รอยร้าวในแบบแปลน

"คุณจะบ้าหรือไงเพลิง! แนวรับน้ำหนักตรงนี้มันลดไม่ได้ ห้าเซนติเมตรที่คุณตัดออก มันหมายถึงความสมดุลทั้งฟลอร์!" เสียงหวีดหวิวของคีย์แทบจะกรีดทะลุผนังปูนเปลือยของห้องประชุมชั้นสิบสี่ แฟ้มแบบแปลนสถาปัตยกรรมฉบับแก้ไขถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่จนกาแฟในแก้วกระเซ็นเป็นวง ดวงตาคู่คมของสถาปนิกหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนหงุดหงิด หลังจากเหตุการณ์ประจันหน้ากันในตอนที่แล้ว เพลิงชะงักกึก ดวงตาคมตวัดขวับไปมองผู้มาใหม่—ซึ่งก็คือหัวหน้าทีมผู้รับเหมาที่ดันหน้างานพลาดมหันต์ จนทำให้พวกเขาทั้งคู่ต้องมานั่งเคลียร์ซากความหายนะร่วมกันในยามวิกาลแบบนี้ ห้องทำงานเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับความตึงเครียดในอากาศ เพลิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่ยืนเท้าสะเอวหายใจหอบโยกอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวหนายังคงกดพิมพ์คีย์บอร์ดคำนวณตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจเย็น แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาและสันจاوโด่งคมสัน ยิ่งขับให้เจ้าตัวดูเยือกเย็นจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของคีย์ "ถ้าไม่ลดตรงนี้ ตึกฝั่งทิศใต้ของคุณจะทรุดตัวเร็วกว่ากำหนดสิบเปอร์เซ็นต์เมื่อเจอแรงลมมรสุม" เพลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทุบทำลายทุกจินตนาการฟุ้งเฟ้อของสถาปนิกด้วยความจริงอันโหดร้ายของฟิสิกส์ "ผมไม่ได้ทำเพื่อขัดใจคุณ แต่ผมกำลังช่วยไม่ให้งานศิลปะขยะๆ ของคุณพังครืนลงมาทับหัวคนตาย" "นี่คุณว่าผลงานของผมเป็นขยะเหรอ!" คีย์พุ่งเข้าประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวคว้าคอเสื้อเชิ้ตสีเข้มของวิศวกรหนุ่มแล้วดึงกระชากให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนรับรู้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นไม่ใช่แค่เพราะความโกรธ เพลิงกะพริบตาช้าๆ เขารuราไม่ตื่นตระหนก ปล่อยให้มือบางกำเสื้อตัวเองแน่น ขณะที่ดวงคมกริบมองสำรวจริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงด้วยความเคืองแค้น "ถ้ามันไม่ใช่ขยะ... ทำไมคุณถึงหน้าดำคร่ำเครียดจนขอบตาดำเป็นแพนด้าแบบนี้ล่ะครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" เพลิงกระซิบเสียงต่ำ พลอยทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเดือดดาลกลายเป็นความเย้ายวนอันตรายอย่างไร้รอยต่อ คีย์ชะงัก สะบัดมือออกจากการจับกุมราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างถือดีเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความหวั่นไหวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อครู่ "ผมแค่นอนไม่พอ เพราะต้องมานั่งแก้ปัญหาปัญญาอ่อนที่ทีมของคุณก่อขึ้นต่างหาก เลิกพูดมากแล้วมาดูนี่... เราต้องปรับองศาโครงสร้างเหล็กตรงนี้ใหม่ ไม่อย่างนั้นกระจกโค้งพาโนรามาที่ผมดีไซน์ไว้มันจะรับน้ำหนักไม่ได้" ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกระดาษเขียนแบบลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของวิศวกรหนุ่ม เพลิงแอบถอนหายใจยาวเหยียด เขาเกลียดความดื้อรั้นของอีกฝ่ายพอกับๆ ที่ลักลอบเสพติดมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง ความเงียบยามดึกโอบล้อมตึกสูงระฟ้า ทั้งสองคนจมอยู่กับกองแบบแปลนและโปรแกรมจำลองโครงสร้าง บนโต๊ะมีแก้วกาแฟเย็นชืดวางทิ้งไว้หลายใบ คีย์เริ่มปรือตาลงด้วยความอ่อนล้า ศีรษะได้รูปเริ่มโคลงเคลงก่อนจะสپلพับลงซบกับกองกระดาษบนโต๊ะอย่างคนหมดแรง เพลิงวางปากกาในมือลง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินอ้อมมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของสถาปนิกปากจัด เขามองใบหน้างดงามยามหลับใหลที่ไม่มีพิษสงอะไรเลย ผิวเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยจากความเหนื่อยอ่อน มือหนายื่นออกไปหมายจะปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างเผลอไผล แต่ทว่า— "อย่า... อย่ามาแตะ" เสียงงיתเงียดังขึ้นพร้อมกับดวงตากลมโตที่ปรือขึ้นมอง เพลิงชะงักมือค้างกลางอากาศ คีย์พยายามฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความเหนื่อยล้าทำให้เซถลาเข้าหาแผ่นอกกว้างของวิศวกรหนุ่มโดยสัญชาตญาณ เพลิงคว้าเอวบางเอาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ล้มลงไปกระแทกพื้น ระยะห่างที่แนบชิดทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ปลายจมูกของเพลิงเฉียดผ่านเส้นผมหอมกรุ่น ขณะที่คีย์เงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตกใจและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำมานิยาม "ปล่อย..." คีย์พึมพำเสียงแผ่วเบา ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อปากต่อคำเหมือนก่อนหน้า "ถ้าปล่อยตอนนี้ คุณอาจจะหัวฟาดพื้นตายก่อนได้เห็นตึกนี้สร้างเสร็จนะ... คนเก่ง" เพลิงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเอ็นดูที่เจ้าตัวไม่คิดว่าตัวเองจะมีให้ใคร ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันและบรรยากาศกำลังพาไปสู่ความหวานล้ำเกินเลยนั้นเอง... "ขอโทษนะครับ... พอดีผมลืมกุญแจรถไว้ในห้องประชุม—" เสียงทุ้มคุ้นหูของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เพลิงและคีย์ผุดลุกออกจากกันแทบไม่ทัน คีย์หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย รีบก้มลงแสร้งทำเป็นเก็บปากกาบนพื้นเพื่อซ่อนพิรุธ ส่วนเพลิงตวัดสายตาคมกริบมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ในทันที ทว่าเมื่อโฟกัสชัดเจนว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... เลือดในกายของวิศวกรหนุ่มก็เย็นเฉียบลงในพริบตา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างกันเสมอนะคะ