เสียงซุบซิบที่เงียบกริบ

เสียงกระซิบกระซาบที่ดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงแมลงวันในห้องโถงจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ดยุกเซบาสเตียนพลันเงียบกริบลงทันที เมื่อบานประตูไม้สักทองสลักลวดลายวิจิตรถูกผลักให้เปิดออกด้วยแรงผลักเพียงน้อยนิด ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว ไม่มีเสียงดนตรีบรรเลง ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า มีเพียงร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับเข้ารูป ที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ลูเซียน่า วาเลนเซีย อดีตสตรีผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายไร้ค่า ถูกเนรเทศ และถูกสังคมชั้นสูงเหยียบย่ำจนจมดิน บัดนี้เธอกลับมายืนหยัด ณ ใจกลางห้องโถงแห่งนี้อีกครั้ง ด้วยดวงตาสีมรกตที่ฉายแววเยືือกเย็น ดุจดั่งราชินีผู้กุมชะตากรรมของทุกชีวิตในที่นี้ไว้ในกำมือ สายตานับร้อยคู่จ้องมองมายังเธอด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ระหว่างความตกตะลึงพรึงเพริด ความหวาดระแวง และความไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง บรรดาคุณหญิงคุณนายที่เคยร่วมวงนินทาและหัวเยาะเย้ยหยัน ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เหล่าชายหนุ่มผู้เคยปฏิเสธและเหยียดหยามเธอบัดนี้กลับหน้าซีดเผือด ราวกับเห็นผีสางในคราบมนุษย์ "ไม่จริงน่า... นางสารเลวนั่นควรจะตายไปที่ชายแดนแล้วไม่ใช่หรือไง?" เสียงกระซิบจากเลดี้เอลินอร์หลุดลอดออกมาด้วยความตกใจ ทว่าในความเงียบสงัดนี้ มันกลับดังชัดเจนจนก้องกังวานไปทั่วทั้งห้อง ลูเซียน่ามิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดบาปของคนที่เคยทำร้ายเธอ เธอไม่ได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ สักคำ เพราะในโลกใบนี้ อำนาจและเงินตราคือเครื่องพิสูจน์ความจริงที่ดีที่สุด และเธอก็ไม่ได้มาตัวคนเดียว ด้านหลังของลูเซียน่า ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีจากมิลานก้าวตามเข้ามาติดๆ คาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งยุค ผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของอาณาจักร ดวงตาสีฟ้าเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองฝูงชนด้วยแววตานิ่งสนิท ราวกับกำลังมองฝุ่นผงไร้ค่า การปรากฏตัวของเขาเคียงข้างลูเซียน่าในฐานะผู้สนับสนุนหลัก คือตบหน้าที่ฉาดใหญ่และรุนแรงที่สุด จนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ขออภัยที่พวกเรามาสายนะคะ พอดีดิฉันมัวแต่เสียเวลาเลือกเครื่องเพชรชิ้นใหม่... ซึ่งบังเอิญว่าคุณคาร์ลอสเป็นคนใจดีซื้อให้ทั้งร้าน" น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนเอื้อnเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่ใยดี ลูเซียน่ากวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนที่เคยหัวเราะเยาะเธอทีละคนอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์ตรวจสอบบัญชีและสินทรัพย์กลางห้องโถง ที่ซึ่งบรรดาตระกูลขุนนางกำลังพยายามกอบกู้สถานะทางการเงินของตนเอง "ดูเหมือนว่างานเลี้ยงการกุศลในคืนนี้ จะขาดผู้สนับสนุนหลักอย่างพวกเราไปสินะคะ" คาร์ลอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ มือหนายกขึ้นโอบเอวบางของลูเซียน่าอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย "แต่ไม่ต้องห่วงครับ... เพราะในเมื่อตระกูลวาเลนเซียและแวน เดอร์ กราฟได้ตัดสินใจร่วมทุนกันอย่างเป็นทางการแล้ว หนี้สินทั้งหมดของพวกคุณในค่ำคืนนี้ ทางเราได้กว้านซื้อกรรมสิทธิ์ไว้ทั้งหมดเรียบร้อยแล้วเช่นกัน" สิ้นคำพูดนั้น ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของบรรดาเจ้าภาพงานเลี้ยง ร่างของดยุกเซบาสเตียนผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ถึงกับเซถลินทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองได้กลายเป็นลูกหนี้ที่ต้องก้มหัวขอความเมตตาจากสตรีที่ตนเคยเหยียบย่ำอย่างไม่เหลือชิ้นดี ลูเซียน่าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประธาน ช้าๆ อย่างสง่างาม เธอหยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิท ไร้ขีดจำกัดวงเงิน ออกมาจากกระเป๋าคลัตช์ใบหรู วางมันลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* ดวงตาสีมรกตจ้องมองอดีตคู่หมั้นที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุดและอำมหิตที่สุดในเวลาเดียวกัน "บัญชีทั้งหมดของค่ำคืนนี้... รูดปรื๊ดเดียวจบค่ะ ไม่ต้องทอนนะคะ" ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศิต เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าเหนือห้องโถง แรงลมจากการพัดของใบพัดสะท้อนกระจกบานใหญ่จนสั่นสะเทือน ขณะที่ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออกพร้อมกับฝูงบอดี้การ์ดในชุดสูทดำสนิทที่เดินเรียงแถวลงมาเพื่ออารักขาบุคคลสำคัญทั้งสอง เอวาลินน์ปลายพู่กันขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำไปกับเกมอำนาจอันหอมหวานนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!