กลิ่นอายสงคราม

เสียงเหล็กกระทบเหล็กแผ่วเบาในความเงียบยามวิกาล ดั่งเสียงเตือนสติจากยมทูตที่คอยเร่งเร้าจังหวะชีพจรของแผ่นดินให้เต้นระรัวอย่างไร้ความปรานี หลินซูเหยายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์แดง แสงจากตะเกียงน้ำมันกวนอิมส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของนางจนเกิดเงาทอดยาวดั่งภาพวาดพู่กันจีนโบราณ บนโต๊ะวางไว้ด้วยผืนผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ แผ่นกระดาษ Xuan (ซวน) ถูกกางออก ทว่าสิ่งที่แต่งแต้มลงไปมิใช่บทกวีรำพันความรักอันหวานซึ้ง หากแต่เป็นแผนผังค่ายกลและจุดยุทธศาสตร์สำคัญรอบเมืองหลวง แดนดินถิ่นนี้กำลังจะลุกเป็นไฟ และนางในฐานะศัลยแพทย์ผู้ก้าวข้ามกาลเวลามาย่อมรู้ดีว่า ความตายมักเริ่มต้นจากความประมาทเพียงชั่วเสี้ยวลมหายใจ "รายงานจากหน่วยข่าวกรองแจ้งว่า กองกำลังนอกด่านเคลื่อนพลล่วงหน้ามาเร็วกว่ากำหนดสามวันครับ พระชายา" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบขององครักษ์เงาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดมุมห้อง หลินซูเหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากพู่กัน ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดมีดผ่าตัดช่วยชีวิตคนมานักต่อนัก บัดนี้กำลังจรดน้ำหมึกสีดำสนิทลงบนจุดยุทธศาสตร์สำคัญอย่างมั่นคงและแม่นยำ "เร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ถึงสามวัน... ดูเหมือนว่าสุนัขรับใช้ฝั่งนั้นจะร้อนใจอยากลองดีกับอ๋องหนุ่มผู้กุมอำนาจกองทัพเต็มทีแล้วสินะครับ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสพลังอันน่าเกรงขามจนผู้ฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย ทันใดนั้น ประตูห้องหนังสือไม้สักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของบุรุษผู้คุ้นเคย อ๋องเฉินจิ้งหานก้าวเข้ามาในห้องด้วยอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นลายมังกรทะยานเมฆ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ออกมาอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาหันมาสบตากับนางทันที ไม่มีคำทักทายหวานชื่น ไม่มีรอยยิ้มประจบประเอาใจ มีเพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ส่งผ่านทางสายตาของนักรบและกุนซือผู้ร่วมเป็นร่วมตาย "เจ้ากำลังวาดเส้นทางให้ข้าไปตายหรือไร ซูเหยา" เฉินจิ้งหานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนาง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ หลินซูเหยาวางพู่กันลงช้าๆ นางไม่หลบเลี่ยงสัมผัสนั้น กลับหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายเด็ดเดี่ยว "หม่อมฉันเพียงแต่วาดเส้นทางให้ท่านอ๋องกวาดล้างกบฏให้สิ้นซากต่างหากเล่า หม่อมฉันไม่ยอมให้สามีตัวเองต้องตายในสนามรบอย่างไร้เกียรติเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ในเมื่อศึกครั้งนี้มีศัตรูในเรือนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง" คำว่า 'สามี' จากปากสตรีผู้เยือกเย็นและชาญฉลาด ทำให้แววตาที่ดุดันดั่งพายุของอ๋องเฉินจิ้งหานไหววูบชั่วขณะ มือหนายื่นออกไปโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ความอบอุ่นและแรงบีบที่มั่นคงจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความรู้สึกที่คำพูดนับพันไม่อาจเทียบเท่า "เจ้ามั่นใจหรือว่าพวกมันจะกล้าลงมือในคืนนี้?" เฉินจิ้งหานกระซิบชิดริมฝีปากของนาง กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นอายสนิมเหล็กแผ่ซ่าน "พวกมันรอคอยเวลานี้มานานเกินกว่าจะอดทนไหวแล้วครับ" หลินซูเหยาแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามดั่งดอกเหมยท่ามกลางหิมะโปรยปราย แต่แฝงไว้ด้วยพิษร้ายแรง "ยาพิษที่หม่อมฉันผสมลงในสำรับของท่านอาจารย์ใหญ่ฝั่งตรงข้าม คงเริ่มออกฤทธิ์แทรกซึมไปทั่วร่างจนพวกมันกระอักเลือดออกมาในอีกไม่ถึงหนึ่งเค่อ (15 นาที) นี้แล้วกระมัง" เฉินจิ้งหานหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความคลั่งไคล้ สตรีในดวงใจของเขาผู้นี้ไม่เคยทำให้ผิดหวัง นางไม่ใช่ดอกไม้บอบบางในเรือนหลังที่รอคอยการปกป้อง แต่นางคือคมกระบี่ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม เป็นคู่คิดที่พร้อมจะลุยเลือดเคียงบ่าเคียงไหล่ในยามสงคราม "เช่นนั้น... เรามาชim (ชิม) รางวัลก่อนออกศึกกันสักหน่อยดีหรือไม่ พระชายาของข้า" ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะได้ทาบทับลงมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกะทันหันจากลานกว้างด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่แฝงด้วยพลังลมปราณอันเกรี้ยวกราด "มีกบฏ! บุกเข้ามาทางเรือนทิศตะวันออกแล้ว!" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความอบอุ่นเร่าร้อนกลับมาสู่ความตึงเครียดของสมรภูมิรบในเสี้ยววินาที หลินซูเหยาขยับตัวออกจากการโอบกอดอย่างนุ่มนวล แววตาฉายประกายคมกริบดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก นางหยิบห่อผ้าไหมบรรจุเข็มเงินและขวดโอสถพิษขึ้นคาดไว้ที่เอวอย่างคล่องแคล่วว่องไว เฉินจิ้งหานสะบัดชายแขนเสื้อ ดาบยาวประจำกายส่งเสียงกรีดร้องรับรัศมีอำนาจในมือของแม่ทัพผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ เขาปรายตามองสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจด้วยความรักลึกซึ้งดั่งขุนเขา ก่อนจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับพายุลมฝนด้านนอก ทว่า... ในจังหวะที่ประตูห้องกำลังจะถูกเปิดออกเพื่อรับมือกับการนองเลือดครั้งใหญ่ เสียงเคาะประตูด้านหลังห้องหนังสือกลับดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงกระซิบอันคุ้นเคยของสายลับที่ควรจะปฏิบัติภารกิจอยู่นอกเมือง "ท่านอ๋อง! พระชายา! แผนการเปลี่ยนแปลง... ศัตรูไม่ได้บุกมาจากด้านนอก... แต่พวกมันมาจากใต้พื้นเรือนที่เรายืนอยู่ตอนนี้ครับ!" ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินหมากกลยุทธ์อันเชือดเฉือนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - เฉินเว่ยสายลุย -