ความลับใต้เงาแสงจันทร์

เสียงปรบมือเบาๆ แต่บาดลึกราคมมีดกรีดลงบนความเงียบงันของห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูม ดังขึ้นท่ามกลางวงล้อมของบรรดาชนชั้นสูงที่กำลังหน้าซีดเผือด "ช้าก่อน... ดูเหมือนว่าพวกคุณจะสนุกกันเกินไปหน่อยนะ ลูเซียน่า คาร์ลอส" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยอำนาจและกลิ่นอายอันตรายดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเท้าออกจากเงาสลักของเสาหินอ่อนอิตาลีของเคาน์เตอร์ดยุกเซบาสเตียน ผู้ที่ทุกคนต่างคิดว่ากำลังนอนป่วยอยู่บนเตียง โคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวงสะท้อนประกายระยับบนใบหน้าหล่อเหลาที่ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นกวาดมองเอกสารลับสิทธิ์การถือครองเหมืองแร่ที่หล่นกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของลูเซียน่า วาเลนเซีย บรรยากาศภายในห้องแทบหยุดหายใจ บรรดาคุณوนายและขุนนางที่เคยร่วมกันหัวเราะเยาะลูเซียน่าเมื่อนาทีที่แล้ว ต่างพากันถอยกรูดราวกับเจอสัตว์ประหลาด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง แต่ลูเซียน่ากลับไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาใหม่ ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้แพขนตางอนงามยังคงจดจ้องอยู่เพียงชายหนุ่มเบื้องหน้า—คาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ มหาเศรษฐีผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนอาณาจักร "คิดจะเล่นสนุกอะไรอีกหรือคะ ท่านดยุก" ลูเซียน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับเซบาสเตียนเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ปลิวผ่านรองเท้าปักลายทองของเธอ "หรือว่าเอกสารสละสิทธิ์ที่ท่านถือครองอยู่ จะยังทำให้ท่านอับอายไม่พอ" เซบาสเตียนกัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังสารเลว! แกกล้าดีอย่างไรมาฮุบ..." "ระวังปากหน่อยค่ะ ท่านเซบาสเตียน" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจขัดขึ้นอย่างเฉียบขาด คาร์ลอส ก้าวเข้ามาขวาง1ก้าว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโดตัดเย็บพิเศษบังร่างบางของลูเซียน่าไว้มิดชิด ดวงตาสีฟ้าครามเข้มดุจมหาสมุทรลึกกวาดมองดยุกเซบาสเตียนด้วยแววตาเหยียดหยามขั้นสุด ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง แรงกดดันจากอำนาจเงินตราและบารมีที่คาร์ลอสแผ่ออกมา ทำให้เซบาสเตียนถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ในอาณาจักรนี้ ไม่มีใครกล้าต่อกรกับ 'แวน เดอร์ กราฟ' ผู้กุมระบบการเงินและการธนาคารทั้งหมดไว้ในอุ้งมือ "คุณ... คาร์ลอส ทำไมคุณถึงต้องปกป้องผู้หญิงคนนี้ขนาดนี้ด้วย!" เซบาสเตียนเค้นเสียงลอดไรฟัน "หรือว่าคุณไม่รู้ว่ายัยนี่ในอディตเคย..." "เคยทำไมหรือคะ?" ลูเซียน่าแทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของคาร์ลอส ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซบาสเตียน "เคยถูกพวกคุณใส่ร้าย ป้ายสี และเหยียบย่ามจนต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในคุกมืดเมื่อชาติก่อน... อย่างนั้นใช่ไหมคะ?" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องจัดเลี้ยงก็คล้ายจะลดฮวบลงทันที เซบาสเตียนชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือกราวกับกระดาษ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด คำว่า *'ชาติก่อน'* ที่หลุดออกมาจากปากของลูเซียน่า มันไม่ใช่คำเปรียบเปรย แต่มันคือความจริงที่ควรรู้กันแค่สองคน... หรือไม่ใช่? "เธอ... เธอพูดบ้าอะไรของเธอ ลูเซียน่า!" เซบาสเตียนเสียงสั่นพร่า ลูเซียน่าไม่ตอบ เธอหันไปมองคาร์ลอส ชายหนุ่มข้างกายที่เวลานี้กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง แววตาที่เยือกเย็นและไร้หัวใจมาตลอด กลับฉายประกายความเจ็บปวด ความโหยหา และความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น คาร์ลอสค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสเส้นผมสีบลอนด์เงินของลูเซียน่าแผ่วเบา สัมผัสนั้นสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน "เธอจำมันได้จริงๆ ด้วยสินะ... ลูซ" เสียงกระซิบแผ่วเบาจากริมฝีปากของคาร์ลอส ทำให้หัวใจของลูเซียน่ากระตุกวูบ คำว่า *"ลูซ"* เป็นชื่อเล่นที่ไม่มีใครในชาตินี้รู้ นอกจากตัวเธอในชาติก่อน... และชายหนุ่มที่เคยยอมล้มละลายทุกอย่างเพื่อซื้อชีวิตเธอคืนมาในวินาทีสุดท้ายก่อนลมหายใจจะดับลง ลูเซียน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำใสระเรื่อ แต่รอยยิ้มกลับประดับอยู่บนเรียวปาก "คุณล่ะคะ คาร์ลอส... ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะจำฉันได้ในชาตินี้?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเมื่อสามปีก่อน... วินาทีที่ฉันรู้ว่า ฉันย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้แค้นให้ผู้หญิงที่โง่ที่สุดในโลกคนนั้น" เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มนั้นอบอุ่นและทรงพลังจนทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "และต่อให้โลกใบนี้จะแตกสลายเป็นจุล... ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วเดียวอีกแล้ว ลูเซียน่าของฉัน" ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อทุกคน ดยุกเซบาสเตียนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองกำลังเล่นอยู่กับปิศาจสองคนที่จำความแค้นจากชาติก่อนได้แม่นยำ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงก파زโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของคาร์ลอสก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ คาร์ลอสละสายตาจากลูเซียน่าชั่วขณะ เขากดรับสายโดยไม่ละมือจากการโอบเอวบางไว้ ปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรนผ่านสปีกเกอร์โฟนที่ตั้งใจเปิดให้ทุกคนได้ยิน *“ท่านประธานครับ! หุ้นทั้งหมดของตระกูลเซบาสเตียนถูกเทขายจนหมดเกลี้ยงในเวลาสามวินาที... และตอนนี้ ทีมกฎหมายของเราเข้ายึดคฤหาสน์หลักและอายัดบัญชีทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ!”* คาร์ลอสยกย่องมุมปากอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยคำสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเด็ดขาด "ดี... ส่งเฮลิคอปเตอร์มารับเราที่ดาดฟ้า และเตรียมรถขนย้ายนักโทษให้พร้อม" เขากดตัดสาย ก่อนจะหันมามองลูเซียน่าด้วยแววตาพราวระยับ "กลับบ้านกันเถอะค่ะที่รัก... สามีคนนี้จะพาไปดูฉากจบของพวกสวะพวกนี้ให้สาสมกับที่พวกมันเคยทำกับเธอ" *เคร้ง!* เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดหรูบินต่ำลงมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของโรงแรม พร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมายังระเบียงห้องจัดเลี้ยง และในวินาทีนั้นเอง... ประตูห้องก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตที่ก้าวเข้ามาล้อมกรอบทุกคนไว้ทั้งหมด! -------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เอวาลินน์ปลายพู่กัน" เสมอมานะคะ!