กำแพงที่พังทลาย

“ถอนหุ้นทั้งหมดออกจากตระกูลดัสเชสภายในสามวินาที... คาร์ลอส คุณกำลังจะทำลายรากฐานอำนาจการค้าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเชียวนะคะ” ลูเซียน่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส แสงไฟสลัวจากโคมไฟคริสตัลสะท้อนลงบนใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของอาณาจักร เขาไม่ได้เงยหน้ามองเธอ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรลึกยังคงจับจ้องอยู่ที่กราฟตัวเลขที่พุ่งดิ่งลงเหวบนหน้าจอโฮโลแกรม คาร์ลอสแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาขยับเมาส์เพียงไม่กี่คลิก “อำนาจที่ได้มาจากการกดขี่คนของผม ไม่สมควรอยู่บนกระดานหมากของผมตั้งแต่แรกแล้ว ลูเซียน่า... พวกมันกล้าแตะต้องสิ่งที่ผมรัก ผมก็แค่ต้องรื้อถอนอาคารที่ผุพังนั้นทิ้งเท่านั้นเอง” คำว่า ‘สิ่งที่ผมรัก’ ดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของลูเซียน่า เธอขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย เธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่หลงเชื่อคำหวาน แต่สำหรับคาร์ลอส... ความรักของเขาคือการกระทำ ไม่ใช่คำพูด “การทำลายคู่แข่งแบบถอนรากถอนโคนแบบนี้ คนอื่นจะมองว่าคุณเป็นปีศาจนะคะ” เธอกระซิบ พลางวางมือลงบนไหล่กว้างของเขา สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งภายใต้สูทเนื้อดี คาร์ลอสวางมือทับมือของเธอ ลูเซียน่ารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งผ่านผิวหนัง เขาหันมามองเธอ แววตาที่เคยเย็นชาประดุจน้ำแข็งละลายลงจนเหลือเพียงความโหยหาที่ยากจะปิดบัง “ถ้าเป็นปีศาจเพื่อปกป้องจักรพรรดินีของผมได้ ผมก็ยินดีจะเป็นปีศาจในสายตาคนทั้งโลกครับ” “ฉันไม่ใช่จักรพรรดินีของคุณเสียหน่อย” เธอแย้ง เสียงแผ่วเบาลง “ในใจของผม... คุณคือคนเดียวที่ผมยอมคุกเข่าให้” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความกดดันจากสงครามธุรกิจภายนอกมลายหายไป เหลือเพียงพื้นที่ส่วนตัวที่แสนบีบคั้น ลูเซียน่าโน้มตัวลงไปจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น สายตาของคาร์ลอสไม่ได้มองที่ริมฝีปากเธอ แต่มองลึกลงไปในดวงตาที่เคยผ่านความเจ็บปวดจากการถูกทรยศมานับครั้งไม่ถ้วน “คาร์ลอส... ถ้าวันหนึ่งฉันไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่ฐานอำนาจที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ คุณจะยัง...” “ลูเซียน่า” เขาขัดขึ้น เสียงทุ้มต่ำทรงพลัง “โลกใบนี้อาจจะหันหลังให้คุณ แต่ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้น เงินตรา อิทธิพล หรืออำนาจ... ทั้งหมดที่ผมมี คือเครื่องมือที่ผมจะใช้ปูทางให้คุณเดินอย่างสง่างามที่สุด ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไร แม้แต่ชีวิตของผม... คุณก็หยิบไปได้เลย” เขาไม่ได้พูดเล่น ลูเซียน่ารู้ดีจากประวัติศาสตร์ในชาติที่แล้วของเธอ คาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ คือคนที่ยอมเผาทำลายทุกอย่างเพียงเพื่อทวงความยุติธรรมให้เธอในวินาทีที่เธอหมดลมหายใจ แต่ในชาตินี้ เขาเลือกที่จะจับมือเธอไว้ตั้งแต่วันที่เธอยังเป็นเพียงเศษซากที่เหลือจากกองเพลิง กำแพงในใจของลูเซียน่าที่เธอก่อขึ้นเพื่อป้องกันตนเองมาตลอดหลายปี เริ่มสั่นคลอนและแตกร้าวลงอย่างช้าๆ เธอตัดสินใจก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้น มือเรียวเลื่อนไปสัมผัสแก้มสากของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่เธอเปิดเผยความอ่อนแอให้ใครบางคนเห็น “ถ้าอย่างนั้น... ช่วยพาฉันออกไปจากเกมการเมืองที่สกปรกนี้หน่อยได้ไหมคะ? พาฉันไปในที่ที่มีแค่คุณกับฉัน” คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ามือเธอมากดจูบลงบนหลังมือด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอเป็นของล้ำค่าที่สุดในจักรวาล “คืนนี้... ทุกอย่างที่คุณต้องการจะเป็นจริงครับ” ทว่า ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นทั่วคฤหาสน์ แสงสีแดงฉานสาดส่องเข้ามาในห้องทำงาน จอโฮโลแกรมเบื้องหน้าเปลี่ยนเป็นภาพถ่ายดาวเทียมที่แสดงให้เห็นกองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับร้อยกำลังบุกรุกเข้ามาในเขตน่านฟ้าส่วนตัว คาร์ลอสผุดลุกขึ้น แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไป กลายเป็นนักล่าที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาหยิบสมาร์ทโฟนสีดำสนิทขึ้นมาเพียงเครื่องเดียว นิ้วเรียวรัวคำสั่งผ่านระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ “เตรียมการอพยพด่วน” เขาออกคำสั่งผ่านระบบสื่อสาร “และส่งรหัสทำลายล้าง ‘Black Hole’ ไปยังบัญชีธนาคารของศัตรูทั้งหมดในรัศมีสามกิโลเมตร... ล้างบางให้สิ้นซาก” “คุณจะทำอะไรคะ?” ลูเซียน่าถามพลางกระชับชุดราตรีของเธอให้แน่นขึ้น คาร์ลอสหันมามองเธอ สายตาของเขาเด็ดเดี่ยว “ผมจะแสดงให้พวกสวะนั่นเห็นว่า... การลองดีกับมหาเศรษฐีที่ไม่มีอะไรจะเสีย นอกจากคุณ... มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน” เสียงเฮลิคอปเตอร์รบดังกระหึ่มเหนือหลังคาคฤหาสน์ แรงลมมหาศาลพัดผ่านกระจกบานยักษ์จนร้าวเป็นทางยาว คาร์ลอสคว้ามือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงให้หลบเข้าที่กำบัง แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากห้องทำงาน ประตูเหล็กกล้าที่ควรจะมั่นคงที่สุดกลับถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ควันสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ร่างเงาหนึ่งค่อยๆ ก้าวผ่านม่านควันเข้ามา ลูเซียน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี... บุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะคะ... ท่านพี่” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเอวาลินน์ปลายพู่กันมาโดยตลอดนะคะ