รสสัมผัสหลังเลิกงาน

"ถอยออกไปหน่อย เพลิง... นี่มันบาร์ ไม่ใช่ไซต์งานที่คุณจะมาจ้องจับผิดแปลนโครงสร้างของผม" คีย์ขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับบาร์ไม้ขัดเงา กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากกายแกร่งของชายตรงหน้าทำเอาสติสัมปชัญญะของสถาปนิกปากจัดเริ่มรวนเร เขาพยายามสร้างระยะห่าง แต่เพลิงกลับก้าวประชิดเข้ามาอีกหนึ่งจังหวะอย่างใจเย็น แววตาของวิศวกรหนุ่มที่ปกติจะราบเรียบราวกับผิวน้ำนิ่ง กลับไหวระริกด้วยความหมายบางอย่างที่คีย์อ่านไม่ออก "ผมไม่ได้มาดูแปลน" เพลิงเอ่ยเสียงต่ำพลางวางมือลงบนขอบบาร์ กักขังร่างโปร่งไว้ระหว่างแขนแกร่ง "ผมมาดูว่า 'ศิลปิน' ที่เอาแต่แก้แบบจนคนหน้างานจะตายกันหมดเนี่ย... เวลาเมาแล้วจะยังปากเก่งได้สักกี่น้ำ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "งั้นคุณก็คงผิดหวังแล้วล่ะ เพราะถึงผมจะเมา แต่ถ้าเจอหน้าวิศวกรซื่อบื้ออย่างคุณ ผมก็ยังด่าไฟแลบได้เหมือนเดิม... อ๊ะ!" มือแกร่งของเพลิงคว้าข้อมือของคีย์ที่พยายามจะผลักอกเขาออกไปกดลงกับพื้นบาร์ แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนน่าเกลียด แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดพอจะสั่งให้คีย์หยุดขัดขืน บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกไปด้วยเสียงเพลงและผู้คนดูเหมือนจะพร่าเลือนไปในวินาทีนี้นิ่งงัน "คุณรู้ไหมคีย์..." เพลิงโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่เหนือริมฝีปากที่สั่นระริกของอีกฝ่าย "เวลาที่คุณโกรธ แล้วคิ้วขมวดเข้าหากันแบบนี้... มันทำลายฟิสิกส์ในหัวผมจนพังไม่เป็นท่าเลย" "คุณ... คุณพูดเรื่องอะไร" คีย์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วใบหน้า กำแพงเหล็กที่เขาใช้กั้นความรู้สึกตัวเองมาตลอดนับตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์เริ่มสั่นคลอนราวกับโครงสร้างที่ไม่ได้รับน้ำหนักตามคำนวณ "ผมกำลังพูดถึงความอดทนที่มันกำลังจะถึงขีดสุด" เพลิงขยับนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ บนข้อมือบางที่เขาจับไว้ สายตาสีเข้มไล่สำรวจใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มราวกับจะแกะรอยจินตนาการที่ซ่อนอยู่ภายใน "ทุกครั้งที่คุณเถียงผม ทุกครั้งที่คุณจ้องจะเอาชนะ... คุณรู้ไหมว่ามันกระตุ้นให้ผมอยากทำอะไรบ้าง" คีย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาอย่างที่เคยทำ ปากที่มักจะพ่นคำประชดประชันถูกเม้มแน่นเข้าหากัน ดวงตาคู่นั้นวูบไหวและอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งที่เคยสวมใส่ไว้ดั่งชุดเกราะค่อยๆ ร่วงหล่นลงทีละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวของบาร์แห่งนี้ "อยากทำอะไร..." คีย์ถามเสียงแผ่ว เป็นครั้งแรกที่ความมั่นใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ เพลิงยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากวิศวกรผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์ แต่มันคือรอยยิ้มของชายผู้กระหายในบางสิ่งมาแสนนาน เขาลดมือที่กักขังคีย์ไว้ลงมาเชยคางมนขึ้น สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ "อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะว่า... ศิลปะบนเตียงของคุณ จะ 'สมบูรณ์แบบ' เหมือนแบบที่ส่งให้ผมตรวจหรือเปล่า" คีย์ชะงัก ร่างกายแข็งทื่อในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหยุดหายใจ กลิ่นอายความอันตรายที่เพลิงแผ่ออกมานั้นหอมหวานและเย้ายวนเกินกว่าจะปฏิเสธ แต่ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหลุดปากตอบรับเสียงเรียกของสัญชาตญาณ— *แกร๊ก* เสียงเปิดประตูบาร์ที่ดังขึ้นพร้อมกับความเย็นเยียบที่แล่นเข้ามากระทบประสาทสัมผัส ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว เพลิงหันขวับไปมองยังทางเข้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเย้ายวนเป็นความรำคาญใจที่ฉายชัด ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาไม่ได้มองมาที่คีย์ แต่กลับจับจ้องไปยัง 'เอกสารลับ' ที่เพลิงถือติดมือมาด้วยก่อนจะเดินเข้ามาในบาร์ และสิ่งที่คนมาใหม่พูดออกมาประโยคถัดมา ทำเอาโลกของคีย์พังทลายลงในพริบตา "ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นโปรเจกต์นี้กลายเป็นเศษเหล็ก... ก็วางมือจากเขาทันทีครับ คุณเพลิง" แบล็กเวลเวตหวังว่าตอนที่ 8 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!