การทรยศของคนใกล้ชิด

*เปรี้ยง!* เสียงถีบประตูไม้เนื้อแข็งราคาแพงลิบลิ่วดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน เศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วพรมเปอร์เซียสีแดงสด บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตก้าวเท้าเข้ามาด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงและทรงพลัง แผ่รังสีคุกคามจนแขกเหรื่อในงานเลี้ยงระดับไฮโซต่างพากันถอยร่นกรูดด้วยความหวาดผวา ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องที่กำลังจะหลุดรอดออกมานั้น กลับมีร่างระหงร่างหนึ่งยืนหยัดอยู่อย่างสง่างาม ลูเซียน่า วาเลนเซีย ปลดผ้าคลุมไหล่ขนมิ้งค์ราคาแพงออกเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอระหงและเครื่องเพชรน้ำงามที่เปล่งประกายล้อกับแสงไฟสปอตไลท์ เธอมองภาพความแตกตื่นเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยືือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนให้ตายทั้งกลม สายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปยัง 'คนใกล้ชิด' ที่กำลังหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ไม่ว่าจะเป็นญาติผู้พี่ที่เคยร่วมมือกันยักยอกเงินกองทุน หรือเลขาคนสนิทที่ถือเอกสารลับยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง "ตกใจอะไรกันคะ? หน้าตาของพวกคุณแต่ละคน เหมือนกับเห็นผีไม่มีผิดเลยนะคะ" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยพิษร้ายดังขึ้น ทลายความเงียบงันในห้องจัดเลี้ยงลงอย่างสิ้นเชิง ลูเซียน่าก้าวเดินเข้าไปช้าๆ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของพวกทรยศ "คุณ... คุณลูเซียน่า! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมคุณถึงพาคนบุกเข้ามา..." เสียงของท่านอาผู้หิวเงินละล่ำละลักเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าอ้วนท้วนเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย เขาพยายามใช้ยศถาบรรดาศักดิ์และอาวุโสมาข่มขู่เช่นเคย ทว่าในวินาทีนี้ มันช่างดูน่าสมเพชจนลูเซียน่าต้องหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ท่านอาคะ... เลิกเล่นละครน้ำเน่าแล้วก้มลงมองเอกสารในมือพวกคุณเสียดีกว่านะคะ" ลูเซียน่าสะบัดมือเพียงครั้งเดียว บอดี้การ์ดด้านหลังก็โยนแฟ้มเอกสารหนาปึกนับสิบเล่มลงตรงหน้าคนตระกูลวาเลนเซีย เสียงแฟ้มกระแทกพื้นดัง *ตุบ!* สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนที่กระทำความผิด แฟ้มเหล่านั้นไม่ใช่แค่หลักฐานการยักยอก แต่มันคือเส้นทางการเงินทั้งหมดที่เชื่อมโยงถึงบัญชีลับในต่างประเทศ บัญชีที่พวกเขาคิดว่าปลอดภัยไร้รอยต่อ แต่กลับถูกแonด์แฮกและเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกในชั่วพริบตาเดียว! "หลักฐานการยักยอกทรัพย์สินของบริษัท ลายเซ็นอนุมัติเงินสดสามร้อยล้านยูโรเมื่อเดือนก่อน และ... อ้อ เอกสารปลอมแปลงพินัยกรรมของคุณพ่อฉันด้วย" ลูเซียน่าเอ่ยชื่อแต่ละรายการด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รา와กับกำลังทบทวนรายการซื้อของในซูเปอร์מרเก็ต "พวกคุณนี่ช่างขยันขันแข็งเสียจริงนะคะ ขยันหาเรื่องติดคุกหัวโตกันเสียเหลือเกิน" "แก... นังเด็กเหลือขอ! แกไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับพวกเรา เราเป็นญาติ..." *เพี๊ยะ!* เสียงตบหน้าฉะฉานดังสนั่นลั่นห้อง ขัดจังหวะคำพูดโวยวายของญาติผู้พี่คนนั้นทันที ลูเซียน่าไม่ได้เป็นคนลงมือ แต่เป็นคาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ—มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ เขายืนบังร่างของลูเซียน่าไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาสวมแหวนเพชรสีดำขยับจัดกระดุมเสื้อสูทอย่างไม่แยแส ราวกับว่าการตบหน้าคนตระกูลใหญ่เป็นเพียงการปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าเท่านั้น ดวงตาคมกริบดั่งพญายเหยี่ยวของคาร์ลอสจ้องมองไปยังทุกคนในห้องด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "คำก็ญาติ สองคำก็สายเลือด... แต่ตอนที่พวกคุณพยายามฮุบกิจการและขับไล่ลูเซียน่าออกจากตระกูลตอนที่เธอลำบากที่สุด พวกคุณเคยจำคำว่าญาติได้บ้างไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของคาร์ลอสทำให้ทุกคนในห้องถึงกับขนหัวลุกชัน เขานี่แหละคือคนที่กุมอำนาจทางการเงินครึ่งค่อนทวีปไว้ในมือ และการที่เขาประกาศตัวยืนเคียงข้างลูเซียน่าอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ก็เท่ากับเป็นการประกาศิตประหารชีวิตตระกูลวาเลนเซียสายรองนี้ไปโดยปริยาย ลูเซียน่ายกยิ้มมุมปาก เธอเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อสูทของคาร์ลอสเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาต้องเปลืองตัวมากกว่านี้ ก่อนจะก้มลงมองเลขาคนสนิทที่ทรุดตัวลงคุกเข่าร้องไห้คร่ำครวญแทบเท้า "คุณลูเซียน่าคะ... ดิฉันทำไปเพราะถูกบังคับนะคะ! ได้โปรด... เมตตาแฟนของดิฉันที่มีอาการป่วยด้วยเถอะค่ะ!" เลขาสาวละล่ำละลักอ้อนวอน น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ลูเซียน่าก้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองใบหน้าอันน่าสมเพชของคนที่ไว้ใจที่สุดด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ตอนที่ฉันขอร้องให้เธอช่วยตรวจสอบบัญชีเพื่อความบริสุทธิ์ใจ เธอตอบฉันว่าอย่างไรนะคะ?" ลูเซียน่าเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มหวานหยด "เธอจำไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะ... แต่ฉันจำได้แม่นยำทุกคำพูดเลยล่ะค่ะ" เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใย "จัดการให้หมดค่ะ... คนทรยศในตระกูล ส่งตัวให้ตำรวจดำเนินคดีให้ถึงที่สุด ส่วนทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขายึดเข้ากองกลางของบริษัทวาเลนเซียทันที ห้ามเหลือแม้แต่บาทเดียว" คำสั่งเด็ดขาดถูกประกาศกร้าว บอดี้การ์ดกรูเข้าควบคุมตัวคนทั้งหมดทันที เสียงโวยวายร้องขอชีวิตดังระเบียงห้องระงมไปหมด แต่ไม่มีใครกล้าขัดขวางอำนาจมืดและเงินตราที่ลูเซียน่าและคาร์ลอสถือครองอยู่ในมือ ทว่า... ในจังหวะที่ความวุ่นวายกำลังจะสงบลง และลูเซียน่ากำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงเพื่อไปฉลองชัยชนะ สมาร์ทโฟนหรูในกระเป๋าเสื้อของเธอกลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้... แต่กลับมีรหัสพื้นที่ที่เธอคุ้นเคยอย่างประหลาด ลูเซียน่าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอกดรับสายท่าความเงียบที่เริ่มปกคลุมห้องอีกครั้ง และเสียงปลายสายที่กระซิบแผ่วเบากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปในทันที *"คุณหนูลูเซียน่า... ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ฉันส่งไปให้ที่คฤหาสน์... หวังว่าคุณจะชอบมันนะคะ..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ รักค่ะ! — เอวาลินน์ปลายพู่กัน