สามีผู้มาเยือน

กลิ่นอายคาวเลือดและควันดินปืนจากสมรภูมิชายแดนยังคงเกาะแน่นอยู่บนอาภรณ์สีนิลของบุรุษผู้ก้าวเข้ามาในเรือนพัก ท่านอ๋องเฉินจิ้งหานไม่ได้ก้าวเดินดั่งแขกผู้มาเยือน แต่เขาก้าวย่างดั่งผู้คุมชะตาที่พกพาความหนาวเหน็บจากหิมะบนยอดเขามาด้วย หลินซูเหยาวางมีดผ่าตัดชั่วคราวที่ทำจากเศษโลหะคมกริบลงบนโต๊ะไม้ สติปัญญาของศัลยแพทย์มือหนึ่งในโลกอนาคตบอกให้เธอรู้ว่า บรรยากาศรอบตัวกำลังเปลี่ยนไป ความกดอากาศในห้องลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก "เจ้าเปลี่ยนไปมากนะ ซูเหยา" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของเธอ แต่สายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายกำลังกวาดมองเครื่องมือแพทย์ที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สมุนไพร ไม่ใช่ตำราเย็บปักถักร้อย แต่มันคืออุปกรณ์โลหะที่มีไว้เพื่อ 'เฉือน' และ 'รักษา' ซึ่งไม่ควรอยู่ในมือของสตรีในจวนอ๋อง หลินซูเหยาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเธอสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่สตรีในยุคนี้ควรจะเป็น "คนเราเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ท่านอ๋องกลับมาเหนื่อยๆ น่าจะพักผ่อนก่อน มากกว่าจะมาตั้งคำถามกับภรรยาที่เกือบตายไปเมื่อหลายวันก่อนนะครับ" เฉินจิ้งหานหยุดกึก ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นอายบุรุษผู้ผ่านศึกสงครามมานับทศวรรษแผ่ออกมาจนน่าอึดอัด เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ อยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา "สตรีที่ข้าเคยรู้จัก ขี้ขลาดและอ่อนแอเกินกว่าจะกล้าสบตาข้า แต่เจ้า... เจ้ากลับมองข้าด้วยแววตาของผู้ล่า ไม่ใช่ผู้ถูกล่า" "ความตายสอนให้คนเรามองเห็นโลกตามความเป็นจริงมากขึ้น" เธอตอบพลางขยับกายถอยหลังอย่างมีจังหวะ ไม่รีบร้อน ไม่ลุกลี้ลุกลน "ถ้าท่านต้องการคำตอบว่าข้าเป็นใคร ข้าคือหลินซูเหยาภรรยาของท่าน... หรือถ้าท่านอยากให้ข้าเป็นศัตรู ท่านก็แค่ชักกระบี่ออกมาเสียสิครับ ท่านอ๋อง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง เสียงหัวใจของบ่าวรับใช้ด้านนอกเต้นระรัวจนแทบไม่ได้ยิน แต่นายเหนือหัวทั้งสองกลับเผชิญหน้ากันด้วยความเย็นเยียบ เฉินจิ้งหานแค่นยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ แต่แรงบีบที่แฝงมานั้นหนักหน่วงพอจะบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้มาเล่นๆ "ข้าไม่ฆ่าคนที่ข้ายังหาประโยชน์ไม่ได้" เขากระซิบใกล้ใบหู "เจ้ามีวิชาแพทย์ที่น่าประหลาด มีสายตาที่เยือกเย็นเหมือนงูพิษ และดูเหมือนว่า... ในหัวของเจ้าคงมีแผนการบางอย่างที่ใหญ่กว่าเรื่องในเรือนหลังนี้มาก" หลินซูเหยาสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา "ถ้าข้าไม่มีแผนการ แล้วใครจะช่วยรักษาบาดแผลที่ท่านซ่อนไว้ใต้ชุดเกราะนั้นเล่า? อย่าคิดว่าข้าดูไม่ออกว่าท่านไม่ได้กลับมาเพราะเพียงแค่การศึกจบลง แต่ท่านกลับมาเพราะอาการบาดเจ็บที่ไม่มีใครกล้ารักษาให้ท่านต่างหาก" ดวงตาของเฉินจิ้งหานวูบไหวเพียงชั่วครู่ แผลที่หัวไหล่ขวาจากการถูกลอบสังหารด้วยอาวุธอาบยาพิษเป็นความลับที่แม้แต่แม่ทัพคนสนิทก็ไม่รู้ แต่สตรีผู้นี้กลับมองทะลุปรุโปร่งเพียงแค่การสังเกตท่าทางการขยับร่างกายของเขา นี่ไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก และนี่ไม่ใช่สตรีที่เขาเคยดูแคลน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงตะโกนแจ้งเหตุที่ทำลายความเงียบจนสิ้นซาก "ท่านอ๋อง! มีราชโองการด่วนจากวังหลวง พ่ะย่ะค่ะ! ทูตพิเศษมาถึงหน้าประตูจวนแล้ว!" เฉินจิ้งหานผละออกจากเธอทันที แววตาที่เคยจ้องจับผิดเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและอำมหิตในพริบตา เขาหันหลังเดินไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักที่หน้าประตูแล้วเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เย็นจนบาดลึก "อย่าได้คิดหนีไปไหน หลินซูเหยา... เพราะถ้าข้าพบว่าเจ้าเป็นสายลับของพวกกบฏ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้จักกับนรกที่แท้จริงด้วยมือของข้าเอง" ประตูเรือนปิดลงทิ้งให้เธอยืนอยู่ในความมืดสลัวเพียงลำพัง หลินซูเหยาสูดลมหายใจลึก พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรุนแรงขึ้น เธอรู้ดีว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้น และหมากตัวสำคัญอย่างเธอกำลังถูกบีบให้ต้องเลือกทางเดิน หากไม่เป็นราชินีผู้กุมชะตา ก็คงเป็นศพที่ถูกลืมในกองเถ้าถ่าน ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเดินไปปิดหน้าต่าง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กที่ถูกสอดไว้ใต้ฝ่าเท้าของนาง มันเป็นกระดาษที่ไม่ได้มาจากวังหลวง และไม่ใช่มาจากจวนอ๋อง หากแต่เป็นตราประทับลับของ 'หน่วยเงา' ที่ถูกส่งมาจากทิศตะวันออก... ทิศทางเดียวกับที่บิดาของเธอถูกเนรเทศไปเมื่อสามปีก่อน ข้อความบนกระดาษเพียงบรรทัดเดียวทำให้เธอต้องหยุดนิ่งสนิท: *"องค์ชายสามไม่ได้สิ้นพระชนม์ในกองเพลิง... แต่กำลังรอเวลาที่จะกลับมาทวงทุกอย่างคืน"* ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงกลยุทธ์อันเชือดเฉือนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ