รางวัลที่เทพเจ้าไม่กล้าแตะต้อง

"ประกาศเตือนจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ ผู้บุกรุกนอกระบบกำลังเคลื่อนพล..." เสียงสังเคราะห์จากระบบแจ้งเตือนก้องกังวานเสียดแก้วหู บรรยากาศภายในห้องโถงโบราณของซากปรักหักพังแห่งเทพเจ้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงอิฐปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับหิมะสีเทา ทว่ากลางมหาวิหารแห่งนั้น เอเลียสกลับยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก สายตาคมกริบมองตรงไปยังรอยแยกมิติสีม่วงเข้มที่กำลังฉีกขาดออกเป็นทางยาว แรงกดดันระดับพระเจ้าแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เซเลสเทียก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลัง ร่างเพรียวบางในชุดเกราะสีเงินยวงกระชับดาบยาวในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้ใบหน้าสวยงามจะปรากฏร่องรอยความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด แต่ดวงตาคู่คมของอดีตแม่ทัพหญิงกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดุดันที่พร้อมจะพุ่งเข้าฉีกกระชากทุกสิ่งที่กล้าเข้ามาขวางทางผู้เป็นนาย "นายท่าน... พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามสิบนาทีครับ" เซเลสเทียกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เธอขยับตัวเข้ามาบังมุมอับด้านข้างให้เอเลียสโดยสัญชาตญาณ "ให้ฉันจัดการพวกสุนัขรับใช้จากดินแดนเบื้องบนพวกนั้นก่อนดีกว่าไหมครับ" เอเลียสยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนอากาศว่างเปล่าเบาๆ ไอหมอกสีดำสนิทพลաբพวยพุ่งออกมาจากเงาเท้าของเขา ก่อตัวเป็นระลอกคลื่นพลังงานที่ทรงอานุภาพจนทำให้รอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวต้องชะงักงัน "ไม่ต้องหรอก เซเลสเทีย" เอเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิท เต็มไปด้วยอำนาจที่กดข่มทุกสรรพสิ่ง "พวกมันไม่ใช่เป้าหมายที่เราต้องเสียเวลาขับไล่... สิ่งที่รอเราอยู่หลังประตูมิตินั้นต่างหาก คือของจริง" สิ้นคำพูดของเอเลียส ท้องฟ้าจำลองเหนือสมรภูมิคลาวด์ก็พลันมืดสนิท เมฆหมอกสีเลือดแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วสารทิศ แรงกดดันจาก "ผู้บุกรุกนอกขอบเขต" แผ่พุ่งทะลวงชั้นบรรยากาศลงมาจนผู้เล่นนับแสนคนที่อยู่แถบชานเมืองต่างทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ไคเซอร์ หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่กำลังเฝ้าติดตามสถานการณ์ผ่านจอภาพผลึกมานาถึงกับหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากเมื่อตระหนักว่าพลังงานระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่ระบบเกมทั่วไปจะสร้างขึ้นมาได้ ภายในห้องโถงโบราณ แสงสว่างวาบสีทองเจิดจ้าสาดส่องทะลุผ่านรอยแยกมิติ พร้อมกับร่างของทหารยามแห่งสวรรค์ในชุดเกราะเทวะเรืองแสงสิบสองนายที่ก้าวเดินออกมาอย่างองอาจ พวกมันคือหน่วยกวาดล้างพิเศษจากดินแดนแห่งพระเจ้า สิ่งมีชีวิตระดับบอสลับที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายล้างผู้เล่นที่บังอาจล่วงล้ำเขตหวงห้าม "มนุษย์สามหาว... เจ้าบังอาจฝ่าฝืนกฎแห่งสวรรค์ และครอบครองพลังต้องห้าม" เสียงก้องกังวานราวกับฟ้าผ่าดังมาจากหัวหน้าทหารเทวะ มันชี้หอกเพลิงเข้าใส่เอเลียสด้วยแววตาดูแคลน "จงคุกเข่าลงแล้วมอบวิญญาณของเจ้าให้เราชำระล้างเสียแต่ดีๆ มิฉะนั้น..." "มิฉะนั้นอะไรหรือครับ?" เอเลียสแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยำเกรงใดๆ ชายหนุ่มก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว แรงโน้มถ่วงรอบตัวก็พลันพลิกผัน ทหารเทวะทั้งสิบสองนายที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศถึงกับร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ราวกับถูกภูเขาขนาดยักษ์กดทับลงบนบ่า เซเลสเทียลอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอชื่นชมเสี้ยววินาทีนี้เหลือเกิน วินาทีที่พวกพองขนพองขนเหล่านั้นหลงคิดว่าตนเองคือนักล่า ก่อนจะตระหนักได้ว่าพวกมันเป็นได้แค่เหยื่อใต้เงาเท้าของเอเลียสเท่านั้น "แก... แกเป็นใครกันแน่! ทำไมถึงมีพลังกดข่มเทวะได้!" หัวหน้าทหารเทวะพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เลือดสีทองไหลรินจากมุมปาก ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์เริ่มแตกร้าวเป็นริ้วๆ เอเลียสไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ห้วงมิติเบื้องหน้าก็ฉีกขาดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นหีบสมบัติโบราณที่ลอยอยู่กลางกระแสธารแห่งกาลเวลา หีบสมบัติที่ถูกผนึกด้วยโซ่ตรวนแห่งพันธสัญญาโบราณ และไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในสมรภูมิคลาวด์เคยสัมผัสมันมาก่อน *[แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่นเอเลียสบรรลุเงื่อนไขลับขั้นสูงสุด - ปลดล็อก 'รางวัลที่เทพเจ้าไม่กล้าแตะต้อง' - อาวุธระดับตำนานที่สาบสูญ 'ดาบแห่งปฐมกาล: อิมพีเรียล เบรกเกอร์']* สิ้นเสียงแจ้งเตือน โซ่ตรวนสีทองนับร้อยเส้นก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แสงสว่างเจิดจ้าสีฟ้าครามผสมประกายดาราพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ผ่าทะลุเมฆหมอกสีเลือดจนสว่างวาบไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ดาบยาวโบราณลวดลายประณีตไร้ที่ติ ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของเอเลียส เพียงแค่คมดาบสัมผัสกับอากาศรอบข้าง มิติโดยรอบก็ปริแตกเป็นรอยร้าวสีดำทมิฬทันที ทหารเทวะทั้งหมดเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พวกมันจำอาวุธชิ้นนี้ได้ อาวุธที่เคยสังหารเทพเจ้าโบราณในยุคสงครามบรรพกาล อาวุธที่แม้แต่สวรรค์ยังต้องสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดแตะต้องเด็ดขาด! "หนี... หนີเร็วเข้า!" หัวหน้าทหารเทวะแผדเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก มันพยายามจะหันหลังกลับเข้าไปในรอยแยกมิติ ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว เอเลียสยกดาบในมือขึ้นช้าๆ สายตากวาดมองร่างที่กำลังสั่นเทาของพวกมันด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ออกมาว่า "จบการละเล่นเพียงเท่านี้เถอะครับ" ชั่วพริบตาที่คมดาบถูกเหวี่ยงออกไป คลื่นดาบสีครามประกายดาราพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือแสง กลืนกินร่างของทหารเทวะทั้งสิบสองนายหายไปในพริบตาโดยไม่มีแม้แต่เศษซากหลงเหลือ แรงระเบิดจากการโจมตีครั้งนั้นส่งผลให้หน้าจอระบบของผู้เล่นทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ขึ้น "Error" สีแดงฉานพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ไคเซอร์ที่นั่งมองเหตุการณ์ผ่านหน้าจอควบคุมหลักในสำนักงานใหญ่ถึงกับผุดลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือดเมื่อตระหนักว่าอำนาจเงินและบั๊กเกมที่เขามี เป็นเพียงแค่เศษฝุ่นเมื่อเทียบกับสิ่งที่เอเลียสเพิ่งครอบครอง ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วสมรภูมิ รอยแยกมิติอีกแห่งหนึ่งที่ใหญ่กว่าเดิมนับร้อยเท่าก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเอเลียส พร้อมกับเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงที่ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด... เสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจจัดอยู่ในหมวดหมู่ "ผู้เล่น" หรือ "NPC" ทั่วไปได้ เซเลสเทียหันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจ เธอกำดาบในมือแน่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่แท้จริง "นายท่าน... ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง จะเพิ่งเดินทางมาถึงนะครับ" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งนี้ และพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ