กับดักในงานน้ำชา

"ดูเหมือนว่าชาอัสสัมเกรดพรีเมียมจากอาณาจักรทางเหนือถ้วยนี้ จะไม่ได้ถูกปรุงมาเพื่อต้อนรับแขกผู้มีเกียรติหรอกนะคะ... แต่มันตั้งใจต้อนรับ 'ตัวตลก' มากกว่า" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบกริบของห้องน้ำชาสไตล์วิคตอเรียอันหรูหรา ภายในคฤหาสน์ของดัชเชสเอเลนอร์ผู้ทรงอิทธิพล บรรดาคุณหญิงคุณนายและเหล่าไฮโซสาวพราวเสน่ห์ที่นั่งล้อมวงอยู่ต่างชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันที่ประดับบนริมฝีปากเมื่อครู่แข็งค้าง ราวกับถูกมนต์สะกดให้กลายเป็นหิน ลูเซียน่า วาเลนเซีย นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามบนโซฟากำมะหยี่สีแดงทับทิม มือเรียวบางในถุงมือลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ยกถ้วยชาขึ้นจิบเพียงนิด ก่อนจะวางกระทบจานรองด้วยเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนที่จ้องจะเล่นงานเธอ ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว เลดี้มาร์กาเร็ต ผู้ริเริ่มแผนการอุบาทว์นี้ ตั้งใจจะให้สาวใช้ซุ่มซ่ามทำน้ำชาผสมน้ำยาซักผ้าขาวหกใส่ชุดราตรี haute couture สั่งตัดพิเศษของลูเซียน่า เพื่อให้เธอกลายเป็นตัวตลกท่ามกลางสังคมชั้นสูง แต่ทว่า... เกมตื้นๆ แบบนั้นหรือจะรอดพ้นดวงตาที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งของอดีตจักรพรรดินีผู้เคยปกครองเบื้องหลังบัลลังก์อย่างเธอ "ล-ลูเซียน่า เธอพูดเรื่องอะไรกันจ๊ะ?" เลดี้มาร์กาเร็ตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามฝืนยิกลบเกลื่อนความร้อนรนที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า ขณะที่ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้อง "ฉันพูดเรื่องอะไร งั้นหรือคะ?" ลูเซียน่าทวนคำ นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นพินิจพิเคราะห์คู่สนทนาราวกับเหยื่อในกำมือ เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับชายกระโปรงให้เข้าที่ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเลดี้มาร์กาเร็ตที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ "ชาถ้วยที่เธอคะคั้นคะاخให้ฉันดื่มเมื่อครู่นี้ มีกลิ่นฉุนของสารเคมีเจือจางอยู่... น่าเสียดายนะคะมาร์กาเร็ต ที่จมูกของฉันค่อนข้างไวต่อสิ่งแปลกปลอม ตั้งแต่สมัยที่ต้องคอยคัดกรองยาพิษถวายองค์จักรพรรดิแล้วล่ะค่ะ" ลูเซียน่าโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนมาร์กาเร็ตสะดุ้งเฮือก "เธอ... เธอกล้าดียังไงมากล่าวหาฉัน!" มาร์กาเร็ตทุบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว เผลอแสดงธาตุแท้ออกมาต่อหน้าสักขีพยานนับสิบชีวิตที่กำลังนั่งอ้าปากค้าง "หลักฐานก็ไม่มี อย่ามาปรักปรำกันนะ!" "หลักฐานหรือคะ?" ลูเซียน่ายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย "ต้องการให้ฉันเรียกหัวหน้าพ่อบ้านมาตรวจสอบคราบสารเคมีบนถาดชาใบนี้ไหมคะ หรือจะให้ฉันเชิญ 'เขา' เข้ามาเคลียร์ดีลธุรกิจระหว่างตระกูลของเรากับพวกคุณดีล่ะคะ?" สิ้นคำว่า 'เขา' บรรยากาศภายในห้องน้ำชาก็พลันอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ไม่มีใครในที่นี้ไม่รู้จัก คาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ มหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนทวีป ผู้ชายที่แค่กระดิกนิ้ว ธนาคารใหญ่ก็พร้อมจะล้มละลายตระกูลขุนนางได้ภายในชั่วข้ามคืน และที่สำคัญ... ทุกคนรู้ดีว่าคาร์ลอสถือหางลูเซียน่าอย่างไร้เงื่อนไข "คุณลูเซียน่าคะ... พวกเราแค่ล้อเล่นกันสนุกๆ น่า อย่าถึงขั้นต้องรบกวนท่านคาร์ลอสเลยนะคะ" ภริยาของท่านเคานต์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นเสียงสั่น พยายามลดท่าทีเย่อหยิ่งลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าพวกเผลอไปเหยียบหางเสือเข้าให้แล้ว "ล้อเล่น? การทำลายชื่อเสียงของคู่หมั้นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล คือการล้อเล่นในพจนานุกรมของพวกคุณอย่างนั้นหรือคะ?" ลูเซียน่ากวาดสายตามองหน้าทีละคนอย่างเฉียบคม ทุกคนที่ถูกเธอมองต่างหลบตาด้วยความหวาดกลัว อำนาจที่แท้จริงไม่ใช่แค่ยศถาบรรดาศักดิ์ที่ตกทอดมา แต่มันคือ 'อำนาจเงิน' และ 'ข้อมูล' ที่เธอกำลังกำไว้ในมือ "จำไว้นะคะว่าเกมนี้ ใครคือผู้เล่น และใครคือเบี้ยล่าง" ลูเซียน่าเชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะ รัศมีแห่งความเย่อหยิ่งอันสง่างามแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากทางประวัติประตูห้องน้ำชาที่ถูกเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ดวงตาสีฟ้าคมกริบดั่งพญานัคราชกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดก่อนจะมาหยุดที่ร่างบางของลูเซียน่า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจระคนเอ็นดู "จัดการได้ไม่เลวเลยนี่ครับ... ที่รักของผม" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาสาวๆ ในห้องใจละลาย แต่สายตานั้นกลับทอดมองลูเซียน่าด้วยความลุ่มหลงเพียงผู้เดียว ลูเซียน่าหันไปสบตาเขา รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานที่มอบให้เขาเพียงคนเดียว เธอกำลังจะก้าวเข้าไปหาชายหนุ่ม แต่ทว่า... พลันเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงประกาศก้องจากพ่อบ้านใหญ่ก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ประกาศจากสำนักพระราชวัง! ราชองครักษ์หลวงมาถึงแล้วครับ!" ประตูปีกคู่ถูกผลักออก องครักษ์ในชุดเกราะเงินวาววับก้าวเข้ามาพร้อมหมายศาลตราประทับสีแดงฉาน และผู้ที่เดินตามหลังมาคือน้องสาวต่างแม่ของเธอผู้เคยเหยียบย่ำเธอลงกับโคลนตม—เฟรย่า ที่แย้มยิ้มอย่างสะใจ "ลูเซียน่า วาเลนเซีย คุณถูกกล่าวหาว่าลอบปลอมแปลงตราประทับราชวงศ์... เชิญเสด็จไปคุกใต้ดินกับเราเดี๋ยวนี้ค่ะ!" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!