รอยยิ้มที่จำได้แม่น

เสียงตบโต๊ะไม้ฮอกกานีเนื้อดีดังสะท้อนก้องห้องประชุมหรูหราใจกลางย่านการเงินของอาณาจักรลูเมน แรงกระแทกนั้นมากพอที่จะทำให้ถ้วยชาพอร์ซเลนลวดลายคลาสสิกสั่นไหวจนน้ำชาสีอำพันกระฉอกลงมาเปื้อนขอบถ้วย ทว่าคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกลับไม่ได้แสดงท่าทีสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย "ข้อเสนอของท่านมันคือการปล้นกลางวันแสกๆ ค่ะท่านดยุก" เสียงหวานทุ้งที่เจือด้วยความเยعเย็นและเฉียบคมดังขึ้นทำลายความเงียบ ลูเซียน่า วาเลนเซีย ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขยับกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีไวน์แดงคู่นั้นกวาดมองกลุ่มขุนนางแก่หง่อมที่พยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมทางกฎหมายเข้าฮุบกิจการเดินเรือของตระกูลวาเลนเซียที่เหลืออยู่ นี่ไม่ใช่ลูเซียน่าคนเดิมผู้โง่เขลาและยอมตกเป็นเบี้ยล่างในเกมการเมืองของชนชั้นสูงอีกต่อไปแล้ว ร่างนี้คือวิญญาณที่ฟื้นคืนชีพจากกองเพลิงแห่งความแค้น พร้อมกับสมองที่คำนวณผลกำไรและความพินาศของศัตรูได้รวดเร็วยิ่งกว่าเครื่องจักรกลไอน้ำ "ระวังปากหน่อยแม่สาวน้อย ถึงตระกูลของเธอจะตกอับจนเหลือแค่ชื่อ แต่การมาพูดจาก도รดีกับสภาขุนนาง..." ดยุกเบอร์ทรานด์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเหี่ยวย่นแดงก่ำจากการถูกหญิงสาวอายุคราวหลานต้อนจนมุมด้วยตัวเลขและสัญญาที่รัดกุม "คำพูดความจริงมักจะฟังไม่เข้าหูเสมอค่ะ" ลูเซียน่ายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ถ้าพวกท่านไม่มีปัญญาจ่ายหนี้สามสียืนยันตามสัญญา ก็เชิญเซ็นใบโอนกรรมสิทธิ์ท่าเรือฝั่งตะวันออกให้เรียบร้อยเสียที ดิฉันไม่มีเวลามาเล่นขายของกับคนแก่ที่ใกล้ลงโลงหรอกนะคะ" ทันทีที่สิ้นคำพูด บรรยากาศในห้องประชุมก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวที่เพิ่งสูญเสียทุกอย่างไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน จะกลับมาพร้อมเขี้ยวเล็บที่แหลมคมและข้อมูลลับที่สามารถส่งพวกเขาทุกคนเข้าคุกใต้ดินได้ภายในชั่วข้ามคืน ในจังหวะที่ความตึงกำลังพุ่งถึงขีดสุด ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโดสีเข้มตัดเย็บอย่างไร้ที่ติปรากฏขึ้นที่กรอบประตู กลิ่นอายของอำนาจและเงินตราที่ลอยมาพร้อมกับเขานั้นสะกดทุกสายตาให้หันไปมองเป็นตาเดียว คาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ นายทุนผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลก และเป็นบุรุษที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง ดวงตาสีฟ้าคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของลูเซียน่า หัวใจของลูเซียน่ากระตุกวูบไปชั่วขณะ แม้เธอจะเตรียมใจมาดีแค่ไหนกับการเผชิญหน้ากับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ในฐานะพันธมิตรทางธุรกิจ แต่เธอกลับสนิทกับสายคู่นั้นที่เขากำลังมองมาที่เธอ สายตาที่ไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนที่เขาปฏิเสธคนทั้งโลก แต่กลับเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับบางอย่าง—ประกายความโหยหาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนแปลกหน้าจะมอบให้กัน คาร์ลอสหยุดยืนนิ่งห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าลอยเข้าจมูก กลิ่นเดียวกับที่เขาเคยฝังจมูกลงบนต้นคอของหญิงสาวคนหนึ่ง... คนรักที่เขาต้องสูญเสียไปในกองเพลิงแห่งการทรยศเมื่อชาติก่อน "คุณ..." เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอสเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับคนกำลังละเมอ มือหนาที่มักจะถือครองอำนาจชะงักค้างกลางอากาศ ลูเซียน่าหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ เธอสังเกตเห็นความสั่นไหวในดวงตาคู่นั้น ความผิดปกติที่นายทุนผู้ไร้หัวใจไม่เคยแสดงให้ใครเห็น เหตุใดเขาจึงมองเธอราวกับกำลังมองวิญญาณที่เขารอคอยมาแสนนาน? "สวัสดีค่ะท่านประธานแวน เดอร์ กราฟ หวังว่าการมาเยือนกะทันหันของคุณ จะไม่ใช่การมาขัดจังหวะเวลาทำธุรกิจของดิฉันหรอกนะคะ" ลูเซียน่าเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามปกปิดความสั่นไหวในอกของตนเอง คาร์ลอสไม่สนใจสายตาของเหล่าขุนนางที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เขาก้าวเข้าไปใกล้ลูเซียน่าทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจดจ้องใบหน้าของเธอทุกตารางนิ้ว ราวกับกำลังค้นหาเงาของใครบางคนซ้อนทับอยู่ในดวงตาคู่นั้น "ผมไม่ได้มาขัดจังหวะ..." คาร์ลอสโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยจนมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน "แต่ผมมารับ 'เจ้าของหัวใจ' ของผมกลับบ้าน... ลูซี่" ร่างของลูเซียน่าแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คำว่า 'ลูซี่' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของมหาเศรษฐีผู้ไม่เคยแยแสใครหน้าไหน ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน ชื่อเล่นที่รอดพ้นจากปากคำของคนตาย... เขารู้ได้อย่างไร? หรือว่า... เขาจะจำเธอได้ตั้งแต่แรกพบในร่างใหม่นี้แล้ว? เอวาลินน์ปลายพู่กันขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมแก้แค้นอันหรูหรานี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!