กฎเหล็กของคนปากร้าย

"ปล่อยมือคุณซะ ถ้าไม่อยากให้กระดูกแขนหักคามือผม" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของธามดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น รินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้า แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นตายอยู่แค่เอื้อม แต่เขากลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "คุณไม่เข้าใจเหรอคะ! พวกมันกำลังตามมา!" รินตะโกนกลับ แรงบีบที่แขนเสื้อสูทราคาแพงของเขาเพิ่มขึ้นตามความหวาดกลัวที่พุ่งพล่านในใจ ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของเธออย่างทะลุปรุโปร่ง "ผมเข้าใจดีว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือ... ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะเอาชีวิตมาทิ้งเพราะความสะเพร่าของคุณ" เขาดึงแขนตัวเองออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังบานประตูเหล็กนิรภัยที่ซ่อนอยู่ในผนังห้องทำงานของเขา รหัสผ่านถูกกดลงอย่างรวดเร็ว เสียงกลไกไฮเทคดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนภัย ก่อนที่ประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ถูกจัดสรรอย่างประณีต "เข้ามา" เขาออกคำสั่งสั้นๆ รินรีบก้าวเท้าตามเข้าไปข้างในทันที ทันทีที่ประตูปิดสนิทตัดขาดโลกภายนอก ธามก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ เขาถอดสูทออกพาดไว้บนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด ก่อนจะหยิบไอแพดขึ้นมาเช็คสถานะการทำงานของระบบเซนเซอร์รอบบ้าน "กฎข้อแรกของการทำงานกับผม คือห้ามใช้ความโง่เขลาตัดสินสถานการณ์" ธามเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะปรายตามามอง "ข้อสอง... ถ้าผมไม่ได้สั่ง อย่าขยับไปไหน และข้อสาม... หุบปากให้มากที่สุด" รินยืนกอดอกแน่น ความโกรธเริ่มเข้ามาแทนที่ความกลัว "นี่คุณ! ฉันไม่ใช่เลขาหรือคนรับใช้ของคุณนะที่จะมาออกคำสั่งด้วยกฎบ้าบอพวกนี้ ฉันแค่นักออกแบบที่มาทำงานร่วมกับคุณ และถ้าไม่ใช่เพราะคุณเป็นคนจ้างฉันมา ฉันก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์บ้าๆ นี่!" ธามวางไอแพดลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปัง' เขาเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนจางๆ จากตัวเขาทำให้รินต้องถอยหลังไปจนติดกับผนังห้อง สถาปนิกหนุ่มกักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันผนังไว้ "คุณเรียกสิ่งที่ทำอยู่ว่างานเหรอ รินรดา?" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "การที่คุณบุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของผมพร้อมกับปัญหาที่หาทางออกไม่ได้ มันเรียกว่า 'ภาระ' ไม่ใช่งาน" "ฉันไม่ได้ตั้งใจ..." "ความตั้งใจมันกินไม่ได้หรอกครับ" เขาขัดขึ้น เสียงของเขานุ่มนวลลงแต่มันกลับบาดลึกกว่าเดิม "ถ้าคุณอยากรอดไปพร้อมกับโปรเจกต์นี้ ก็จงจำกฎของผมให้ขึ้นใจ เพราะพื้นที่ปลอดภัยที่นี่... ไม่ได้สร้างมาไว้สำหรับคนอ่อนแอ" รินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามจะค้นหาความเมตตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายนั้น แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นเพียงความโดดเดี่ยวที่ถูกฉาบไว้ด้วยกำแพงหนาเตอะ เธอขยับตัวเล็กน้อย ความใกล้ชิดที่มากเกินไปเริ่มทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" เธอเชิดหน้าขึ้น ท้าทายความนิ่งเฉยนั้น "ว่านักออกแบบที่คุณว่าไร้ค่าคนนี้ จะเป็นคนที่ทำให้คุณต้องเปลี่ยนกฎบ้าบอพวกนี้เอง" ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชาเหมือนมีประกายความสนุกวาบผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็ลองดู... พรุ่งนี้เช้า 06.00 น. ถ้าคุณทำลายแบบที่ผมรื้อทิ้งเมื่อกี้ไม่ได้ภายในหนึ่งชั่วโมง ก็ถือว่าเราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก" เขากำลังจะผละออก แต่เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง ไฟในห้องดับวูบลง เหลือเพียงแสงจากจอคอมพิวเตอร์ที่กระพริบถี่ๆ ธามคว้าข้อมือรินไว้แน่นทันที "หมอบลง!" เขากระชากเธอลงไปใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่หน้าต่างกระจกนิรภัยชั้นดีจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงกระแทกจากบางอย่างที่พุ่งเข้ามาจากความมืดภายนอก รินเบิกตากว้างในความมืด รู้สึกถึงลมหายใจหอบถี่ของชายหนุ่มที่กอดเธอไว้แน่น และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจทุกคนนะครับครับ