รหัสลับในแบบร่าง

เสียงกระแทกของแฟ้มแปลนโครงสร้างหนาเตอะกระทบลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงนั้นดังพอจะกลบเสียงลมหายใจของคนทั้งห้องให้เงียบสนิท "ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นโปรเจกต์นี้กลายเป็นเศษเหล็ก... ก็วางมือจากเขาทันทีครับ คุณเพลิง" คำพูดทิ้งท้ายจากตอนที่แล้วยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ รสชาติของความกรุ่นโกรธยังไม่ทันจางหายจากปลายลิ้น แต่เพลิงกลับเลือกที่จะไม่โต้ตอบด้วยวาจา วิศวกรหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอกไม่ได้ขยับตัวหนີ เขากลับก้าวล่วงเข้าไปประชิดพื้นที่ส่วนตัวของสถาปนิกปากจัดอย่างคีย์ ท่าทางคุกคามแบบนั้นทำให้คนตัวบางกว่าต้องผถะถอยหลัง จนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางโมเดลจำลอง แบล็กเวลเวตขอยืนยันตรงนี้เลยนะคะว่า เคมีของทั้งคู่ในวินาทีนี้มันร้อนระอุเสียจนกระจกใสกั้นห้องแทบละลาย คีย์เชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววพยศแม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือเรียวบางพยายามดันอกแกร่งของอีกฝ่ายไว้ แต่มันก็แทบไม่สะเทือนร่างหนาที่ยืนตระหง่านราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก "ถอยไปนะเพลิง คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมเรื่องการออกแบบ!" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองอย่างเอาเรื่อง "โปรเจกต์ 'The Prism' นี่คือจิตวิญญาณของผม ถ้าเสาบ้าๆ ของคุณมันทำให้เส้นโค้งนี้พัง ผมนี่แหละจะรื้อทิ้งด้วยมือตัวเอง" เพลิงไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ลอยวนอยู่รอบตัว วิศวกรหนุ่มมองลึกลงไปในดวงตาของสถาปนิกจอมดื้อรั้น คมสายตานั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเหนื่อยล้า... และบางสิ่งที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่คนปากแข็งจะยอมรับ นิ้วแกร่งที่เคยจับแต่ประแจและเครื่องมือวัด กลับเอื้อมขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วหยาบกร้านปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคีย์ออกอย่างเบามือ สัมผัสที่คาดไม่ถึงนั้นทำให้คีย์ชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกレイピ สติที่เคยพรั่งพรูด้วยคำด่าทอหายวับไปกับตา ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นแข่งกัน "คุณคิดว่าผมใจร้ายกับงานของคุณเหรอ... คีย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา มันไม่ใช่การต่อล้อต่อเถียง แต่มันคือความจริงใจที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากความอึดอัดที่สะสมมานาน คีย์เม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีความกดดันจากนัยน์ตาคู่นั้น "อย่ามาเรียกชื่อผมแบบนี้... แล้วก็เลิกทำตัวเป็นพ่อพระสักที คุณก็แค่ไอ้วิศวกรหัวโบราณที่เกลียดศิลปะ!" "ผมไม่ได้เกลียดศิลปะ" เพลิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนคีย์ต้องหันกลับมาสบตาอีกครั้ง "แต่ผมเกลียดเวลาที่เห็นคุณเอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนความเพอร์เฟกต์บ้าๆ นี่" มือที่เคยประคองหน้าผากเลื่อนลงมาจับข้อมือบางของคีย์ไว้ แน่นหนาแต่ไม่เจ็บ เพลิงพาอีกฝ่ายเดินมาที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ตรงจุดที่กางแบบร่างโครงสร้างสามมิติของอาคารชุดล่าสุดเอาไว้ บนนั้นมีรอยดินสอขีดฆ่า เต็มไปด้วยโน้ตย่อด้วยลายมือหวัดๆ ของคีย์ที่เขียนแก้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระดาษยับย่น คีย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเพลิงกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้น รอยดินสอสีแดงที่วงกลมจุดผิดพลาดไว้ซ้ำๆ ฟ้องชัดเจนว่าเจ้าของผลงานไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน ใต้ตาของสถาปนิกหนุ่มมีรอยคล้ำจางๆ ที่ต่อให้ใช้เครื่องสำอางกลบแค่ไหนก็ซ่อนความร่วงโรยไว้ไม่มิด คีย์พยายามดึงมือกลับ แต่เพลิงไม่ยอมปล่อย เขากุมข้อมือนั้นไว้มั่น บังคับให้คีย์ต้องยืนเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เกราะป้องกันอันแข็งกระด้าง "ดูนี่สิครับ..." เพลิงใช้นิ้วเคาะเบาๆ ลงบนกระดาษแปลนตรงจุดที่คีย์เครียดที่สุด "คุณคำนวณน้ำหนักพาร์ทิชันกระจกตรงนี้ผิดพลาดไปสองเซนติเมตร เพราะอะไร? เพราะคุณไม่ได้นอนมาสามวัน คุณใช้กาแฟแทนข้าว และคุณกำลังฝืนทำมันให้เสร็จก่อนกำหนดส่งพรุ่งนี้เช้า ทั้งที่ร่างกายคุณแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว" คำพูดนั้นแทงใจดำจนคีย์พูดไม่ออก ความลับที่พยายามปกปิด ความอ่อนล้าที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มหยันและวาจาเชือดเฉือน ถูกเพลิงถอดรหัสออกมาจนหมดเปลือก ความรู้สึกอัดอั้นตันใจตีรวนขึ้นมาที่ลำคอจนขอบตาร้อนผ่าว แต่วิสัยของคนปากแข็งมีหรือจะยอมน้ำตาตกให้ใครเห็น "เรื่องของผม..." คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในอก น้ำเสียงสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ "ต่อให้ผมจะตายคาโต๊ะนี่ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมาใส่ใจ! กลับไปดูแลเสาบ้าๆ ของคุณเถอะน่า!" เพลิงถอนหายใจยาวนาน เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่ แรงกดดันจากความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ดื้อรั้นไม่แพ้กัน "มันเป็นเรื่องของผม... เพราะถ้าคุณล้มลงไปในโปรเจกต์นี้ คนที่ต้องรับผิดชอบโครงสร้างทั้งหมดต่อจากคุณ ก็คือผม" เพลิงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนทำเอาขนลุกซู่ "และที่สำคัญ... ผมไม่อยากเห็นคนที่ผมสนใจต้องมาทรมานตัวเองแบบนี้" คำว่า *"คนที่ผมสนใจ"* หลุดออกมาจากปากของวิศวกรสายดิ่งผู้แสนเคร่งขรึม ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางความเงียบ คีย์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้ปุ่มป้องกัน หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วตอนนี้แทบจะหลุดออกมานอกอก เลือดสูบฉีดพุ่งพล่านจนใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด สถาปนิกปากจัดอ้าปากค้างจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อเพลิงเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม ทำให้สติสัมปชัญญะของคีย์หลุดลอยไปไกลลิบ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเคมีกำลังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด— *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ไม่ได้ล็อกไว้ "คุณคีย์คะ! เอกสารขออนุมัติงบด่วนจากท่านประธาน... อุ๊ย!" เสียงใสของเลขาฯ สาวหยุดชะงักกึกทันทีที่เปิดประตูเข้ามาเจอภาพประธานโปรเจกต์และวิศวกรโครงสร้างยืนแนบชิดกันในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน เอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นกระจกเสียงดังสนั่น เพลิงผละตัวออกจากคีย์อย่างรวดเร็วด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ ตรงกันข้ามกับคีย์ที่หน้าแดงแจ๋ รีบก้าวถอยหลังจนสะดุดขาตัวเองเกือบล้มหัวทิ่มพื้น ทว่า... ก่อนที่แผ่นหลังของคีย์จะกระแทกพื้นห้อง มือหนาของเพลิงก็คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงกระซิบพร่าต่ำที่ดังชิดริมหูท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเลขาฯ หน้าห้อง "เกมยังไม่จบหรอกครับ... คุณสถาปนิก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำความฟินและร่วมลุ้นไปกับเคมีที่ร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ!