องศาที่ผิดเพี้ยน

"ถ้าเส้นโค้งรัศมีสามเมตรตรงนี้ยังฝืนดึงดันจะสร้างตามจินตนาการเพ้อเจ้อของคุณล่ะก็ เตรียมตัวหาผู้รับเหมาหน้าใหม่มาเก็บศพคนงานได้เลยค่ะคุณคีย์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความเยียบเย็นดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่โปร่งโล่ง กระจกใสบานสูงจรดเพดานสะท้อนภาพตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ยามสาย แต่บรรยากาศภายในห้องกลับหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ทีมงานนับสชีวิตต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว หรือส่งเสียงหายใจดังเกินเหตุ เมื่อวิศวกรโครงสร้างตัวพ่ออย่าง 'เพลิง' กำลังยืนกอดอกพิงสะโพกกับขอบโต๊ะประชุมด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาคู่เรียบเฉยกำลังจดจ้องแบบแปลนสถาปัตยกรรมสามมิติบนจอโปรเจกต์เตอร์ราวกับมันคือชิ้นส่วนระเบิดเวลาที่รอวันทำงาน คีย์ สถาปัตยกรรมหนุ่มฝีมือฉกาจผู้ขึ้นชื่อเรื่องความจัดจ้านและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เขาไม่ได้ถอยร่นแม้แต่น้าวินาทีเดียว ร่างโปร่งในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีครีมก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปประชิดหน้าจอ พร้อมกับตวัดสายตากลับไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงหน้า "เพลิง! คุณช่วยกรุณาใช้สมองซีกซ้ายที่เป็นตรรกะแห้งแล้งของคุณคิดให้กว้างกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ? เส้นโค้งนั่นไม่ใช่ความเพ้อเจ้อ แต่มันคือหัวใจของคอนเซ็ปต์ ‘Organic Flow’ ที่จะทำให้ตึกนี้โดดเด่นที่สุดในย่านธุรกิจนี้! ถ้าตัดมันออก งานของฉันก็ไม่ต่างอะไรกับกล่องสี่เหลี่ยมห่วย ๆ ที่วิศวกรหัวโบราณอย่างคุณคุ้นเคยหรอกค่ะ" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความเร็วและคมกริบราวกับใบมีดโกน เรียกเสียงฮือฮาเบา ๆ จากทีมงานสถาปนิกที่นั่งล้อมวงอยู่ เพลิงไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขายืดตัวตรงเต็มความสูง ก้าวเข้าไปหาคีย์ในระยะประชิด ชนิดที่ว่ากลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นปะปนกับความดุดันของผู้ชายตรงหน้าพุ่งปะทะจมูกของสถาปนิกหนุ่มจนหัวใจที่เต้นรัวจากเหตุการณ์เมื่อวาน กลับมาเต้นกระหน่ำซ้ำสองอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง "ความโดดเด่นที่คุณว่า มันกินได้ไหมคะคุณคีย์? หรือถ้าตึกมันถล่มลงมาทับหัวคนตาย คุณจะเอาความ ‘Organic’ ไปชดใช้ให้ครอบครัวเขา?" เพลิงก้มหน้าลงกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าสายตากลับกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอด ๆ นั้นด้วยประกายวิบวับบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ฟิสิกส์มันไม่สนหรอกนะคะว่าคุณจะอินดี้แค่ไหน แรงเฉือนมันไม่เคยปรานีใคร... และโดยเฉพาะกับคนดื้อรั้นอย่างคุณ" คีย์รู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดถูกสูบหายไปวูบหนึ่ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว ใบหน้าคมคายของเพลิงอยู่ใกล้เสียจนเขาสามารถนับเส้นขนตาและเห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่หางคิ้วข้างขวาได้อย่างชัดเจน มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย... อันตรายเสียยิ่งกว่าแบบแปลนโครงสร้างที่วิศวกรคนนี้กำลังพยายามจะรื้อทิ้ง "ถอยไปค่ะเพลิง คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของฉันในเวลางานแบบนี้" คีย์เชิดหน้าขึ้น พยายามดึงสติแล้วผลักอกแกร่งเบา ๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่าเพลิงกลับไม่ขยับเขยื้อนเขยายแม้แต่น้อย กลับกัน มือหนายื่นไปแตะที่เมาส์ไร้สายบนโต๊ะ แล้วคลิกเปลี่ยนหน้าจอเป็นภาพจำลองโครงสร้างทางวิศวกรรมที่คำนวณมาอย่างรัดกุมจนน่าหมั่นไส้ "ผมไม่ได้ล้ำเส้นงานออกแบบของคุณครับ... ผมแค่กำลัง ‘แก้ผ้า’ ความคิดเพ้อเจ้อของคุณให้ทีมงานดูต่างหาก ว่ามันพังทลายได้ง่ายแค่ไหนถ้าฝืนสร้าง" เพลิงหันกลับมาสบตาตรง ๆ นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและท้าทายในระดับที่ทำเอาคีย์อยากจะหยิบแฟ้มงานฟาดหน้าหล่อ ๆ นั่นสักทีสองที "ถ้าคุณยังยืนกรานจะเอาแบบนี้ ผมในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกร... ขอใช้อำนาจปัดตกแบบนี้ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" "คุณว่ายังไงนะ?!" คีย์ตบโต๊ะประชุมดังปัง ลุกขึ้นยืนประจันหน้าจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ความโกรธพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งปัดตกงานของฉันนะเพลิง! แบบนี้มันเป็นการใช้อำนาจเผด็จการชัด ๆ!" "ถ้าการปกป้องชีวิตคนนับร้อยคือความเผด็จการ... ยินดีด้วยค่ะ คุณกำลังคุยกับเผด็จการตัวจริง" เพลิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดไร้ความปรานี "ประชุมพอแค่นี้เถอะครับ แยกย้าย... ส่วนคุณคีย์ อยู่คุยเคลียร์เรื่องโครงสร้างกับผมต่อตามลำพัง" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ทีมงานต่างรีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วเดินทยอยออกไปจากห้องประชุมอย่างรวดเร็วราวกับหนีตาย ไม่มีใครกล้าหันกลับมามองคู่กัดประจำออฟฟิศคู่นี้ที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตใส่กันจนอากาศร้อนระอุ ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที ห้องประชุมใหญ่ก็เหลือเพียงแค่ความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ ประตูกระจกบานใหญ่ปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงคลิกเบา ๆ คีย์ยืนหายใจหอบกระชั้น อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ เขาตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่คนที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ฝั่งตรงข้าม "คุณต้องการอะไรอีกเพลิง? อยากจะเหยียบย่ำผลงานของฉันให้จมดินนักหรือไง?" สถาปนิกหนุ่มเอ่ยเสียงสั่นด้วยความคับแค้นใจ มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เพลิงถอนหายใจยาวนานออกมาก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะประชุมเข้ามาใกล้ชิดอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีโต๊ะกั้นขวางกลาง ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางแสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านกระจก วิศวกรหนุ่มลดมาดขรึมลงเล็กน้อย แววตาที่มองมาเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและอ่อนลงอย่างกะทันหัน จนคีย์เผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความไม่ชิน "ผมไม่ได้อยากเหยียบย่ำผลงานของคุณ..." เพลิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่าง "แต่ผมแค่อยากให้คุณ... มองความจริงบ้าง คีย์" "ความจริงอะไรล่ะ? ความจริงที่คุณเอาแต่ขัดขาฉันทุกโปรเจกต์น่ะเหรอ?" "ความจริงที่ว่า..." เพลิงก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว จนหลังของคีย์ชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี มือหนายกขึ้นทาบกับกระจกข้างศีรษะของสถาปนิกหนุ่ม กักตัวเขาไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกลิ่นบุคลิกอันดุดันโอบล้อมตัวคีย์ไว้ทั้งหมด "ความจริงที่ว่า... เวลาที่คุณดื้อใส่ผมแบบนี้ มันน่ารำคาญ... แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ผมละสายตาไปจากคุณไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว" หัวใจของคีย์กระตุกวูบอย่างรุนแรง ความโกรธเมื่อครู่นี้หายวับไปกับตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลังจนขนลุกซู่ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเพลิงลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย..." คีย์พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น แต่ปลายนิ้วแข็งแรงของเพลิงกลับเอื้อมมาเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ อย่างบังคับ "ผมไม่ได้บ้า... และผมก็พูดจริงทุกคำ" เพลิงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะเข้ากับใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงพร่าต่ำกระซิบชิดริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก "ถ้าคุณคิดว่างานออกแบบของคุณมันเจ๋งนัก... งั้นคืนนี้เราไปเคลียร์กันต่อที่คอนโดผม ให้คุณอธิบายให้ผมฟังทั้งคืนเลยดีไหม ว่าทำไมเส้นโค้งงี่เง่าของคุณถึงสำคัญกว่าชีวิตของวิศวกรคนนี้" ยังไม่ทันที่คีย์จะได้อ้าปากด่าทอหรือปฏิเสธคำพูดจาอวดดีนั้น ประตูห้องประชุมที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของสถาปัตยกรรมฝึกงานสาวที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศอันตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกตรงหน้า "พี่คีย์คะ! แย่แล้วค่ะ! แบบจำลองโครงสร้างที่ตึกบี... อยู่ ๆ มันก็เกิดรอยร้าวขึ้นมาตอนนี้เลยค่ะ!" เพลิงชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบนจากใบหน้าของคีย์ไปยังน้องฝึกงานทันที ขณะที่สถาปนิกหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข่าวสารนั้นทำลายความเคลิบเคลิ้มทั้งหมดลงในพริบตา... และสิ่งที่รอพวกเขาอยู่เบื้องล่าง ไม่ใช่แค่รอยร้าวธรรมดา แต่มันคือวิกฤตที่อาจเปลี่ยนเกมชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บและร่วมลุ้นไปกับเคมีที่ร้อนระอุคู่นี้ด้วยกันนะคะ!