แผนการชั่วร้ายในเงามืด

ความเงียบงันภายในห้องประชุมลับชั้นบนสุดของมหาวิหารคลาวด์ซิตี้ไม่ได้สื่อถึงความสงบสุข แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้ทุกชีวิตที่หายใจเข้าออกให้แหลกสลายเป็นจุล ไคเซอร์ หัวหน้ากิลด์ ‘ดรากอนแฟง’ ผู้ครอบครองบัลลังก์อันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ กำลังจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยดวงตาที่ฉายแววระแวงระวัง ข้อมูลตัวเลขความเสียหายจากดันเจี้ยนระดับตำนานเมื่อคืนก่อนไหลผ่านเรตินาของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวเลขเหล่านั้นไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ มีเพียงบันทึกสั้นๆ ว่า มอนสเตอร์ระดับบอสถูกกำจัดด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว—การโจมตีจากเวทมนตร์ไร้ธาตุที่ไม่มีอยู่ในสารบบของเกม "นายท่าน... ท่านกำลังคิดถึงเรื่องของมันอยู่ใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำของรองหัวหน้ากิลด์ดังขึ้นทำลายความเงียบ ไคเซอร์ไม่ได้หันไปมอง ลูกน้องคนสนิทคนนี้รู้ใจเขาดีที่สุด แต่ความจริงข้อนั้นแหละที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด "แกคิดว่าเรื่องบังเอิญมันมีอยู่จริงในเกมนี้งั้นรึ ลุค?" ไคเซอร์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผู้เล่นหน้าใหม่ที่ไม่มีแม้แต่สังกัดกิลด์ ไม่มีประวัติการเติมเงินระดับวีไอพี แต่กลับสามารถทำลายสถิติการเคลียร์ดันเจี้ยนที่พวกเราใช้เวลาวางแผนมาเป็นเดือนได้ภายในพริบตา... แกคิดว่าเขาเป็นแค่ผู้เล่นธรรมดาจริงๆ หรือไง" ลุคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เราตรวจสอบไอพีและฮาร์ดแวร์ของเขาแล้วครับ ทุกอย่างสะอาดหมดจด ราวกับว่าเขาเป็นตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นมาจากระบบโดยตรง... หรือว่าเขาจะเป็นผู้ทดสอบระบบลับของบริษัทเกม?" "ไม่มีทาง บริษัทไม่เคยมีนโยบายแทรกแซงแบบนี้" ไคเซอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาพาดทับโต๊ะประชุมสีดำสนิท "สิ่งเดียวที่เป็นไปได้คือ... มันกำลังใช้ช่องโหว่บางอย่างที่เหนือกว่าบั๊กทั่วไป หรือไม่ก็... มันถือครองพลังที่ระบบไม่อาจตรวจสอบได้" ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของระเบียงหินอ่อนซึ่งมองลงมาเห็นทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ของมหานครคลาวด์ซิตี้ เอเลียสกำลังยืนกอดอกรับสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่าน ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังยอดมหาวิหารของกิลด์ดรากอนแฟงด้วยความนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความตื่นตระหนกต่อการสืบสวนของฝ่ายตรงข้าม เซเลสเทียก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับเสียงกระซิบของภูตผี ชุดเกราะสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์ขับเน้นให้เรือนร่างระหงของเธอดูกล้าแกร่งและงดงามในคราเดียวกัน ในมือของเธอถือถ้วยชาอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น แต่เธอกลับไม่ได้ยื่นมันให้เขา เพราะรู้ดีว่าเวลานี้สมาธิของนายเหนือหัวกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านหมากกระดานใหญ่ "ดูเหมือนว่าสุนัขล่าเนื้อของไคเซอร์เริ่มจะได้กลิ่นอายเวทมนตร์ที่เราทิ้งไว้แล้วนะครับ นายท่าน" เซเลสเทียกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียաբรบแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ายวนและจงรักภักดีอย่างสุดซึ้ง ดวงตาคู่สวยมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มด้วยความหลงใหล "ให้ฉันไปจัดการกวาดล้างพวกมันเสียตอนนี้เลยดีไหมคะ... เอ๊ย... ดีไหมครับ" เธอมือรีบเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงทันทีเมื่อตระหนักถึงความเคยชิน เอเลียสเหลือบสายตากลับมามองหญิงสาวเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยาก "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปก่อน เซเลสเทีย การเด็ดดอกไม้ตอนที่มันยังไม่ผลิบานเต็มที่... มันขาดความตื่นเต้นไปหน่อยว่าไหม" "ตามบัญชาครับ นายท่าน" เซเลสเทียโน้มศีรษะลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่ริมฝีปากของอดีตแม่ทัพหญิง "ฉันจะคอยดูว่าพวกมันจะใช้ความโง่เขลาไต่เต้าขึ้นมาหาความตายได้เร็วแค่ไหน" ตัดภาพกลับมาที่ห้องประชุมของไคเซอร์ ความตึงเครียดพุ่งสูงจนถึงขีดสุดเมื่อหน้าจอระบบตรงกลางห้องกะพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบความปลอดภัยดังสนั่นหวั่นไหว "เกิดอะไรขึ้น!" ไคเซอร์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น "นายท่านครับ! ระบบป้องกันหลักของกิลด์เรา... ถูกเจาะเข้าแล้วครับ!" แฮกเกอร์ประจำกิลด์ตะโกนเสียงหลง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "ไม่ใช่การโจมตีแบบ DDoS หรือการพยายามถอดรหัสธรรมดา... แต่มันคือการเขียนทับโค้ด! มีใครบางคนกำลังลบฐานข้อมูลสมาชิกทั้งหมดของเราจากภายนอก!" ไคเซอร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง รีบพุ่งตัวไปที่หน้าจอหลัก ภาพที่ปรากฏไม่ใช่โค้ดโปรแกรมซับซ้อน แต่เป็นสัญลักษณ์รูปวงแหวนเวทสีครามคุ้นตา—สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในบันทึกการสังหารบอสเมื่อคืนนี้ ก่อนที่ไคเซอร์จะทันได้ออกคำสั่งใดๆ หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่แสนเยือกเย็น ก่อนที่บานประตูเหล็กกล้าหนาตันนับตันจะค่อยๆ แหลกละเอียดเป็นผุยผงด้วยแรงดันเวทมหาศาลที่ทะลักล้นเข้ามา และที่ยืนอยู่ ณ เบื้องหน้าความพินาศนั้น คือร่างเงาของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเซิร์ฟเวอร์ไว้ในกำมือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ