คืนอันเงียบสงัด

"หมากตานี้... ตระกูลแกรนด์ฮาร์ทคงคาดไม่ถึงว่า เราจะยอมสละเบี้ยตัวสำคัญเพื่อแลกกับคอหอยของดยุกฟรานซิสค่ะ" เสียงใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์ชั้นดีและกระดาษ parchment เก่าแก่ ลูเซียน่า วาเลนเซีย ในชุดเดรสกำมะหยี่สีรัตติกาลขับผิวขาวผ่องดุจหิมะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ดวงตาคู่คมกริบราวกับพญาเหยี่ยวทอดมองแผนผังเส้นทางการเงินและการทหารที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก ตรงข้ามกับนาง คาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ มหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมอำนาจเศรษฐกิจครึ่งค่อนทวีป กำลังรินน้ำชาสีอำพันลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบด้วยท่าทางสุขุมนุ่มลึก นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้มองแผนที่บนโต๊ะแม้แต่น้อย หากแต่ทอดมองหญิงสาวผู้เป็นทั้งสหายร่วมรบและดวงใจของเขาด้วยประกายความเอ็นดูระคนชื่นชมที่ยากจะซ่อนเร้น "เธอมักทำให้ฉันประหลาดใจเสมอ ลูเซียน่า" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย "การใช้ข่าวกรองเรื่องกองทุนลับของดยุกฟรานซิสไปบีบให้สภาสูงต้องถอดถอนสิทธิ์การผูกขาดทางการค้า... เป็นแผนที่ทั้งเลือดเย็นและงดงามในเวลาเดียวกัน พวกมันคงกำลังอกสั่นขวัญแขวน คาดไม่ถึงว่าอดีตคุณหนูผู้เคยถูกตราหน้าว่าร้ายกาจ จะกลับมาพลิกกระดานตบหน้าพวกมันจนเลือดกลบปากเช่นนี้" ลูเซียน่ายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน "ความเมตตาต่อศัตรู คือความโหดร้ายต่อตนเองค่ะ คาร์ลอส... คุณก็รู้ดีว่าพวกขุนนางหน้าเนื้อใจเสือเหล่านั้น ไม่เคยจำบทเรียนจนกว่าความโลภของพวกมันจะถูกกระชากออกจนหมดเปลือก" บรรยากาศภายในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงถ่านในเตาผิงที่ปะทุเบาๆ ขับเน้นให้ค่ำคืนอันเงียบสงัดนี้อบอุ่นขึ้นท่ามกลางสงครามประสาทที่กำลังคุกรุ่นภายนอกคฤหาสน์ คาร์ลอสเลื่อนถ้วยชาอุ่นๆ ไปตรงหน้าหญิงสาว นิ้วเรียวยาวของเขาแตะขอบถ้วยเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอเพียงลำพัง "แต่ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เธอนอนน้อยติดต่อกันมาสามคืนแล้วนะ ลูเซียน่า... ต่อให้เธอจะเป็นราชินีแห่งเกมการเมือง แต่ร่างกายนี้ก็ไม่ใช่เหล็กไหล" ลูเซียน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับนัยน์ตาคมที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง ภายใต้เกราะกำบังอันแข็ง แกร่งที่นางต้องสวมใส่เพื่อเผชิญหน้ากับเหล่าศัตรู มีเพียงผู้ชายคนนี้... คนที่ยืนเคียงข้างนางตั้งแต่ในวันที่นางสูญสิ้นทุกอย่าง ถือตั๋วจำนำใบสุดท้าย และถูกเหยียบย่ำจนจมดิน คาร์ลอสไม่เคยปล่อยมือนางเลยสักครั้ง "ฉันไม่เป็นไรค่ะ..." ลูเซียน่าพยายามปฏิเสธเสียงเบา แต่ความอ่อนล้าที่สะสมมานานกลับทรยศน้ำเสียงของตนเอง "โกหกไม่เนียนเลยนะคะ คนเก่งของฉัน" คาร์ลอสลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมมาหยุดอยู่ข้างกายหญิงสาว ก่อนจะโน้มตัวลงช้อนร่างบางขึ้นจากเก้าอี้อย่างง่ายดายโดยไม่ทันให້ນางได้ตั้งตัว ลูเซียน่าอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอคว้าปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่นานๆ ครั้งจะเกิดขึ้น "คาร์ลอส! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ฉันเดินเองได้!" "ห้ามปฏิเสธค่ะ ในฐานะพันธมิตร... และในฐานะคนที่ห่วงเธอที่สุด ฉันขอใช้อำนาจที่มีสั่งให้เธอพักผ่อน" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแต่นุ่มนวล เขอุ้มร่างบางเดินตรงไปยังโซฟาตัวยาวบุด้วยกำมะหยี่เนื้อนุ่มหน้าเตาผิง ก่อนจะวางร่างของนางลงอย่างทะนุถนอมราวกับนางคืออัญมณีล้ำค่าที่เปราะบางที่สุดในโลก ลูเซียน่านอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา มองชายหนุ่มที่กำลังห่มผ้าคลุมไหล่ให้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจที่ด้านชามานานนับตั้งแต่ความตายอันแสนเจ็บปวดในชาติก่อน กลับมาเต้นระรัวในอกอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณนี่มัน... เอาแต่ใจตัวเองชะมัด" นางพึมพำเบี่ยงหน้าหนีซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่แต้มอยู่บนริมฝีปาก คาร์ลอสย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างโซฟา มือหนากุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้ทั้งสองข้างเพื่อถ่าย0ทอดความอบอุ่น นัยน์ตาคมลึกล้ำมองลึกเข้ามาในดวงตาของนาง "ยอมเอาแต่ใจกับเธอคนเดียวเท่านั้นแหละ... ลูเซียน่า จำสัญญาของเราได้ไหม? ไม่ว่าถนนเบื้องหน้าจะโรยด้วยหนามแหลมหรือกองเลือด ฉันจะอยู่ตรงนี้... ถือกระเป๋าเงินและกองกำลังทั้งหมดให้เธอเหยียบย่างไปสู่บัลลังก์ที่เธอคู่ควร" คำพูดนั้นหนักแน่นและจริงจังยิ่งกว่าคำสาบานใดๆ ในโลก ลูเซียน่าเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตื้นตันใจแล่นพล่านขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว แต่นางไม่มีวันหลั่งน้ำตาให้ใครเห็นเด็ดขาด นางบีบมือเขาตอบด้วยแรงที่หนักแน่นไม่แพ้กัน "ถ้าอย่างนั้น... เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ คาร์ลอส พรุ่งนี้เช้า เราจะไปทวงคืนทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลวาเลนเซียจากพวกสวะพวกนั้นให้หมดจด" รอยยิ้มทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของมหาเศรษฐีหนุ่ม เขาโน้มใบหน้าลงจุมพิตแผ่วเบาที่หลังมือเรียวของนาง เป็นสัญญาสงบศึกชั่วคราวในคืนอันเหน็บหนาวนี้ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเปี่ยมไปด้วยความหวานล้ำและเคมีอันตรายที่ดึงดูดเข้าหากัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ทำลายความเงียบสงัดในยามวิกาลลงทันที! "นายท่านขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนของพ่อบ้านประจำตระกูลแวน เดอร์ กราฟ ดังลั่นผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ระบบนิรภัยหลักของห้องนิรภัยใต้ดินถูกแฮก! และ... และตอนนี้ตั๋วเงินคลังมูลค่าสิบล้านเหรียญทองกำลังถูกถอนออกโดยบัญชีปริศนาขอรับ!" ลูเซียน่าและคาร์ลอสสบตากันทันที ประกายตาแห่งความเยือกเย็นกลับมาวาบขึ้นในนัยน์ตาของทั้งคู่ในเสี้ยววินาที เอวาลินน์ปลายพู่กันขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับตอนนี้ และเตรียมพบกับความเดือดระอุขั้นสุดในตอนต่อไปนะคะ!