ปากร้ายหรือใจดี

ฝุ่นปูนขาวฟุ้งกระจายเคล้ากับกลิ่นเหล็กอุ่น ๆ ในไซต์งานก่อสร้างช่วงบ่ายแก่ ๆ แต่สิ่งที่ร้อนยิ่งกว่าอุณหภูมิเดือนเมษายน คืออารมณ์กรุ่น ๆ ของวิศวกรโครงสร้างหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกจ้องร่างโปร่งซึ่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นคอนกรีต “อย่ามาสำแดงฤทธิ์เดชแถวนี้ ลุกขึ้นมาสถาปนิก... คำขอดำมืดบ้าบออะไรนั่นยังไม่ได้สะสาง คุณไม่มีสิทธิ์มานอนสაბแฮงตรงนี้” เพลิงกดเสียงต่ำ ลมหายใจสะดุดกึกเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเนียนที่มักจะเชิดขึ้นท้าทายเขาอยู่เสมอ บัดนี้กลับซีดเผือดราวกับกระดาษ ไรผมชื้นเหงื่อลู่แนบกรอบหน้าคมคาย ริมฝีปากที่เคยใช้ต่อปากต่อคำกับเขาจนเจ็บใจเล่น ตอนนี้แห้งผากและไร้สีสัน คีย์พยายามจะปรือตาขึ้นมามองหน้าอีกฝ่าย แต่โลกทั้งใบกลับหมุนเคว้งจนน่าคลื่นไส้ สมองที่เคยประมวลผลเส้นโค้งและสัดส่วนสถาปัตยกรรมระดับมาสเตอร์พีซ ตอนนี้กลับขาวโพลน ว่างเปล่า และร้อนรุ่มราวกับมีเตาหลอมขนาดย่อมมาสุมอยู่ข้างใน “หนวกหู…” เสียงแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากแห้งแตก พร้อมกับร่างบางที่เซถลาจะล้มพับลงไปอีกรอบ โชคดีที่เพลิงพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ท่อนแขนแข็งแกร่งดึงรั้งร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นเข้าหาตัวอย่างไม่ทันได้คิดคำนวณระเบียบวิธีปฏิบัติใด ๆ สัมผัสแรกที่แนบชิดทำให้เพลิงถึงกับนิ่วหน้า ตัวร้อนจี๋... ร้อนยิ่งกว่าเหล็กเส้นที่ตากแดดมาทั้งวันเสียอีก “ตัวคุณร้อนเป็นไฟ… บ้าเอ๊ย ดื้อด้านจนวินาทีสุดท้ายจริง ๆ สินะ” เพลิงสบถเบา ๆ อย่างหัวเสีย ความโกรธเคืองที่อีกฝ่ายชอบรั้นใส่เขาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง สถาปนิกปากจัดคนเก่งในยามนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะผลักไส ปล่อยให้วิศวกรหนุ่มช้อนอุ้มร่างของตนขึ้นจากพื้นฝุ่นละอองอย่างง่ายดาย กล้ามเนื้อตึงแน่นของเพลิงรองรับน้ำหนักของเขาไว้ได้อย่างมั่นคง กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายสายโครงสร้าง ทั้งกลิ่นเหงื่อจาง ๆ และกลิ่นบุหรี่เมนทอลอ่อน ๆ ลอยเข้าจมูกท่ามกลางอากาศที่อบอ้าว “ปล่อย… ผมเดินเองได้” คีย์พึมพำเสียงเบาหวิว มือเรียวยกขึ้นกำปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัว แรงยึดเหนี่ยวที่มีเหลือน้อยนิดทำให้เขาต้องซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างจำยอม “หุบปากแล้วอยู่นิ่ง ๆ เถอะน่า ถ้าไม่อยากให้ผมแบกคุณไปประจานต่อหน้าคนงานครึ่งร้อย” เพลิงกัดฟันกรอด สาวเท้ายาว ๆ หลบเลี่ยงเศษวัสดุก่อสร้างมุ่งตรงไปยังห้องพักคนงานชั่วคราวติดแอร์ที่อยู่ใกล้ที่สุด หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากการอุ้มคนตัวโตกว่า แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและอุณหภูมิที่ร้อนลวกจากร่างในอ้อมแขนต่างหาก ภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบ ๆ เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศเก่าคร่ำคร่า เพลิงวางร่างของคีย์ลงบนเตียงสนามพับได้เบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจอาการของคนป่วยอย่างพินิจพิจารณา มือหนายื่นไปทาบหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิอีกครั้ง และต้องขมวดจนแทบจะเป็นปม ไข้สูงระดับนี้... เจ้าตัวฝืนทนทำงานมาตั้งแต่เช้าได้อย่างไรกัน? “คุณนี่มัน… ตัวปัญหาตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยจริง ๆ” เพลิงพึมพำกับตัวเอง เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กกับกะละมังใส่น้ำมาวางข้างเตียง เขาบิดผ้าให้หมาดด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียงที่ยุบยวบลงตามน้ำหนัก คีย์ส่งเสียงประท้วงในลำคอทันทีที่ความเย็นเฉียบของผ้าสัมผัสลงบนผิวแก้มร้อนผ่าว ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองด้วยความไม่พอใจ “อื้อ… หหนาว… มือคุณเย็นชะมัด” “รู้ว่าหนาวก็เลิกไข้ขึ้นสิครับ” เพลิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะติดดุ แต่สัมผัสที่บรรจงไล้ผ้าขนหนูผ่านซอกคอและแนวสัน jawline กลับนุ่มนวลและเบามืออย่างประหลาด “ทำเป็นเก่ง เถียงผมฉอด ๆ บนโครงสร้างเหล็กสูงสามชั้น แต่สุดท้ายก็ร่วงลงมาให้ผมเก็บกวาด... นี่เหรอสถาปนิกมือรางวัล” “หุบปากน่า… วิศวกรปากจัด” คีย์เบือนหน้าหนีความเย็น แต่ก็เผลอขยับเข้าหาความร่ม เย็นจากมือหนาโดยไม่รู้ตัว พิษไข้ทำให้เกราะป้องกันตัวอันหนาแน่นของเขารั่วไหลจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนแอที่น่าเอ็นดูอย่างร้ายกาจ เพลิงชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มทอดมองแพขนตางอนที่สั่นระริกบนผิวแก้มแดงก่ำ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจเขาอย่างเงียบเชียบ ความเกรี้ยวกราดที่มักจะมีให้กันเสมอเวลาถกเถียงเรื่องแบบแปลน มลายหายไปจนหมด เหลือเพียงความห่วงใยดิบเถื่อนที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ “ถ้าผมไม่รอดขึ้นมา… ตามที่คุณขู่ไว้เมื่อกี้…” คีย์กระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตาส่อแววแพรพราวแม้จะโรยรา “คำขอแต่งงานนั่น… ยังใช้ได้อยู่หรือเปล่า?” เพลิงถึงกับลมหายใจสะดุด เขาตวัดสายตาขึ้นมองคนป่วยที่ยังมีเรี่ยวแรงมาหยอกล้อในสถานการณ์แบบนี้ มือที่กำลังเช็ดแขนให้หยุดชะงักลงทันที บรรยากาศในห้องแคบ ๆ พลันเงียบงัดลงจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศคำรามเบา ๆ เคมีที่คุ้นเคยระหว่างคู่กัดเริ่มเปลี่ยนผ่านเข้าสู่เขตอันตรายที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางอารมณ์อย่างรวดเร็ว “คุณนี่นะ…” เพลิงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู “ป่วยปางตายอยู่แล้ว ยังจะมีอารมณ์มาต่อรองเรื่องนี้อีกเหรอ” “ก็… กลัวว่าถ้าหายดีแล้ว คุณจะเปลี่ยนใจไม่ขอ” คีย์ยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ทั้ง ๆ ที่พิษไข้ทำเอาวิสัยทัศน์พร่ามัว แต่ทว่าแววตาที่มองสบมากลับดึงดูดสายตาของเพลิงให้อยู่กับที่อย่างถอนตัวไม่ขึ้น เพลิงจ้องมองริมฝีปากแห้งผากนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารด1กันและกัน นิ้วมือที่เคยถือผ้าขนหนูเลื่อนขึ้นไปเกลี่ยไรผมชื้นเหงื่อออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นถูกงัดออกมาใช้กับคนตรงหน้าอย่างไร้ข้อกังขา “ผมไม่เคยคืนคำพูดตัวเอง…” เพลิงกระซบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย เสียงทุ้มนุ่มลึกทิ้งน้ำหนักลงในทุกพยางค์ “โดยเฉพาะคำพูดที่เกี่ยวกับคุณ… คีย์” หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ความร้อนจากพิษไข้พุ่งพล่านขึ้นมาอีกระลอก แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะอาการป่วย... มันเป็นเพราะสายตาคู่คมที่กำลังจดจ้องริมฝีปากเขาด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนไว้ไม่มิด ระยะห่างลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทั้งสองคนต่างนิ่งค้างอยู่ในห้วงอารมณ์ที่หมุนวนเข้าหากันราวกับแรงโน้มถ่วง เพลิงเงื้อมือขึ้นประคองท้ายทอยของคนป่วยให้ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบจะแตะสัมผัส... กริ๊ก! เสียงลูกบิดประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับแรงผลักที่เปิดผางเข้ามาอย่างไรมารยาท “เฮ้ยไอ้เพลิง! แบบแปลนโครงสร้างโซ่อาคาร B ที่มึงแก้… อ้าว… ชิบหาย!” เสียงทุ้มห้วนของหัวหน้าทีมคุมงานดังแทรกขึ้นกลางคัน พร้อมกับร่างหนาที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง ก่อนจะเบรกเอี๊ยดจนรองเท้าคอมbatบดกับพื้นเสียงดังสนั่น เมื่อเห็นภาพวิศวกรหนุ่มมาดนิ่งกำลังคร่อมร่างสถาปนิกปากจัดในระยะประชิดชนิดที่ริมฝีปากห่างกันไม่ถึงเซนติเมตร! เพลิงชะงักกึก ดวงตาคมตวัดขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาฆาตกรรมที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความปากแข็งของคู่นี้ด้วยกันนะคะ