไปสร้างคฤหาสน์และสะสมกองกำลังส่วนตัวที่นอกเมือง ลูกหลานตระกูลสือของเจ้าถูกคุมตัวไว้หมดแล้ว บัญชีโลหิตฉบับนี้... เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือว่าไม่รู้เห็น" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด หลินซูเหยาก้าวขึ้นมาเคียงข้างสามี นางกวาดสายตามองเอกสารราชการบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาพิจารณาอย่างใจเย็น "ใต้เท้าสือคงลืมไปว่า อาชีพเดิมของข้าคือการรักษาโรค แม้โรคเน่าเฟะในร่างกายมนุษย์จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ข้าก็ยังผ่าตัดมันทิ้งได้ แล้วนับประสาอะไรกับ 'เนื้องอก' ในราชสำนักที่เกาะกินแผ่นดินมานานเล่า ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการซ่อนพิษไว้ในจอกสุราเมื่อครู่จะรอดพ้นจากการตรวจสอบของหมอผู้ใช้เข็มเงินทุกเล่ม?" คำพูดของนางราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ขุนนางเฒ่าหน้าถอดสีทันที เขากระอักเลือดออกมาคำโตเมื่อตระหนักว่าแผนการลอบวางยาพิษถูกล่วงรู้ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะลงมือเสียอีก พิษสลายวิญญาณที่เตรียมไว้ถูกเปลี่ยนเป็นเพียงน้ำชาสมุนไพรธรรมดาตั้งนานแล้ว "เจ้า... ปีศาจ... พวกเจ้ามันเป็นปีศาจ!" สือฉางเฉิงแผדเสียงคำรามด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะควักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ออกมาหมายจะพุ่งเข้าใส่สตรีตรงหน้า ทว่ายังไม่ทันที่ปลายคมมีดจะขยับถึงตัว ร่างของเขาก็ถูกกระแสลมอันรุนแรงซัดกระเด็นจนลอยไปอัดกระแทกกับเสาไม้สลักลวดลายมังกรอย่างจัง กระดูกซี่โครงหักสะบั้นท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน เฉินจิ้งหานเก็บฝ่ามือที่แผ่พลังภายในลงอย่างแนบเนียน สายตาคู่นั้นมองศัตรูราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "บังอาจนักที่คิดแตะต้องชายาของเปิ่นหวัง... วันนี้ ตระกูลสือจะต้องถูกกวาดล้างให้สิ้นซากตามราชโองการชำระสะ้าง!" นอกเรือน เสียงฝีเท้าของกององครักษ์เสื้อแพรนับร้อยนายเข้าปิดล้อมพื้นที่ทุกตารางนิ้ว การกวาดล้างขุนนางกบฏกลุ่มสุดท้ายดำเนินไปอย่างเฉียบขาดและเลือดเย็น ทว่าภายในห้องโถง กลับเหลือเพียงความเงียบงันอันน่าระทึกใจ หลินซูเหยาทอดถอนหายใจเบาๆ นางเก็บเข็มเงินลงในถุงผ้าไหมปักลายอย่างเป็นระเบียบ งานชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตการเมืองของนางใกล้จะปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและหนักหน่วงของม้าด่วนทหารม้าเร็วก็ดังแหวกความมืดมิดยามวิกาลเข้ามาในเขตตำหนัก ขันทีสนิทผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นเทา สองมือชูหีบไม้ประทับตราหยกสีชาดขึ้นเหนือหัวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "กราบทูลท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนที่สุดจากห้องทรงพระอักษร... ส่งตรงถึงพระชายาหลินซูเหยาโดยเฉพาะพะย่ะค่ะ!" เฉินจิ้งหานขมวดคิ้วมุ่นในทันที มือหนาคว้าหีบไม้นั้นมาเปิดออกด้วยความระแวง ทว่าเมื่อสายตาคมกวาดมองข้อความบนกระดาษสาเนื้อดีแผ่นนั้น ร่างของแม่ทัพผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใดกลับชะงักงัน นัยน์ตาคมกริบไหววูบด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด ขณะที่หลินซูเหยาเมื่อก้มลงอ่านข้อความเดียวกัน สีหน้าสุขุมเยือกเย็นของนางก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันคลื่นลมการเมืองและกลยุทธ์เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ
สารจากนักเขียน (เฉินเว่ยสายลุย)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ท่านอ๋องอย่าร้าย...ข้าแค่ทะลุมาเป็นหมอ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%