แรงดึงดูดระหว่างมวล

เสียงหัวเราะในลำคอของ ‘ธนวินท์’ ดังระคายหูราวกับเสียงกระจกแตกร้าวในคืนที่เงียบงัน ร่างสูงโปรดปรานสูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้องทำงานสถาปนิกที่เวลานี้อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแรงสูงจากแรงเหวี่ยงของคนสองคนที่เพิ่งผุดลุกออกจากกันอย่างมีพิรุธ “ดูท่าทาง... ฉันจะมาขัดจังหวะการตรวจแบบโครงสร้างครั้งสำคัญสินะครับคุณคีย์” ธนวินท์ลากเสียงกวนประสาท นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นแบรนด์เนมกวาดตามองตั้งแต่เรือนร่างระหงของสถาปนิกหนุ่มที่ยังจัดเสื้อผ้าไม่เข้าที่ ไปจนถึงใบหน้าบึ้งตึงที่แดงก่ำด้วยความเคืองโกรธปะปนความอับอาย ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ ‘เพลิง’ วิศวกรโครงสร้างหนุ่มผู้ยืนตีหน้านิ่งสนิท แววตาคมดุของเพลิงวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งอย่างไม่ปิดบังความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แสร้งทำเป็นจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเชิดหน้าขึ้น สูญสิ้นความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงมาดสถาปนิกปากจัดผู้พร้อมหยิกกัดคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ “ถ้าตาท่านยังปกติและสมองยังประมวลผลได้ดีพอ ธนวินท์ คุณก็น่าจะเห็นว่าเรากำลังเคลียร์งานกันอยู่... แบบแปลนส่วนโค้งพาราโบลานั่นมันมีปัญหา และคุณเพลิงเขาก็กรุณามา ‘อธิบาย’ ให้ฉันเข้าใจถึงขีดจำกัดทางวิศวกรรม” คีย์เน้นเสียงคำว่าอธิบายเสียจนฟังดูเหมือนการประชดประชัน “อธิบายประเภทไหนกันล่ะครับ ถึงได้แนบชิดซะจนผมเกือบคิดว่ากำลังดูฉากโรแมนติกในซีรีส์วายหลังข่าวอยู่” ธนวินท์ยิ้มหยัน ขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของคีย์มากขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่แขกผู้ไม่เชิญจะเดินล้ำเส้นเข้ามามากกว่านั้น ร่างสูงใหญ่ของเพลิงก็ก้าวเข้ามาขวางคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนไว้พอดิบพอดี ความสูงและแผงอกกว้างของวิศวกรหนุ่มสร้างแรงกดดันโดยอัตโนมัติ เพลิงปรายตามองคู่แข่งทางธุรกิจและศัตรูหัวใจคนนี้ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ “ถ้าไม่มีธุระอะไรด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์เดอะมอลล์ เชิญออกไปก่อนครับ พื้นที่ตรงนี้กำลังใช้งานอยู่” เพลิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความอดทนของเขาขาดผึ่งตั้งแต่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะตอนที่ริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะลงบนกลีบปากดื้อรั้นของคนตัวเล็กอยู่รอมร่อ ธนวินท์แค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หส่อต่อความเกรี้ยวกราดนั้น เขารู้ดีว่าเพลิงเป็นพวกหวงก้างและจริงจังแค่ไหน ยิ่งเห็นท่าทางปกป้องออกนอกหน้า ธนวินท์ก็ยิ่งอยากแกล้งยั่วโมโหให้สติของวิศวกรมาดนิ่งหลุดกระเจิง “ใจร้อนจริงนะคุณเพลิง ผมแค่จะเอาเอกสารสรุปงบประมาณงวดหน้ามาให้คุณคีย์เซ็นอนุมัติ... แต่ดูเหมือนว่าคุณสองคนคงจะมี ‘วาระลับ’ ที่สำคัญกว่าเรื่องงบประมาณซะแล้วสิ เอาเถอะ ผมไม่กวนเวลาสวีทหวานชื่นของคุณหรอก เชิญเคลียร์โครงสร้าง... เอ้ย เคลียร์คดีความ เอ้ย เคลียร์งานกันต่อตามสบาย” ธนวินท์วางแฟ้มเอกสารกระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทิ้งปมประสาทให้คนมองอยากจะคว้าที่เจาะกระดาษปาไล่หลังเสียให้เข็ด ปัง! บานประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบงันกลับมาโรยตัวปกคลุมทั่วห้องทำงานยามวิกาล บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่หนาแน่นยิ่งกว่าเดิม คีย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตามเดิม ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างหัวเสีย “ไอ้คุณธนวินท์นี่มันตัวน่ารำคาญประจำปีจริงๆ ชอบโผล่มาถูกจังหวะนรกตลอดเวลา” สถาปนิกหนุ่มบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด เพลิงไม่ได้ตอบรับคำบ่นนั้น เขายังคงยืนค้ำโต๊ะทำงานโน้มตัวลงมาหาคีย์ด้วยระยะห่างที่อันตรายเหมือนเดิม ดวงตาคมกราบจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววระแวดระวังขึ้นมาอีกครั้ง “เมื่อกี้... เกือบไปแล้วแท้ๆ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบาหวิว แฝงความเสียดายและคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย คีย์สะดุ้งเฮือก รีบเบือนหน้าหนีไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทเพื่อหลบสายตาร้อนผ่าวคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับมาเต้นโครมครามเป็นจังหวะรัวเร็วจนน่ารำคาญอีกรอบ “เกือบอะไรของคุณเล่า! เลิกพูดจาเพ้อเจ้อแล้วไสหัวกลับแผนกของคุณไปได้แล้ว ไป๊! ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ไม่มีงานมีทำการรึไงวิศวกรหัวแข็ง” “งานมีครับ... แต่ความสนใจของผมตอนนี้มันอยู่ที่คนปากจัดแถวนี้มากกว่า” เพลิงไม่ถอยหนย กลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเก้าอี้กับร่างสูง มือหนาวางทาบลงบนพนักพิงเก้าอี้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนจากผิวกายของวิศวกรหนุ่มโอบล้อมคีย์ไว้ทุกทิศทาง “ถอยไปนะเพลิง นี่คุณ... อื้อ!” คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อเพลิงหมดความอดทนที่จะต่อ1ปากต่อคำ เขาฉวยโอกาสที่คนตัวเล็กกำลังเผลอโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบปิดริมฝีปากดื้อรั้นนั้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ไม่ใช่แค่การสัมผัสผิวเผินแบบเมื่อครู่ แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความโหยหา ดิบเถื่อน และดึงดูดใจราวกับแรงโน้มถ่วงของมวลสารขนาดใหญ่ที่บีบอัดจนแยกออกจากกันไม่ได้ คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงต้านทานที่เคยมีมลายหายไปในพริบตาเมื่อรสสัมผัสอุ่นร้อนรุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากหนาขบเม้มกลีบปากนุ่มอย่างเย้ายวน ดึงดูดสติสัมปชัญญะของสถาปนิกหนุ่มให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์วาบหวิวที่เพลิงเป็นผู้กำหนด มือบางที่พยายามจะผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายอ่อนยวบยาบไปตามแรงอารมณ์ที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างรวดเร็ว เคมีที่เคยปะทะกันด้วยคารมย์บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางกายภาพที่รุนแรงและปฏิเสธไม่ได้ เพลิงผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้คีย์ได้หอบหายใจโกกาศเข้าปอดอย่างกระเสือกกระสน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ริมฝีปากบวมเจ่อชื้นแฉะด้วยพิษจูบ สรรพสำเนียงคำด่าทอที่เตรียมไว้หายเกลี้ยง มีเพียงสายตาวาววับที่มองค้อนวิศวกรหนุ่มอย่างไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี “นายมัน... บ้าที่สุด...” คีย์กระซิบเสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เพลิงยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสمาสคมกริบมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งหนาเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากบวมเจ่ออย่างทะนุถนอม ทว่าก่อนที่เพลิงจะได้เอื้อnเอ่ยประโยคหวานเลี่ยนใดๆ ออกมาเพื่อตอกย้ำความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่ง... กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับการผลักบานประตูให้เปิดกว้างออกโดยไม่มีแม้แต่สัญญาณเตือน “พะ... พี่เพลิงคะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานโซน B คานรับน้ำหนักหลักเกิดรอยร้าวผิดปกติ วิศวกรเวรโทรมาแจ้งด่วนเลยค่ะ!” เสียงร้อนรนของ ‘น้ำใส’ วิศวกรสาวน้องใหม่ประจำทีมดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ คีย์สะดุ้งสุดตัว ผลักอกเพลิงให้ออกห่างจากตัวเองในเสี้ยววินาที รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างลนลาน ส่วนเพลิง... ใบหน้าที่เคยสุขุมนุ่มลึกและเปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดทะมึนน่ากลัว ดวงตาดุดันตวัดมองไปยังร่างของรุ่นน้องที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ตรงประตูด้วยความรู้สึกที่อยากจะระเบิดตึกทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ น้ำใสยืนตัวแข็งทื่อ มองสภาพของหัวหน้าทีมวิศวกรและสถาปนิกคนเก่งที่ยืนหอบหายใจโยน หน้าตาแดงก่ำกระเซอะกระเซิงอยู่ในระยะประชิดอันน่าสงสัย เธออ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพที่เห็นตรงหน้า เพลิงขบกรามแน่น สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียสุดขีดก่อนจะหันกลับไปมองหน้าคีย์ที่ส่งสายตาเลิกลั่กกลับมา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของวิศวกรหนุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า... โชคชะตาช่างขยันกลั่นแกล้งเขาเสียเหลือเกินในคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่ดิ่งลึกของพวกเขานะคะ