ความหวังครั้งใหม่

แฟ้มเอกสารหนังแท้สีดำสนิทถูกโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณ เสียง *ปึก* นั้นหนักแน่นพอจะเรียกสติของผู้นำตระกูลดยุกผู้ยิ่งใหญ่ให้หลุดออกจากภวังค์ ลูเซียน่า วาเลนเซีย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้บุนวมอย่างผ่อนคลาย ดวงตาสีไวน์แดงคู่นั้นกวาดมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างนึกสนุก "แก... แกทำอะไรลงไป ลูเซียน่า!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่น พร้อมกับร่างท้วมที่ลุกขึ้นยืนค้ำหัวเธอ "ทำอะไรอย่างนั้นหรือคะ ท่านอา?" ลูเซียน่าเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลราวกับกำลังจิบชาอุ่นๆ ในยามบ่าย ทว่าแววตากลับเยียบเย็นเสียจนคู่สนทนาต้องชะงัก "ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ฉันส่งไปให้ที่คฤหาสน์... หวังว่าคุณจะชอบมันนะคะ" ประโยคสุดท้ายของบทก่อนหน้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท และภาพที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจฉบับเช้าวันนี้ ก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด—*บริษัทขนส่งและเหมืองแร่ของตระกูลวาเลนเซียถูกกว้านซื้อหุ้นจนหมดเกลี้ยงในเวลาชั่วข้ามคืน โดยนอมินีไร้ชื่อที่ถือครองทุนมหาศาลเบื้องหลัง* "แกใช้เงินจากไหน! หุ้นครึ่งหนึ่งของตระกูลเรา... มันเป็นไปไม่ได้!" เคานต์โรเบิร์ตหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ เมื่อรู้ตัวว่าบ่วงหนี้ที่ตนเองเคยตบตาลูเซียน่าไว้ กลับถูกตลบหลังด้วยวิธีการทางธุรกิจที่เลือดเย็นที่สุด ลูเซียน่ายกปลายนิ้วเรียวขึ้นเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามราวกับดอกกุหลาบอาบยาพิษ "โลกธุรกิจก็เป็นแบบนี้แหละค่ะท่านอา เงินตราไม่เคยสนใจสายเลือด มันสนใจแค่ว่าใครกุมอำนาจได้มากกว่ากันต่างหาก และตอนนี้... เก้าอี้ประธานบริษัทที่คุณนั่งอยู่ มันเป็นของฉันโดยชอบธรรมแล้วค่ะ" บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็น ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานส่วนตัวสุดหรูชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง คาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ กำลังยืนมองภาพการเข้าซื้อกิจการผ่านจอภาพขนาดใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย นิ้วเรียวยาวเคาะแก้วบรั่นดีเบาๆ ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มสะท้อนแสงไฟนีออนของเมืองหลวง "คุณหนูลูเซียน่าจัดการได้เรี่ยมเร้เรไรจริงๆ ครับนายท่าน" เลขາคนสนิทเอ่ยรายงานด้วยความนับถือ "ตอนนี้คู่แข่งในตลาดเริ่มหันมามองเราเป็นตาเดียวแล้วครับ หุ้นของวาเลนเซียกรุ๊ปพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่" คาร์ลอสเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวของมหาศาลผู้เย็นชาผู้นี้ มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามที่เขาเอ่ยถึงชื่อของผู้หญิงคนนั้น "ปล่อยให้พวกเขาตื่นตระหนกไปเถอะ... นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น ลูเซียน่าสมควรได้รับสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้มานานแล้ว" เขารู้ดีว่าเบื้องหลังความสำเร็จอันน่าตื่นตะลึงนี้ หญิงสาวต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตามาก เพียงใดในวันที่เธอเคยตกต่ำถึงขีดสุด วันที่ถูกเหยียบย่ำจากคนตระกูลเดียวกัน วันที่ไม่มีใครเหลียวแล... มีเพียงเขาและเธอที่ร่วมก้าวผ่านโคลนตมมาด้วยกัน จนกระทั่งวันนี้ วันที่อาณาจักรของเเพทย์หญิงผู้ถูกเนรเทศกลับมาผงาดเหนือบัลลังก์อีกครั้ง ตัดกลับมาที่ห้องประชุมตระกูลวาเลนเซีย เคานต์โรเบิร์ตทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ชื่อเสียง อำนาจ และทรัพย์สิน ถูกพรากไปในพริบตาด้วยฝีมือของหลานสาวที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเบี้ยล่าง "เธอต้องการอะไรกันแน่ ลูเซียน่า..." เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ ลูเซียน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสเข้ารูปตัดเย็บด้วยผ้าไหมชั้นดีช่วยขับเน้นสง่าราศีของจักรพรรดินีผู้ไร้พ่าย เธอเดินเข้าไปใกล้ชายผู้เคยเหยียบย่ำเธอ โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดราวกับใบมีด "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากหイスร... แค่ทวงทุกอย่างที่ควรเป็นของฉันคืนมาก็เท่านั้นเองค่ะ" เธอยืดตัวขึ้น สบตากับเขาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว "เตรียมเก็บกระเป๋าออกจากคฤหาสน์ได้แล้วนะคะ เพราะตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ที่นั่นจะเปลี่ยนชื่อเป็นของฉัน" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ พร้อมกับโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่ยื่นมาตรงหน้า "คุณหนูลูเซียน่าครับ... สายจาก 'ธนาคารกลางแห่งจักรวรรดิ' โทรมาแจ้งเรื่องการอนุมัติวงเงินพิเศษสำหรับการขยายอาณาจักรธุรกิจในเครือล็อตใหม่... ท่านประธานใหญ่ต้องการพูดสายกับคุณด้วยตนเองครับ" ลูเซียน่ารับโทรศัพท์มาถือไว้ รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยชัยชนะปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย เธอปรายตามองเคานต์โรเบิร์ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ทิ้งให้ความเงียบงันและความพ่ายแพ้อันน่าสมเพชโอบล้อมร่างของคู่ปรับเก่าไว้เบื้องหลัง ขณะที่หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสว่างวาบขึ้น พร้อมกับตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินสุทธิที่ทะยานผ่านหลักแสนล้านเหรียญ—และเสียงเตือนจากระบบการเงินระดับโลกที่ประกาศก้องว่า อาณาจักรของเธอได้แผ่ขยายครอบคลุมทวีปนี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเอวาลินน์ปลายพู่กันมาโดยตลอดนะคะ