พระราชโองการลับ

กลิ่นอายของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับควันกฤษณาจางๆ ลอยอวลอยู่ในตำหนักบูรพา ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้านั้นกลับเย็นเยียบราวน้ำค้างกลางฤดูเหมันต์ "เจ้ากล้าดียังไง ถึงนำเทียบยาฉบับนี้มาเสนอต่อหน้าเรา หลินซูเหยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความหวั่นไหวที่แม้แต่เจ้าตัวก็พยายามกดมันเอาไว้ใต้ความเยือกเย็น อ๋องเฉินจิ้งหานประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงอักษร สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองสตรีตรงหน้า ผู้ซึ่งยืนสงบนิ่งโดยไม่แม้แต่จะก้มหลบสายตา หลินซูเหยาลอบผ่อนลมหายใจช้าๆ นางในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆสีครามยังคงรักษาท่าทีสง่างาม แม้สถานการณ์รอบกายในยามนี้จะส่อเค้าอันตรายถึงชีวิต แผ่นกระดาษในมือของท่านอ๋องหาใช่เทียบยารักษาโรคธรรมดาไม่ แต่มันคือรายชื่อขุนนางฝ่ายมณฑลเหนือที่แอบติดต่อกับกองกำลังกบฏ ซึ่งนางบังเอิญค้นพบระหว่างการตรวจรักษาอาการประชวรของไทเฮา "หม่อมฉันเป็นเพียงแพทย์ผู้หนึ่ง เพรียกหาแต่ความสงบและชีวิตของผู้ป่วย แต่หากแผ่นดินนี้ต้องลุกเป็นไฟเพราะความโลภของคนกลุ่มเดียว ต่อให้หม่อมฉันอยากหลบเร้นเพียงใด ก็คงไม่แคล้วถูกเผาไหม้ไปด้วย" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นดั่งตอกลิ่มลงบนพื้นหิน เฉินจิ้งหานแค่นเสียงในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดตัวนาง กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายสงครามและจันทร์หอมโชยเข้าแตะนาสิก ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาราวกับสัตว์ป่าล่าเหยื่อที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงเล็บ "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว ซูเหยา... ความฉลาดในวังหลวง มักมีอายุสั้นเสมอ" เขาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงพร่าต่ำจนชวนให้ใจสั่นไหว "เจ้าไม่กลัวหรือว่า การยื่นกระดาษแผ่นนี้ให้เรา จะทำให้เจ้ากลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของพวกมัน?" "หม่อมฉันกลัวเพคะ..." หลินซูเหยาเงยหน้าสบตาเขา แววตาคู่สวยไหวระริกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมามั่นคงดั่งหินผา "แต่หม่อมฉันกลัวการมีชีวิตอยู่บนกองซากศพอย่างไร้ค่า มากกว่าความตายที่จะมาเยือนเสียอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทั้งสองยืนสบตากันเนิ่นนาน ท่ามกลางกระแสความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ยวาจา อ๋องเฉินจิ้งหานผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมไร้หัวใจ ยามนี้กลับรู้สึกว่าหัวใจในอกข้างซ้ายกำลังเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจควบคุม เขาอยากจะดึงร่างบางนี้เข้ามากอดไว้ในอ้อมอกเพื่อปกป้องจากพายุร้าย แต่เบื้องหน้าพวกเขากลับมีหมากกระดานใหญ่ที่เดิมพันด้วยราชบัลลังก์ค้ำคออยู่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก ขันทีสนิทนามว่า 'เสี่ยวอัน' วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นจนตัวสั่นเทา "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ราชองครักษ์หลวงนำพระราชโองการด่วนที่สุดมาจากท้องพระโรงหน้า ประกาศแต่งตั้งแม่ทัพเจียงคุมกำลังพลสามหมื่นนายปิดล้อมเส้นทางเสบียงมณฑลเหนือแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฉินจิ้งหานชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในทันที แววตาคมปลาบฉายแววอำมหิตวาบผ่าน สายตากลับมามองแผ่นกระดาษในมือสลับกับร่างของหลินซูเหยา หมากตานี้... เดินเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ก้าวหนึ่ง หลินซูเหยาขมวดคิ้วมุ่น นางตระหนักได้ทันทีว่าข่าวกรองรั่วไหล และพวกมันกำลังจะตัดมือตัดเท้าของอ๋องเฉินจิ้งหาน ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยวาจาใดเพิ่มเติม ประตูตำหนักด้านหลังซึ่งควรจะปิดตาย กลับถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าผู้มีใบหน้ายิ้มแย้มแต่แววตาดั่งงูพิษ ในมือถือราชโองการม้วนยาวสีทองอร่ามที่ประทับตราหยกหลวงอย่างเด่นชัด "ท่านอ๋องเฉินจิ้งหาน... โปรดรับพระราชโองการลับจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีเฒ่ายกม้วนกระดาษขึ้นสูง รอยยิ้มบนใบหน้านั้นช่างเยือกเย็นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการสังหารหมู่ ขณะที่อ๋องเฉินจิ้งหานก้าวออกไปบังร่างของหลินซูเหยาไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปรับม้วนพระราชโองการนั้นด้วยท่าทางนิ่งEดาย ทว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนกลับตึงเครียดพร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินหมากกลยุทธ์อันเชือดเฉือนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ