คดีปริศนาในวังหลวง

"ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะคะ... ท่านพี่" เสียงหวานใสที่ก้องกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกุหลาบขาวในพระราชวังหลวง ทำเอาบรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวเหน็บ ร่างของลูเซียน่า วาเลนเซีย ยืนหยัดอย่างสง่างามในชุดกระโปรงยาวสีรัตติกาลปักด้ายเงินระยิบระยับ ท่วงท่าของเธอนั้นทั้งเย่อหยิ่งและทรงอำนาจจนเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ถึงกับต้องหลบสายตา เบื้องหน้าของเธอคือร่างขององค์ชายรองผู้กำลังหน้าซีดเผือด เขากำลังตกเป็นผู้ต้องหาคนสำคัญในคดีลอบวางยาพิษรัชทายาท และหลักฐานชิ้นสำคัญทั้งหมดกำลังชี้เป้ามาที่เขาอย่างดิ้นไม่หลุด "เธอ... เธอมันนางปีศาจ ลูเซียน่า! เป็นฝีมือเธอใช่ไหมที่จัดฉากเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมา!" องค์ชายรองตะคอกเสียงสั่นเครือ ความหวาดกลัวฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่พองโต ขณะที่เขาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาหินอ่อน ลูเซียน่ายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظਰสีมรกตของเธอกวาดมองขุนนางฝ่ายตรงข้ามที่เคยเหยียบย่ำเธอในอดีตทีละคน ช้าๆ และทรงพลัง "จัดฉากหรือคะ? คำนี้ช่างน่าขันสิ้นดี เพคะ... หม่อมฉันเป็นเพียงสุภาพสตรีตัวเล็กๆ ที่บังเอิญผ่านมาเจอ 'ความจริง' ที่เน่าเฟะใต้พรมหรูหราของราชวงศ์ต่างหากล่ะคะ" เธอก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความตายของอีกฝ่าย ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของห้องโถง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปชั้นดีกำลังยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์ของคาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ จ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนเรือนนาฬิกาหรูราคาสมบัติของชาติ เขามิได้เอ่ยวาจาใดๆ ออกมาสักคำ ทว่ารัศมีกดดันและความมั่งคั่งมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ไม่มีขุนนางคนกล้าแม้แต่จะหายใจแรง อำนาจเงินตราในมือของคาร์ลอสในตอนนี้ คือเกราะเหล็กที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งพร้อมจะซื้อทั้งราชบัลลังก์นี้ได้ หากใครกล้าแตะต้องดวงใจของเขาแม้แต่ปลายเล็บ "หลักฐานการสั่งซื้อดอกบัวราตรีสีเพลิงจากตลาดมืด คราบพิษที่ติดอยู่บนแหวนประจำตำแหน่งของพระองค์ และพยานปากเอกที่หม่อมฉันเพิ่ง 'เมตตา' ช่วยเหลือครอบครัวของเขาให้พ้นจากการถูกปิดปาก..." ลูเซียน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ "ทั้งหมดนี้... เพียงพอที่จะทำให้องค์ชายผู้สูงศักดิ์ กลายเป็นนักโทษกบฏในชั่วข้ามคืนหรือไม่เพคะ?" "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไง!" "หม่อมฉันกล้ามากกว่าที่พระองค์ทรงคิดเสียอีกนะคะ" ลูเซียน่าตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนที่เคยเหยียบย่ำเธอดิ่งลงสู่เหวลึก "จำได้ไหมคะ? วันที่ท่านพี่ผลักหม่อมฉันตกจากระเบียงในคืนงานเลี้ยงฤดูหนาว... วันนั้น หม่อมฉันก็เคยอ้อนวอนขอความเมตตาแบบนี้เช่นกัน แต่วันนี้... ถึงตาของพระองค์บ้างแล้วล่ะค่ะ" องค์ชายรองทรุดฮวบลงกับพื้น ขาสั่นเทาจนไม่สามารถพยุงร่างตัวเองได้ ความพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อเหล่าทหารหลวงก้าวเข้ามาล้อมกรอบพร้อมอาวุธครบมือตามสัญญาณมือที่ลูเซียน่าส่งให้ ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้ว ความโกลาหลครั้งใหม่ก็เกิดขึ้นอย่างไม่มีใครคาดคิด *ปัง!* เสียงประตูบานใหญ่ไม้โอ๊กโบราณถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของราชองครักษ์พิเศษประจำองค์พระจักรพรรดิ ใบหน้าของเขินซีดเผือด เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นราวกับเพิ่งควบม้าฝ่าพายุมาตลอดทั้งคืน "องค์หญิง... ฝ่าบาททรง..." ราชองครักษ์ละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนก "ตราประทับหยกหลวง... ถูกขโมยไปจากห้องพระบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงรายงานนั้น ทั่วทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความโกลาหลขั้นสุดขีด เหล่าขุนนางต่างหน้าซีดเผือดเพราะตระหนักได้ทันทีว่าภัยร้ายที่แท้จริงหาใช่เพียงการลอบวางยาพิษไม่ แต่เป็นวิกฤตการณ์ระดับชาติที่กำลังสั่นคลอนรากฐานของจักรวรรดิ ลูเซียน่าหุบยิ้มทันที แววตาคู่คมหันขวับไปสบตากับคาร์ลอสที่ผละออกจากมุมมืดมาหยุดยืนอยู่เคียงข้างเธออย่างรู้ใจ ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาจับมือเรียวของเธอไว้เบาๆ เป็นดั่งกระแสไฟฟ้าที่ส่งผ่านความมั่นใจ ท่ามกลางวิกฤตที่โหมกระหน่ำ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่ทรงเสน่ห์ก็ผุดขึ้นบนมุมปากของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลก คาร์ลอสไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแค่ควักการ์ดสีดำขอบทองอร่ามที่ปราศจากวงจำกัดออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้ว ก่อนจะหันไปมองหน้าหัวหน้าราชองครักษ์ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้ขนลุก "บอกอดีตองค์จักรพรรดิและพวกสุนัขรับใช้ที่บังAอาจเล่นตลก... ว่าบัญชีลับทั้งหมดในธนาคารหลวง ตอนนี้ถูกบริษัทของผมอายัดไว้เรียบร้อยแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเอวาลินน์มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!